Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych

Rumunia

Autor treści:
Rumunia

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Nakaz ochrony tymczasowej

Nakaz ochrony tymczasowej wydaje funkcjonariusz policji, który stwierdza istnienie ryzyka na podstawie oceny okoliczności faktycznych. Funkcjonariusz policji wydaje nakaz ochrony tymczasowej w przypadku spełnienia odpowiednich przesłanek. Jeżeli przesłanki te nie są spełnione, funkcjonariusze policji mają obowiązek poinformowania pokrzywdzonych o możliwości złożenia wniosku o wydanie nakazu ochrony. Wydanie nakazu nie wyklucza zastosowania środka zapobiegawczego na podstawie kodeksu karnego.

Aby zweryfikować zgłoszenia, funkcjonariusze policji są uprawnieni do uzyskania dowodów oraz wejścia do mieszkania bez zgody zainteresowanej osoby. Aby wejść na teren posiadłości, funkcjonariusze policji mogą w odpowiedni i proporcjonalny sposób użyć siły fizycznej i sprzętu.

Nakaz ochrony tymczasowej zawiera następujące informacje: datę, godzinę i miejsce wydania; imię (imiona) i nazwisko (nazwiska), funkcję, jednostkę policji; dane sprawcy; dane pokrzywdzonego; okoliczności faktyczne i dowody; podstawę prawną wydania nakazu; datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia obowiązywania środka; prawo do wniesienia sprzeciwu, termin na skorzystanie z tego prawa oraz nazwę sądu, do którego można wnieść sprzeciw.

Nakazem ochrony tymczasowej ustanawia się – na okres pięciu dni – co najmniej jeden z wymienionych niżej dostępnych środków ochrony (obowiązków lub zakazów) służących ograniczeniu stwierdzonego ryzyka: eksmisję sprawcy; bezpieczny powrót pokrzywdzonego; obowiązek utrzymywania przez sprawcę określonej minimalnej odległości od pokrzywdzonego; obowiązek noszenia przez sprawcę nadajnika systemu dozoru elektronicznego; oddanie wszelkiej broni.

Nałożone na osobę stwarzającą zagrożenie obowiązki i zakazy stają się skuteczne z chwilą wydania nakazu bez uprzedniego powiadomienia ani wyznaczenia terminu. Pięciodniowy termin oblicza się w ujęciu godzinowym i jego bieg rozpoczyna się z chwilą wydania nakazu.

Sprawca i pokrzywdzony otrzymują niezwłocznie w miejscu wydania nakazu jego kopię lub duplikat, na których muszą złożyć swoje podpisy.

W terminie 24 godzin od wydania nakazu jednostka policji, do której należy funkcjonariusz, który wydał nakaz, przekazuje nakaz do prokuratury i do wiadomości sądu właściwego dla miejsca wydania nakazu.

Nakaz ochrony tymczasowej należy przesłać do właściwej prokuratury. Prokurator podejmuje decyzję o potrzebie utrzymania środków i w stosownych przypadkach potwierdza ją w terminie 48 godzin od wydania nakazu. Jeżeli okaże się, że utrzymanie środków nie jest konieczne, prokurator może nakazać ich zniesienie, o czym odpowiednio powiadamia jednostkę policji, która przedstawiła nakaz. Następnie jednostka ta informuje zainteresowane osoby. Po potwierdzeniu potrzeby utrzymania środków prokurator przekazuje nakaz tymczasowy do sądu właściwego dla miejsca ich wydania wraz z wnioskiem wydanie nakazu ochrony. Po przekazaniu nakazu do sądu początkowy okres obowiązywania nakazu przedłuża się o okres niezbędny do zakończenia postępowania sądowego w sprawie wydania nakazu ochrony.

Od nakazu ochrony przysługuje sprzeciw do sądu właściwego w terminie 48 godzin o daty powiadomienia o nakazie. Zainteresowane strony zostają wezwane do stawienia się przed sądem na posiedzeniu w sprawie rozpoznania środka zaskarżenia. Sąd rozpoznaje sprzeciw w trybie pilnym, jednak nie później niż po upływie terminu wygaśnięcia nakazu ochrony tymczasowej, na posiedzeniu niejawnym, na które sąd wzywa podmiot, który wydał nakaz. Prokurator ma obowiązek uczestniczenia w tym posiedzeniu. Postanowienie w sprawie sprzeciwu jest ostateczne.

Nakaz ochrony

W sytuacji niebezpieczeństwa pokrzywdzony może wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie nakazu ochrony, w którym sąd może nakazać: eksmisję sprawcy z mieszkania; umożliwienie bezpiecznego powrotu pokrzywdzonego do mieszkania; ograniczenie prawa sprawcy do użytkowania mieszkania wyłącznie do jego części; zakwaterowanie/umieszczenie pokrzywdzonego w ośrodku pomocy; nałożenie na sprawcę obowiązku utrzymywania określonej minimalnej odległości od pokrzywdzonego; nałożenie na sprawcę zakazu odwiedzania określonych miejsc lub wyznaczonych obszarów; nałożenie na sprawcę obowiązku noszenia na stałe nadajnika systemu dozoru elektronicznego; nałożenie zakazu wszelkich kontaktów z pokrzywdzonym; oddanie przez sprawcę wszelkiej posiadanej broni policji; przyjęcie ustaleń dotyczących pieczy na małoletnimi dziećmi i ich miejsca zamieszkania.

Sąd może nakazać sprawcy poddanie się badaniom psychologicznym/psychoterapii lub uczestnictwo w programie pomocy, a także może zalecić hospitalizację w specjalistycznej placówce lub skierować do takiej placówki.

Sąd może zarządzić zastosowanie środków monitorujących przestrzeganie nakazu ochrony i zapobiegających jego naruszeniu, takich jak: regularne zgłaszanie się na komisariat policji odpowiedzialny za nadzór nad przestrzeganiem nakazu; zgłoszenie nowego adresu w przypadku eksmisji; regularne lub niezapowiedziane kontrole w miejscu pobytu sprawcy.

Sentencja orzeczenia zawiera pouczenie o odpowiedzialności karnej za niezastosowanie się do któregokolwiek ze środków.

Sędzia określa okres obowiązywania środków ustanowionych w nakazie ochrony, ale okres te nie może być dłuższy niż sześć miesięcy od dnia wydania nakazu.

Sądem właściwym do rozpoznania wniosku o wydanie nakazu ochrony jest sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub pobytu pokrzywdzonego. Pokrzywdzony może złożyć wniosek o wydanie nakazu ochrony osobiście albo za pośrednictwem pełnomocnika. Wniosek taki może również złożyć w imieniu pokrzywdzonego prokurator, przedstawiciel właściwego organu lub przedstawiciel dowolnego podmiotu świadczącego usługi społeczne.

Wniosek należy sporządzić na standardowym formularzu Word (31 Kb) ro i jest on zwolniony z opłaty skarbowej. Sąd rozpoznaje wnioski na posiedzeniu niejawnym, w którym musi uczestniczyć prokurator. Na żądanie zainteresowana strona może uzyskać pomoc prawną lub może jej zostać przydzielony adwokat. Sąd ma obowiązek przyznania pomocy osobie, przeciwko której ma zostać wydany nakaz ochrony. Sąd wydaje postanowienie w trybie pilnym i priorytetowym. Rozpoznanie wniosków musi nastąpić w ciągu 72 godzin od chwili ich złożenia, z wyjątkiem przypadków, w których wcześniej wydano nakaz ochrony tymczasowej.

Nakaz ochrony posiada przymiot wykonalności. Wykonanie postanowienia odbywa się bez powiadomienia lub wyznaczenia terminu. Obowiązek zastosowania się do nakazu ochrony spoczywa również na pokrzywdzonym. Od postanowienia można się odwołać wyłącznie w ciągu trzech dni od daty jego wydania (jeżeli sąd wydał je w obecności stron) lub powiadomienia o jego wydaniu (jeżeli strony nie były obecne przy jego wydaniu). Sąd apelacyjny może wstrzymać wykonanie nakazu do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie środka zaskarżenia, ale wyłącznie po złożeniu poręczenia majątkowego. Zainteresowane strony zostają wezwane do stawienia się przed sądem na posiedzeniu w sprawie rozpoznania środka zaskarżenia. Prokurator ma obowiązek uczestniczenia w tym posiedzeniu.

W dniu wydania orzeczenia odpis jego sentencji przekazuje się jednostkom rumuńskiej policji, w których rejonie zamieszkuje pokrzywdzony i przebywa sprawca. Nakaz posiada rygor natychmiastowej wykonalności przez policję lub po jej nadzorem. Funkcjonariusz policji może wejść do mieszkania osoby objętej ochroną za jej zgodą, jeżeli jest obecna, lub za zgodną innego członka rodziny. Policja ma obowiązek prowadzenia nadzoru nad przestrzeganiem postanowienia sądu oraz powiadomienia organów ścigania przestępstw w przypadku niezastosowania się do postanowienia.

Niezastosowanie się sprawcy do środków nałożonych na mocy nakazu ochrony stanowi przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności w wymiarze od jednego miesiąca do jednego roku.

Po upływie okresu obowiązywania środków pokrzywdzony może złożyć wniosek o wydanie nowego nakazu ochrony. Osoba, przeciwko której nałożono środek na podstawie nakazu ochrony na maksymalny możliwy okres, może wystąpić z wnioskiem o uchylenie nakazu lub zastąpienie nałożonego środka.

Jeżeli, rozpoznając wniosek, sąd ustali, że wystąpiła jedna z przesłanek powodujących konieczność zastosowania szczególnego środka ochrony wobec dziecka, niezwłocznie powiadomi o tym lokalny organ publiczny odpowiedzialny za ochronę dzieci.

Następnie odbywa się pilna interwencja, w ramach której mobilny zespół składający się z przedstawicieli Publicznej Służby Pomocy Społecznej (Serviciului Public de Asistență Socială, SPAS) zapewnia niezbędne usługi społeczne.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Uwaga: niedawno wprowadzono na tej stronie zmiany w oryginalnej wersji językowej rumuński. Strona w wybranej przez Ciebie wersji językowej jest obecnie tłumaczona przez nasze służby tłumaczeniowe.

Zgodnie z art. 22^1 ustawy nr 217/2003 o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy w rodzinie, ponownie ogłoszonej, funkcjonariusze policji, którzy – wypełniając swoje obowiązki – stwierdzą, że istnieje bezpośrednie zagrożenie życia, integralności cielesnej lub wolności osoby na skutek aktu przemocy w rodzinie, mogą wydać nakaz ochrony tymczasowej, aby zmniejszyć to zagrożenie.

Zgodnie z art. 25 wspomnianej ustawy organami właściwymi do wydawania nakazów ochrony są sądy rejonowe (judecătoria) właściwe dla miejsca zamieszkania lub pobytu pokrzywdzonych.

Zgodnie z art. I^5 art. 3 nadzwyczajnego dekretu rządowego nr 119/2006 w sprawie niektórych środków niezbędnych do wdrożenia niektórych przepisów wspólnotowych od dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, zatwierdzonego i zmienionego ustawą nr 191/2007, z późniejszymi zmianami, sądy rozstrzygają w sprawie wniosków o wydanie zaświadczeń, wydając orzeczenia na posiedzeniu niejawnym, bez udziału stron.

Od postanowienia o uwzględnieniu wniosku nie przysługuje zażalenie. Od postanowienia o oddaleniu wniosku przysługuje zażalenie w terminie wyłącznie pięciu dni od daty powiadomienia.

Zaświadczenie wydaje się osobie objętej ochroną, a odpis zaświadczenia doręcza się osobie stwarzającej zagrożenie, którą poucza się, że środek ochrony, którego dotyczy zaświadczenie, jest uznawany i wykonalny we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Uwaga: niedawno wprowadzono na tej stronie zmiany w oryginalnej wersji językowej rumuński. Strona w wybranej przez Ciebie wersji językowej jest obecnie tłumaczona przez nasze służby tłumaczeniowe.

Zgodnie z art. 22^5 i art. 31 ustawy nr 217/2003 o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy w rodzinie, ponownie ogłoszonej, nakaz ochrony tymczasowej lub nakaz ochrony posiada rygor natychmiastowej wykonalności przez policję lub, w stosownych przypadkach, pod jej nadzorem.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Zgodnie z art. I^5 art. 8 nadzwyczajnego dekretu rządowego nr 119/2006 w sprawie niektórych środków niezbędnych do wdrożenia niektórych przepisów wspólnotowych od dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, zatwierdzonego i zmienionego ustawą nr 191/2007, z późniejszymi zmianami, w celu wykonania wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej orzeczenia nakładającego środki ochrony, które nie są znane w rumuńskim prawie lub różnią się od przewidzianych w nim środków, właściwe sądy w Rumunii – zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 606/2013 – dostosują elementy faktyczne takich środków ochrony, aby umożliwić ich wykonanie w Rumunii zgodnie z rumuńskim prawem, a także zarządzą zastosowanie środków, które wywołują równoważne skutki, spełniają podobne cele i służą podobnym interesom. Środek przyjęty przez sąd rumuński nie może wywołać skutków wykraczających poza skutki wywołane przez środek określony w orzeczeniu wydanym pierwotnie przez sąd państwa członkowskiego i przewidziane w prawie tego państwa członkowskiego.

Dostosowania dokonuje się z urzędu lub na wniosek zainteresowanej strony, w toku postępowania w sprawie rozpoznania wniosków o stwierdzenie wykonalności lub o odmowę uznania lub wykonania orzeczenia lub w postępowaniu głównym.

Sądem właściwym jest sąd rejonowy.

Jeżeli sąd stwierdzi konieczność dokonania dostosowania, zarządza wezwanie stron. Obecność prokuratora jest obowiązkowa.

Od wyroku sądu dostosowującego orzeczenie wydane w innym państwie członkowskim przysługuje apelacja w terminie dziesięciu dni od daty powiadomienia. Wyrok w sprawie apelacji jest prawomocny.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Zgodnie z art. I^5 art. 1 nadzwyczajnego dekretu rządowego nr 119/2006 w sprawie niektórych środków niezbędnych do wdrożenia niektórych przepisów wspólnotowych od dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, zatwierdzonego i zmienionego ustawą nr 191/2007, z późniejszymi zmianami, wnioski o odmowę uznania oraz wnioski o odmowę wykonania w Rumunii orzeczeń dotyczących środków ochrony przyjętych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej należą do właściwości sądów rejonowych zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 606/2013.

Ostatnia aktualizacja: 23/07/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.