Mutual recognition of protection measures in civil matters

National information concerning Regulation No. 606/2013

General information

The Regulation (EU) No. 606/2013 on mutual recognition of protection measures in civil matters sets up a mechanism allowing for a direct recognition of protection orders issued as a civil law measure between Member States.

Thus if you benefit from a civil law protection order issued in the Member State of your residence you may invoke it directly in other Member States by presenting a certificate to competent authorities certifying your rights.

The Regulation applies as of 11 January 2015.

Please select the relevant country's flag to obtain detailed national information.

More information on mutual recognition of protection measures can be found on the dedicated page.

Last update: 17/11/2021

This page is maintained by the European Commission. The information on this page does not necessarily reflect the official position of the European Commission. The Commission accepts no responsibility or liability whatsoever with regard to any information or data contained or referred to in this document. Please refer to the legal notice with regard to copyright rules for European pages.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Belgia

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Do wydawania środków ochrony są właściwe następujące organy w zależności od przedmiotu sprawy, w której występuje się o zastosowanie danego środka ochrony: sąd rodzinny, sąd pracy lub prokuratura; kontrola a posteriori należy do sądu rodzinnego lub sądu dla nieletnich.

Zaświadczenie wydaje dyrektor służb sądowych (greffier en chef) sądu, który zarządził dany środek ochrony lub, w stosownych przypadkach, prokuratura.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Prokuratura właściwa dla miejsca, w którym osoba objęta ochroną figuruje / będzie figurować w rejestrze ludności, albo miejsca jej zwykłego pobytu.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Prokuratura właściwa dla miejsca, w którym osoba objęta ochroną figuruje / będzie figurować w rejestrze ludności, albo miejsca jej zwykłego pobytu. Środek zaskarżenia przeciwko dostosowaniu środka ochrony można wnieść na podstawie art. 11 ust. 5 do sądu pierwszej instancji.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Sąd pierwszej instancji.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Jeżeli chodzi o tłumaczenia, o których mowa w art. 16 ust. 1, językami akceptowanymi jako języki urzędowe miejsca wykonania są zgodnie z prawem belgijskim języki: francuski, niderlandzki lub niemiecki.

Ostatnia aktualizacja: 27/03/2019

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Bułgaria

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Organem właściwym do spraw wydawania środków ochrony jest są rejonowy właściwy dla miejsca stałego zamieszkania lub aktualnego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej. (Art. 7 ustawy o ochronie przed przemocą domową).

Sąd rejonowy, który rozpatrzył sprawę wydaje, na pisemny wniosek osoby chronionej, zaświadczenie, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia (UE) nr 606/2013. (Art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie przed przemocą domową).

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Osoba korzystająca ze środka ochrony wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej może zwrócić się o przyznanie ochrony na terytorium Bułgarii przez sąd miejski w Sofii. (Art. 23 ustawy o ochronie przed przemocą domową).

Do wykonania takiego środka uprawnione są organy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i prokuratura.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Sądem właściwym jest sąd miejski w Sofii.

Sąd sprawdza, czy dany środek ochrony może być wykonany środkami dostępnymi w prawie bułgarskim. W przypadku gdy nie jest to możliwe, sąd wydaje zastępczy środek ochrony zgodnie z prawem bułgarskim. (Art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przed przemocą domową).

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Odmowy uznania lub wykonania środka ochrony udziela sąd miejski w Sofii na wniosek osoby stwarzającej zagrożenie. (Art. 25 ustawy o ochronie przed przemocą domową).

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

W Bułgarii wymaga się tłumaczenia dokumentów na język bułgarski.

Ostatnia aktualizacja: 10/09/2020

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Estonia

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Środki ochrony w sprawach cywilnych można stosować na podstawie § 1055 ust. 1 Link otworzy się w nowym oknieustawy o prawie zobowiązań (võlaõigusseadus), który stanowi, że jeżeli bezprawna szkoda jest wyrządzana stale lub istnieje zagrożenie szkodą, ofiara lub osoba, której zagraża szkoda, ma prawo zażądać, by zachowanie powodujące powstanie szkody ustało lub by sprawca powstrzymał się od zachowania powodującego powstanie takiego zagrożenia. W przypadku uszkodzenia ciała, uszczerbku na zdrowiu, naruszenia prywatności lub innych dóbr osobistych, można zażądać, by sprawcy szkody zabroniono zbliżania się do danej osoby (na podstawie postanowienia o zakazie zbliżania się) oraz by uregulowano kwestie dotyczące mieszkania i kontaktów lub zastosowano inne środki. Zasady postępowania w zakresie stosowania środków ochrony w sprawach cywilnych określa § 475 ust. 1 pkt 7 Link otworzy się w nowym okniekodeksu postępowania cywilnego (tsiviilkohtumenetluse seadustik), na podstawie którego wykonanie postanowienia o środkach ochrony i innych podobnych środkach służących ochronie dóbr osobistych wchodzi w zakres postępowania niespornego uregulowanego w §§ 544–549 rozdziału 55, określających szczegółowo przyjęcie postanowienia o środkach ochrony. Na podstawie § 378 ust. 1 pkt 3, § 546 i § 551 ust. 1 kodeksu postępowania cywilnego środki ochrony w sprawach cywilnych mogą być stosowane jako środki w postępowaniu zabezpieczającym lub środki tymczasowe w postępowaniu niespornym.

Na podstawie § 1055 ust. 1 ustawy o prawie zobowiązań można zażądać, by sprawcy szkody zabroniono zbliżania się do danej osoby (na podstawie postanowienia o zakazie zbliżania się), oraz by uregulowano kwestie dotyczące mieszkania i kontaktów lub zastosowano inne środki. Z tego powodu środki, które można zastosować do celów ochrony dóbr osobistych, nie są w ustawie wymienione wyczerpująco, a w określonych okolicznościach można zażądać zastosowania środka, który jest do tych okoliczności dostosowany i niezbędny. W swojej analizie orzecznictwa dotyczącego postanowień o środkach ochrony, sporządzonej w 2008 r., Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że jeżeli osoba znajdująca się w niebezpieczeństwie i osoba stwarzająca zagrożenie żyją (lub pracują) blisko siebie, bardziej odpowiednie jest ustalenie rozwiązań dotyczących kontaktu, a treść zakazów (środków ochrony) może składać się głównie z listy zakazanych czynności. Do celów stosowania środków ochrony w sprawach cywilnych nie jest niezbędne, by czyn niezgodny z prawem był wymierzony w osobę, która jest zagrożona. Wystarczy, by wcześniejsze zachowanie pozwanego dawało powody do obawy, że pozwany może skrzywdzić ofiarę, zaszkodzić jej zdrowiu albo naruszyć jej prywatność lub inne dobra osobiste.

Nie ma dostępnych statystyk dotyczących średniego okresu stosowania środków. W Estonii istnieje możliwość zastosowania wielu różnych środków na potrzeby ochrony prawa do prywatności i dóbr osobistych na podstawie § 1055 ustawy o prawie zobowiązań, na okres do trzech lat. Zgodnie z analizą orzecznictwa dotyczącego postanowień o środkach ochrony, która została sporządzona przez Sąd Najwyższy w 2008 r., sądy mogą co do zasady wydawać postanowienia o środkach ochrony na okres do trzech lat.

Rozporządzenie nr 606/2013 obejmuje środki ochrony stosowane w sprawach cywilnych. Rozporządzenie nr 606/2013 nie ma zastosowania do środków ochrony, które wchodzą w zakres stosowania rozporządzenia nr 2201/2003.

Osoba, która jest zagrożona lub która poniosła szkodę, może zażądać zastosowania środka ochrony w odrębnym postępowaniu albo w związku z innym roszczeniem. Jeżeli zachodzi potrzeba zastosowania środka ochrony, osoba znajdująca się w niebezpieczeństwie musi złożyć wniosek w Link otworzy się w nowym okniesądzie rejonowym (maakohus) właściwym dla miejsca zamieszkania lub ostatniego znanego miejsca zamieszkania osoby stwarzającej zagrożenie, zgodnie z ogólnymi zasadami właściwości miejscowej. Sąd rozpoznaje wniosek w postępowaniu nieprocesowym. Przed zastosowaniem środka ochrony sąd wysłuchuje osoby, przed którą zażądano ochrony, jak również osoby, w której interesie prowadzi się postępowanie w celu zastosowania środka ochrony. W razie potrzeby sąd wysłuchuje osoby blisko związane ze wspomnianymi wyżej osobami lub przedstawicieli gminy wiejskiej lub samorządu miejskiego bądź organu policyjnego w miejscu zamieszkania tych osób.

Wnioski składane do sądu muszą być sporządzone w języku estońskim oraz spełniać wymogi §§ 338 i 363 kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z § 338 kodeksu postępowania cywilnego pismo procesowe złożone w sądzie przez uczestnika postępowania musi zawierać:

  1. nazwiska, adresy i numery telekomunikacyjne uczestników postępowania i ich ewentualnych pełnomocników;
  2. oznaczenie sądu;
  3. opis istoty sprawy;
  4. numer sprawy cywilnej, która jest w toku;
  5. treść wniosku uczestnika postępowania;
  6. okoliczności, na których ten wniosek się opiera;
  7. wykaz załączników do pisma procesowego;
  8. podpis uczestnika postępowania lub jego pełnomocnika albo, w przypadku dokumentów przekazywanych drogą elektroniczną, podpis cyfrowy albo inny sposób identyfikacji zgodny z przepisami § 336 kodeksu postępowania cywilnego.

Pismo procesowe musi zawierać osobisty numer identyfikacyjny lub, przy jego braku, datę urodzenia osoby fizycznej.

Jeżeli uczestnik postępowania nie zna adresu lub innych danych innego uczestnika postępowania, pismo procesowe musi zawierać informację o działaniach podjętych przez uczestnika postępowania w celu uzyskania takich informacji.

Wszystkie wnioski muszą być złożone w formie czytelnego maszynopisu. O ile jest to możliwe, należy złożyć elektroniczne kopie dokumentów procesowych wniesionych w formie papierowej. Pełnomocnicy, notariusze, komornicy, syndycy masy upadłości, organy samorządu lokalnego i organy administracji rządowej oraz inne osoby prawne składają dokumenty do sądu drogą elektroniczną, chyba że istnieje powód, by złożyć dokument w innej formie. Szczegółowe przepisy dotyczące wnoszenia elektronicznych pism do sądów, formatu załączników i wykazu dokumentów do złożenia za pośrednictwem portalu określa się w Link otworzy się w nowym oknierozporządzeniu ministra właściwego dla danej dziedziny. W przypadku gdy uczestnik postępowania składa w sądzie pisma w formie papierowej (oraz załączniki do tych pism), ma obowiązek przedłożyć odpowiednią liczbę odpisów, które zostaną następnie doręczone innym uczestnikom postępowania, chyba że pisma mają być złożone drogą elektroniczną.

Przy wnoszeniu wniosku lub środka odwoławczego w postępowaniu prowadzonym na wniosek należy uiścić opłatę skarbową w wysokości 50 euro. Przy wnoszeniu wniosku o zabezpieczenie roszczenia należy uiścić opłatę skarbową w wysokości 50 euro.

Na podstawie prawa estońskiego w postępowaniu nieprocesowym dotyczącym środków ochrony w sprawach cywilnych nie istnieje przymus adwokacki.

Osoba, która ma obowiązek wykonać postanowienie o środkach ochrony w sprawach cywilnych lub innych środkach służących ochronie dóbr osobistych, może zaskarżyć postanowienie lub jego zmianę w sądzie. Postanowienie o odrzuceniu wniosku o wydanie zakazu zbliżania się lub o zastosowanie innego środka ochrony dóbr osobistych albo o zniesieniu lub zmianie takiego środka podlega zaskarżeniu przez osobę, która wnioskowała o zastosowanie tego środka lub w której interesie środek stosowano. Środek zaskarżenia należy złożyć na piśmie w sądzie okręgowym (ringkonnakohus) za pośrednictwem sądu rejonowego, który wydał zaskarżone postanowienie. Środek zaskarżenia należy wnieść w terminie 15 dniu od dnia doręczenia postanowienia. Środka zaskarżenia nie można wnieść po pięciu miesiącach od dnia wydania postanowienia w postepowaniu spornym lub niespornym, chyba że prawo stanowi inaczej. Jeżeli okoliczności się zmienią, sąd może uchylić lub zmienić postanowienie o środkach ochrony lub innych środkach służących ochronie dóbr osobistych. Przed uchyleniem lub zmianą środka ochrony sądy wysłuchują uczestników. Orzeczenie dotyczące środków ochrony lub innych środków służących ochronie dóbr osobistych doręcza się osobom w odniesieniu do których i na rzecz których takie środki się stosuje.

Wydane orzeczenia dotyczące środków ochrony są wykonywane od chwili ich doręczenia obowiązanemu (osobie stwarzającej zagrożenie).

Orzeczenie, którym zarządzono środek ochrony, wykonuje komornik. Komornicy co do zasady dowiadują się o naruszeniu środka ochrony od osoby, która znajduje się w niebezpieczeństwie. Jeżeli środek ochrony zarządzono przed ustaleniem sposobu wykonywania prawa do osobistej styczności, sąd może zarządzić, by prawo do osobistej styczności było wykonywane w sposób, który uwzględnia stosowany środek ochrony.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

W Estonii organami właściwymi do zarządzenia środków ochrony są sądy. Zgodnie z art. 5 organem właściwym do wydania zaświadczenia dotyczącego środka ochrony jest sąd rejonowy, który ten środek ochrony zastosował. W celu uzyskania zaświadczenia należy złożyć wniosek do sądu rejonowego. Dane kontaktowe sądów estońskich są dostępne na Link otworzy się w nowym okniestronie internetowej sądów.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Aby powołać się na środek ochrony zarządzony w innym państwie członkowskim, dana osoba musi skontaktować się z komornikiem, który jest właściwy dla miejsca zamieszkania lub pobytu dłużnika lub w którego rewirze znajdują się aktywa dłużnika. Komornicy wszczynają postępowanie egzekucyjne na podstawie wniosku i tytułu egzekucyjnego – przekazanych przez osobę znajdującą się w niebezpieczeństwie. Wykaz komorników sądowych można znaleźć na Link otworzy się w nowym okniestronie internetowej Izby Komorników Sądowych i Syndyków Masy Upadłości:

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

W stosownych przypadkach komornik, któremu przysługuje właściwość, może wykonać środek ochrony zarządzony w innym państwie członkowskim. Komornik, który jest właściwy dla miejsca zamieszkania lub pobytu osoby dłużnika lub w którego rewirze znajdują się aktywa dłużnika, jest właściwy do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego środka ochrony zarządzonego w innym państwie członkowskim. Wykaz komorników sądowych można znaleźć na Link otworzy się w nowym okniestronie internetowej Izby Komorników Sądowych i Syndyków Masy Upadłości:

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Aby odmówić uznania lub wykonania środka ochrony zarządzonego w innym państwie członkowskim, należy złożyć wniosek do sądu właściwego dla miejsca zamieszkania dłużnika lub sądu rejonowego właściwego dla planowanego postępowania egzekucyjnego. Dane kontaktowe sądów estońskich są dostępne na Link otworzy się w nowym okniestronie internetowej sądów.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Język estoński i angielski

Ostatnia aktualizacja: 17/02/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Grecja

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Środki służące ochronie interesu prawnego może zarządzić sąd pierwszej instancji w składzie jednoosobowym (Monomelés Protodikeío Athinón) rozpoznający sprawę w postępowaniu dotyczącym środków tymczasowych (diadikasía ton asfalistikón métron).

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Organem właściwym jest prezes właściwej Izby Komorniczej (Sýllogos Dikastikón Epimelitón) lub jego zastępca.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Może tego dokonać sąd pierwszej instancji w składzie jednoosobowym (Monomelés Protodikeío Athinón) rozpoznający sprawę w postępowaniu dotyczącym środków tymczasowych.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Właściwym organem jest sąd pierwszej instancji w składzie jednoosobowym w postępowaniu niespornym.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Język grecki

Ostatnia aktualizacja: 02/02/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Hiszpania

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Nie dotyczy.

W Hiszpanii nie ma takich nakazów ochrony, jak te opisane w rozporządzeniu (UE) nr 606/2013. W związku z tym nie ma organów sądowych uprawnionych do wydawania takich nakazów oraz zaświadczeń, o których mowa w art. 5 rozporządzenia.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Nie dotyczy.

W Hiszpanii nie ma takich nakazów ochrony, jak te opisane w rozporządzeniu (UE) nr 606/2013. W związku z tym nie ma organów uprawnionych do wydawania takich nakazów oraz zaświadczeń, o których mowa w art. 5 rozporządzenia.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Sąd pierwszej instancji (Juzgado de Primera Instancia) lub, w stosownych przypadkach, sąd rodzinny (Juzgado de Familia) właściwy dla miejsca zamieszkania ofiary.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Sąd pierwszej instancji lub, w stosownych przypadkach, sąd rodzinny właściwy dla miejsca zamieszkania ofiary.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Sąd prowincji (Audiencia Provincial).

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Hiszpański

Ostatnia aktualizacja: 07/06/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Francja

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

W sprawach cywilnych, od wejścia w życie ustawy nr 2010-769 z dnia 9 lipca 2010 r., zmienionej ustawą nr 2014-873 o zapewnieniu rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn, sędzia ds. rodzinnych może wydać nakaz ochrony. Środek ten podlega następującym przepisom:

Nakaz ochrony wydaje się w następujących sytuacjach:

  • w przypadku przemocy ze strony partnera,
  • w przypadku przemocy ze strony byłego małżonka, partnera lub konkubenta,
  • w przypadku osoby dorosłej zmuszanej do zawarcia małżeństwa.

Skutkiem przemocy musi być zagrożenie dla jednego z małżonków lub dla dzieci. Sędzia wydaje nakaz ochrony, jeżeli stwierdzi, że istnieją poważne powody, by uznać, że domniemane akty przemocy i niebezpieczeństwo, na jakie narażona jest ofiara, są prawdopodobne.

Sędzia ds. rodzinnych może wydać nakaz ochrony poza postępowaniem rozwodowym i bez postępowania karnego w toku.

Sędzia może zastosować następujące środki:

  • zakaz spotkań z niektórymi określonymi osobami i nawiązywania z nimi kontaktów,
  • zakaz posiadania lub noszenia broni,
  • w przypadku par małżeńskich: zezwolenie na osobne zamieszkiwanie przez małżonków, z określeniem, który z małżonków zajmie lokal, w którym małżonkowie mieszkali wspólnie,
  • w przypadku konkubinatów lub partnerów, którzy zawarli PACS: przyznanie mieszkania ofierze, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności,
  • zorganizowanie wykonywania władzy rodzicielskiej i ustalenie wkładu w utrzymanie i edukację dzieci, wkładu w koszty małżeństwa lub pomocy materialnej dla partnerów, którzy zawarli PACS,
  • zezwolenie ofierze na ukrywanie swojego miejsca zamieszkania lub pobytu oraz podanie adresu adwokata lub prokuratora do doręczeń,
  • zezwolenie ofierze na ukrywanie swojego miejsca zamieszkania lub pobytu oraz podanie adresu odpowiedniej osoby prawnej do doręczeń na potrzeby życia codziennego,
  • tymczasowe przyznanie pomocy prawnej ofierze.

Środki te (w szczególności zakaz spotkań z określonymi osobami i nawiązywania z nimi kontaktów) mają przede wszystkim charakter zapobiegawczy. Mogą one zatem wchodzić w zakres rozporządzenia nr 606/2013.

Środki te są tymczasowe: mogą zostać wprowadzone na maksymalnie 6 miesięcy. Mogą zostać przedłużone, jeżeli przed upływem tego terminu zostanie złożony wniosek o rozwód lub separację lub wniosek dotyczący sprawowania władzy rodzicielskiej.

Procedura:

Średni czas trwania procedury wynosi 33 dni.

Skierowanie sprawy do sądu: Powód może wnieść sprawę do sądu ds. rodzinnych, składając lub przesyłając wniosek lub pozew do kancelarii. W pilnych przypadkach powód może ubiegać się o zastosowanie procedury przyspieszonej. Pozew musi zostać doręczony pozwanemu i prokuraturze.

Zwołanie stron: Sędzia ds. rodzinnych wzywa strony na rozprawę za pomocą wszelkich właściwych środków.

Rozprawa: Postępowanie odbywa się ustnie. Strony mogą występować samodzielnie, ale mogą też być wspierane lub reprezentowane przez adwokata.

Doręczenie: Pracownik sądowy doręczający pisma procesowe (huissier de justice) doręcza nakaz ochrony do rąk własnych, chyba że sąd stwierdzi, że zostanie on doręczony przez kancelarię listem poleconym za potwierdzeniem odbioru lub za pomocą środków administracyjnych w przypadku zaistnienia poważnego i bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa osoby objętej nakazem ochrony lub w przypadku braku innych środków notyfikacji.

Sędzia przekazuje również decyzję prokuratorowi w celu zapewnienia kontynuacji zarządzonych środków. Prokurator przesyła decyzję w celach informacyjnych do właściwych organów policji lub żandarmerii. Ponadto, jeżeli w toku postępowania okaże się, że zagrożone jest dziecko, sędzia, po przeprowadzeniu rozprawy, przekazuje sprawę do właściwych służb prokuratury (ds. nieletnich).

Rejestry: Nie istnieje żaden specjalny rejestr dotyczący środków wydanych w ramach nakazu ochrony. Jeżeli jednak sąd zakazuje opuszczania terytorium Francji przez dziecko bez zgody obojga rodziców, zakaz ten jest przedmiotem wpisu do rejestru osób poszukiwanych.

Odwołania: Od orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 15 dni od daty powiadomienia o nim. Pozwany może również złożyć wniosek o uchylenie lub zmianę nakazu ochrony lub o całkowite lub tymczasowe zwolnienie z niektórych zobowiązań.

Wykonanie nakazu ochrony:

Środki zarządzone w ramach nakazu ochrony są wykonalne, tj. mogą zostać wprowadzone w życie natychmiast po doręczeniu orzeczenia (nawet jeżeli pozwany złoży odwołanie), w razie potrzeby z pomocą władz publicznych.

Osoba podlegająca ochronie może skierować sprawę do policji lub żandarmerii w przypadku naruszenia jednego lub większej liczby środków zarządzonych przez sąd rodzinny.

Niezastosowanie się do tych środków stanowi czyn zabroniony przewidziany w art. 227-4-2 kodeksu karnego. Naruszenie podlega karze 2 lat pozbawienia wolności i karze grzywny w wysokości 15 000 euro.

Jeżeli rodzice wspólnie wykonują władzę rodzicielską, sąd, który wydał zgodę na ukrywanie adresu ofiary, musi również określić warunki utrzymywania więzi między osobą stwarzającą zagrożenie a dzieckiem z pomocą osoby trzeciej lub w miejscu przeznaczonym do spotkań, a także zapłatę świadczeń alimentacyjnych przelewem bankowym.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Organem orzekającym środki ochrony i wydającym zaświadczenia, o których mowa w art. 5, jest sędzia ds. rodzinnych.

Sądem rodzinnym właściwy miejscowo jest:

  • sąd miejsca, w którym znajduje się dom rodzinny;
  • jeżeli rodzice zamieszkują osobno, ale wspólnie wykonują władzę rodzicielską – sąd właściwy dla miejsca zamieszkania tego z rodziców, z którym małoletnie dziecko zazwyczaj zamieszkuje, lub – jeżeli władzę rodzicielską sprawuje jedno z rodziców – sąd właściwy dla jego miejsca zamieszkania;
  • w innych przypadkach – sąd właściwy dla miejsca zamieszkania osoby, która nie wytoczyła powództwa.

Wniosek o wydanie zaświadczenia należy złożyć w dwóch egzemplarzach, z podaniem dokładnego opisu wskazanych dokumentów. Nie istnieje przymus adwokacki. Od odmowy wydania zaświadczenia można się odwołać do prezesa sądu wielkiej instancji (tribunal de grande instance); nie wymaga to udziału adwokata ani radcy prawnego

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Organami, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka, są służby policji lub żandarmerii.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Prezes sądu wielkiej instancji (tribunal de grande instance) lub jego pełnomocnik, orzekający w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego, dostosowuje, w razie potrzeby, zagraniczny środek ochrony. Pozew doręcza się w formie wezwania; jeżeli sprawa wymaga natychmiastowego działania, sędzia orzekający w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych może wezwać strony do stawienia się o podanej godzinie, nawet w dni świąteczne lub zwyczajowo wolne od pracy. Nie istnieje przymus adwokacki.

Jeżeli chodzi o właściwość miejscową, stosuje się wynikające z orzecznictwa reguły, które pierwszeństwo dają wymogom prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości. Wniosek można zatem złożyć do prezesa sądu wielkiej instancji (tribunal de grande instance) miejsca, w którym osoba podlegająca ochronie planuje przebywać lub przebywa.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Wniosek o odmowę uznania lub wykonania składa się do prezesa sądu wielkiej instancji (tribunal de grande instance) orzekającego w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego (z uwagi na dziedzinę, której dotyczy wniosek, może on zostać następnie skierowany do sędziego sądu rodzinnego).

Pozew doręcza się w formie wezwania; jeżeli sprawa wymaga natychmiastowego działania, sędzia orzekający w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych może wezwać strony do stawienia się o podanej godzinie, nawet w dni świąteczne lub zwyczajowo wolne od pracy. Nie istnieje przymus adwokacki.

Jeżeli chodzi o właściwość miejscową, stosuje się wynikające z orzecznictwa reguły, które pierwszeństwo dają wymogom prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości. Wniosek można zatem złożyć do prezesa sądu wielkiej instancji (tribunal de grande instance) miejsca, w którym osoba podlegająca ochronie planuje przebywać lub przebywa.

Ostatnia aktualizacja: 28/06/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Włochy

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Zgodnie z prawem włoskim sądem właściwym do zarządzenia środków ochrony – a zatem do wydania świadectw zgodnie z art. 5 – jest sąd miejsca zamieszkania osoby objętej ochroną.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Na środek ochrony zarządzony w innym państwie członkowskim należy się powołać przed sądem miejsca lub pobytu osoby objętej ochroną w momencie wniesienia wniosku lub – jeżeli zajdzie taka potrzeba – należy ten środek wykonać pod nadzorem tego sądu.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Sąd miejsca zamieszkania lub pobytu osoby objętej ochroną jest właściwy do dokonania zmiany środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Ten sam sąd, który wymieniono w pkt (iii).

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Język włoski

Ostatnia aktualizacja: 31/01/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Cypr

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Art. 32 ustawy o sądach, ustawa nr 14/60, stanowi, że każdy sąd sprawujący wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych może wydać nakaz zaniechania naruszenia (tymczasowy, stały bądź bezwzględny).

Na podstawie art. 16 ustawy o sądach rodzinnych, ustawa nr 23/90, sądom rodzinnym przysługują te same uprawnienia.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Organem właściwym do zarządzenia środków ochrony w sprawach cywilnych jest sąd rejonowy (Eparchiakó Dikastírio tis Dimokratías) okręgu, w którym uprawniony ma miejsce zamieszkania lub przebywa w danym czasie.

W razie sporu regulowanego na podstawie prawa rodzinnego organem właściwym jest sąd rodzinny (Oikogeneiakó Dikastírio tis Dimokratías) okręgu, w którym uprawniony lub obowiązany ma miejsce zamieszkania lub przebywa w danym czasie. Jeżeli spór dotyczy małoletniego, właściwość przysługuje sądowi w okręgu, w którym odnaleziono małoletniego.

Organem właściwym do wydania zaświadczenia jest sąd rejonowy lub sąd rodzinny, który zarządził zastosowanie środka ochrony.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Organ, przed którym można się powołać na środek ochrony:

We wszystkich instancjach organem właściwym jest sąd rejonowy w okręgu, do którego osoba stwarzająca zagrożenie przeniosła się czasowo lub na stałe. Jeżeli adres nie jest znany, organem właściwym jest Sąd Rejonowy w Nikozji.

Organ właściwy do wykonania środka ochrony:

We wszystkich przypadkach organem właściwym jest sąd rejonowy okręgu, do którego osoba stwarzająca zagrożenie przeniosła się czasowo lub na stałe. Jeżeli adres nie jest znany, organem właściwym jest Sąd Rejonowy w Nikozji.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

We wszystkich przypadkach organem właściwym jest sąd rejonowy okręgu, do którego osoba stwarzająca zagrożenie przeniosła się czasowo lub na stałe. Jeżeli adres nie jest znany, organem właściwym jest Sąd Rejonowy w Nikozji.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Sąd, do którego należy wnieść wniosek o odmowę uznania lub wykonania:

Sąd rejonowy lub sąd rodzinny, przed którym powołano się na środek ochrony zarządzony w państwie członkowskim pochodzenia.

W stosownych przypadkach sąd, do którego należy wnieść wniosek o odmowę wykonania środka:

Sąd rejonowy lub sąd rodzinny, przed którym powołano się na środek ochrony zarządzony w państwie członkowskim pochodzenia.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Dokumenty należy składać w języku greckim. Akceptuje się również tłumaczenia na język angielski.

Ostatnia aktualizacja: 16/11/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Łotwa

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Przepisy i procedury dotyczące stosowania środków ochrony w sprawach cywilnych zawarte są w kodeksie postępowania cywilnego.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Na Łotwie organami właściwymi do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń są sądy rejonowe (lub miejskie) (art. 5411(45) kodeksu postępowania cywilnego).

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Organami właściwymi do wykonania środka ochrony wydanego w innym państwie członkowskim są sądy rejonowe (lub miejskie) miejsca, w którym orzeczenie ma być wykonane, lub miejsca zamieszkania pozwanego według jego oświadczenia, lub jeżeli takiego miejsca nie wskazano, rzeczywistego miejsca zamieszkania lub siedziby statutowej pozwanego (art. 6513(1) kodeksu postępowania cywilnego).

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Organami właściwymi w sprawie dostosowania środków ochrony są również sądy rejonowe (lub miejskie) właściwe do wykonywania tych środków (art. 6515(2) kodeksu postępowania cywilnego).

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Sądami tymi są sądy rejonowe (lub miejskie) właściwe w zakresie wykonania środka ochrony wydanego orzeczeniem sądu zagranicznego (art. 6443(43) kodeksu postępowania cywilnego).

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Jeżeli na mocy niniejszego rozporządzenia wymagana jest jakakolwiek transliteracja lub tłumaczenie, dokonuje się ich na język urzędowy Republiki Łotewskiej, tj. na język łotewski.

Ostatnia aktualizacja: 16/04/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Litwa

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Na Litwie środki ochrony objęte zakresem rozporządzenia są wydawane przez sądy. Zaświadczenie na podstawie art. 5 rozporządzenia wydaje sąd, który wydał środek ochrony.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Na Litwie organem właściwym do spraw wykonania środków ochrony wchodzących w zakres rozporządzenia jest komornik sądowy. Jeśli komornik sądowy spotka się z utrudnianiem wykonania środków ochrony wchodzących w zakres rozporządzenia, ma prawo zwrócić się do policji o usunięcie takich utrudnień.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Środki ochrony wchodzące w zakres rozporządzenia są dostosowywane przez komornika sądowego wykonującego środek ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Wnioski o odmowę uznania lub, w stosownych przypadkach, wykonania środka ochrony, należy składać do litewskiego Sądu Apelacyjnego.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Wszelkie transliteracje i tłumaczenia wymagane na podstawie rozporządzenia do celów komunikacji z właściwymi organami Litwy muszą być sporządzone w języku urzędowym Republiki Litewskiej, czyli po litewsku.

Ostatnia aktualizacja: 21/10/2019

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Luksemburg

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Organy właściwe do wydawania środków ochrony:

Prokurator (na podstawie zmienionej ustawy z dnia 8 września 2003 r. o przemocy domowej) i prezes sądu rejonowego (na podstawie art. 1017-1 do 1017-12 nowego kodeksu postępowania cywilnego).

Organy właściwe do wydawania zaświadczeń:

Prokurator (na podstawie zmienionej ustawy z dnia 8 września 2003 r. o przemocy domowej) i prezes sądu rejonowego (na podstawie art. 1017-1 do 1017-12 nowego kodeksu postępowania cywilnego).

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim:

Prokurator i – w przypadku okresowych kar pieniężnych – prezes sądu rejonowego.

Organy właściwe do wykonania takiego środka:

Prokurator i – w przypadku okresowych kar pieniężnych – prezes sądu rejonowego.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Organy właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1:

Prezes sądu rejonowego, w postępowaniu uproszczonym (référé).

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Wniosek o odmowę uznania należy złożyć zgodnie z art. 13 do prezesa sądu rejonowego orzekającego w postępowaniu uproszczonym (référé).

Wniosek o odmowę wykonania należy złożyć zgodnie z art. 13 do prezesa sądu rejonowego orzekającego w postępowaniu uproszczonym.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Luksemburg akceptuje pisma w języku francuskim i niemieckim.

Ostatnia aktualizacja: 02/02/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Węgry

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Sądy rejonowe

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Sądy rejonowe, urzędy rejonowe miasta Budapeszt i komitatów (zwane dalej łącznie „urzędami rejonowymi”) oraz policja.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Sąd rejonowy

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Sąd rejonowy

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Węgierski

Ostatnia aktualizacja: 16/07/2019

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Niderlandy

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Ofiary przestępstw, które chcą uzyskać środek ochrony w Niderlandach, muszą wszcząć postępowanie cywilne – postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych (kort geding) – prowadzone za pośrednictwem adwokata, który informuje o procedurze i prowadzi sprawę w imieniu ofiary.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Sądy właściwe w sprawie wydawania środków ochrony: sądyPDF(167 Kb)nl

Jeśli środek ochrony wydano na podstawie ustawy o tymczasowym zakazie zbliżania się (Wet tijdelijk huisverbod):
burmistrz miejscowości, w której ma być stosowany zakaz zbliżania się.

Organ, który wydał środek ochrony, jest również uprawniony do wydania zaświadczenia.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

•             Komornik sądowy (deurwaarder)

•             W przypadku środka ochrony wydanego na podstawie ustawy o tymczasowym zakazie zbliżania się: policja.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Voorzieningenrechter Rechtbank Den Haag (sędzia rozpatrujący wnioski o środki tymczasowe w sądzie okręgowym pierwszej instancji w Hadze)

Prins Clauslaan 60, 2595 AJ Den Haag

PO Box 20302, 2500 EH Den Haag

Gerechtshof Den Haag (sąd apelacyjny w Hadze)

Prins Clauslaan 60, 2595 AJ Den Haag

PO Box 20302, 2500 EH Den Haag

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Voorzieningenrechter Rechtbank Den Haag

Prins Clauslaan 60, 2595 AJ Den Haag

PO Box 20302, 2500 EH Den Haag

Gerechtshof Den Haag

Prins Clauslaan 60, 2595 AJ Den Haag

PO Box 20302, 2500 EH Den Haag

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Niderlandzki

Ostatnia aktualizacja: 24/07/2019

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Austria

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

W prawie austriackim środkami ochrony w kontekście rozporządzenia są w szczególności środki tymczasowe służące ochronie przed przemocą domową (§ 382b kodeksu postępowania egzekucyjnego – Exekutionsordnung), ogólnej ochronie przed przemocą (§ 382e kodeksu) oraz ochronie przed ingerencją w życie prywatne (§ 382g kodeksu). Przepisy te mają następujące brzmienie:

„Ochrona przed przemocą domową

§ 382b. 1) Jeżeli jedna osoba czyni dalsze wspólne życie niemożliwym do zniesienia, czy to poprzez ataki fizyczne, groźby takich ataków, czy zachowanie powodujące poważną szkodę dla zdrowia psychicznego drugiej osoby, na wniosek tej drugiej osoby sąd:












1.

nakazuje sprawcy opuszczenie lokalu mieszkaniowego i jego bezpośredniego sąsiedztwa oraz

2.

zakazuje sprawcy powrotu do lokalu mieszkaniowego i jego bezpośredniego sąsiedztwa,

jeżeli lokal ten służy zaspokojeniu pilnych potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy.

2) W odniesieniu do środków tymczasowych, o których mowa w ust. 1, nie jest wymagane ustalenie terminu na złożenie środka zaskarżenia (§ 391 ust. 2), jeżeli środek tymczasowy przyznano na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.

3) Postępowanie w sprawie głównej w rozumieniu § 391 ust. 2 może być postępowaniem w sprawie rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub stwierdzenia nieważności małżeństwa, postępowaniem w sprawie o podział wspólnego majątku użytkowego lub oszczędności małżeńskich, jak też postępowaniem w sprawie ustalenia prawa dostępu do lokalu mieszkaniowego.

Ogólna ochrona przed przemocą

§ 382e. 1) Jeżeli jedna osoba czyni dalsze spotkania niemożliwymi do zniesienia, czy to poprzez ataki fizyczne, groźby takich ataków, czy zachowanie powodujące poważną szkodę dla zdrowia psychicznego drugiej osoby, na wniosek tej drugiej osoby sąd:












1.

zakazuje sprawcy przebywania w wyraźnie określonych miejscach oraz

2.

nakazuje sprawcy unikanie spotkań z wnioskodawcą i kontaktowania się z nim,

chyba że jest to sprzeczne z żywotnym interesem sprawcy.

2) W odniesieniu do środków tymczasowych, o których mowa w ust. 1, nie jest wymagane ustalenie terminu na złożenie środka zaskarżenia (§ 391 ust. 2), jeżeli środek tymczasowy przyznano na okres nie dłuższy niż rok. To samo dotyczy przedłużenia obowiązywania środka tymczasowego w następstwie jego naruszenia przez pozwanego.

3) Jeżeli środek tymczasowy, o którym mowa w ust. 1, zarządzono wraz ze środkiem tymczasowym na podstawie § 382b ust. 1, wówczas § 382b ust. 3 i § 382c ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4) Sąd może powierzyć wykonanie środków tymczasowych, o których mowa w ust. 1, organom bezpieczeństwa. § 382d ust. 4 stosuje się odpowiednio. Oprócz tego środki tymczasowe, o których mowa w ust. 1, wykonuje się zgodnie z przepisami sekcji trzeciej części pierwszej kodeksu.

Ochrona przed ingerencją w życie prywatne

§ 382g 1) Prawo do poszanowania życia prywatnego można zapewnić w szczególności za pomocą następujących środków:












1.

zakaz utrzymywania kontaktów osobistych z powodem i zakaz jego śledzenia;

2.

zakaz kontaktowania się listownie, telefonicznie lub za pomocą innych środków;

3.

zakaz przebywania w wyraźnie określonych miejscach;

4.

zakaz przekazywania i rozpowszechniania danych osobowych i fotografii powoda;

5.

zakaz wykorzystywania danych osobowych powoda w celu zamawiania towarów lub usług od strony trzeciej;

6.

zakaz nakłaniania strony trzeciej do nawiązania kontaktu z powodem.

2) W odniesieniu do środków tymczasowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1–6, nie jest wymagane ustalenie terminu na złożenie środka zaskarżenia (§ 391 ust. 2), jeżeli środek tymczasowy przyznano na okres nie dłuższy niż rok. To samo dotyczy przedłużenia obowiązywania środka tymczasowego w następstwie jego naruszenia przez pozwanego.

3) Sąd może powierzyć wykonanie środków tymczasowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, organom bezpieczeństwa. § 382d ust. 4 stosuje się odpowiednio. Poza tym środki tymczasowe, o których mowa w ust. 1, wykonuje się zgodnie z przepisami sekcji trzeciej części pierwszej kodeksu”.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Środki ochrony wydają sądy rejonowe (Bezirksgerichte). W rzadkich przypadkach środek ochrony może również zostać wydany w pierwszej instancji przez sąd krajowy (Landesgericht), jeżeli przed tym sądem toczy się postępowanie główne. W toku postępowania odwoławczego środki ochrony może również zarządzić sąd krajowy oraz wyższy sąd krajowy (Oberlandesgericht) lub Sąd Najwyższy (Oberster Gerichtshof), jako sąd apelacyjny.

Sądy rejonowe wydają ponadto zaświadczenia dotyczące zarządzonych środków ochrony. Jeżeli w drodze wyjątku środek ochrony zostanie wydany przez sąd krajowy, wyższy sąd krajowy lub Sąd Najwyższy, sąd ten odpowiada również za wydanie zaświadczenia. Zaświadczenia dotyczące danego środka wydaje zatem zawsze sąd, który ten środek zarządził.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Sądy rejonowe. Zgodnie z § 86b ust. 1 kodeksu postępowania egzekucyjnego sądem właściwym miejscowo do wydania orzeczenia w przedmiocie wykonania zagranicznego środka ochrony w Austrii i do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wszczęcie egzekucji na podstawie takiego środka ochrony jest sąd rejonowy właściwy do rozstrzygania sporów, których stroną jest osoba podlegająca ochronie (właściwość ustala się podstawie miejsca zamieszkania). Jeżeli sąd ten nie jest sądem austriackim, jurysdykcję ma Sąd Rejonowy dla Wiednia-Śródmieście (Bezirksgericht Innere Stadt Wien).

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Sądami właściwymi w sprawie dostosowania zagranicznych środków ochrony są także sądy rejonowe. Również w tym przypadku właściwość miejscowa opiera się na ogólnej właściwości w zakresie sporów, których stroną jest osoba podlegająca ochronie (według miejsca zamieszkania), chyba że miejsce zamieszkania znajduje się poza granicami Austrii, w którym to przypadku jurysdykcję ma Sąd Rejonowy dla Wiednia-Śródmieście (§ 86b ust. 1 kodeksu postępowania egzekucyjnego).

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Zgodnie z § 86b ust. 2 kodeksu postępowania egzekucyjnego wnioski o odmowę uznania lub wykonania zagranicznego środka ochrony, które nie muszą być złożone w określonym terminie, należy składać do sądu rejonowego, który zarządził lub zatwierdził wykonanie środka ochrony.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Dopuszczalny jest tylko język niemiecki.

Ostatnia aktualizacja: 25/03/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Polska

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

organ właściwy do wydania środka ochrony:

sądy rejonowe, sądy okręgowe, sądy apelacyjne

organ właściwy do wydania zaświadczenia:

sądy rejonowe, sądy okręgowe lub sądy apelacyjne, które wydały orzeczenie obejmujące środek ochrony

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

sądy rejonowe

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

sądy rejonowe

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

sądy okręgowe

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

język polski

Ostatnia aktualizacja: 04/04/2019

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Portugalia

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

W portugalskim porządku prawnym środki ochrony mają zasadniczo charakter karny i są przewidziane w kodeksie karnym, kodeksie postępowania karnego oraz w ustawie nr 112/2009 z dnia 16 września 2009 r. ustanawiającej ramy prawne mające zastosowanie do zapobiegania przemocy domowej oraz ochrony ofiar przestępstw i udzielania im pomocy.

W dziedzinie prawa cywilnego można jednak zastosować środki ochrony w drodze ogólnej ochrony dóbr osobistych. Art. 70 ust. 2 kodeksu cywilnego stanowi: „Niezależnie od jakiejkolwiek powiązanej odpowiedzialności cywilnej osoba zagrożona lub ofiara przestępstwa może wystąpić z wnioskiem o zastosowanie środków odpowiednich do okoliczności w celu zapobieżenia spełnieniu groźby lub złagodzenia skutków już popełnionego czynu”.

W związku z tym cywilne prawo procesowe przewiduje przyjęcie szczególnych środków w celu zapobieżenia spełnieniu jakiejkolwiek bezprawnej i bezpośredniej groźby dla życia lub zdrowia fizycznego lub psychicznego osoby lub złagodzenia skutków już popełnionego czynu (art. 878 kodeksu postępowania cywilnego).

Art. 879 i 880 kodeksu postępowania cywilnego regulują pewne aspekty proceduralne tego rodzaju postępowania. Podsumowując, na gruncie prawa cywilnego procesowego, jeżeli wniosek o zastosowanie takiego środka zostanie przyjęty, sąd określa konkretne warunki postępowania, którym podlega pozwany, oraz, w stosownych przypadkach, termin na spełnienie określnych wymogów, wraz z obowiązkową karą pieniężną za każdy dzień spóźnienia lub za każde naruszenie, w zależności od tego, co jest bardziej odpowiednie w danym przypadku.

Istnieje również przepis regulujący wydawanie orzeczeń tymczasowych, które nie podlegają zaskarżeniu i mogą następnie zostać zmienione lub potwierdzone w faktycznym postępowaniu, w przypadku gdy z oceny dowodów przedstawionych przez osobę ubiegającą się o zastosowanie środka ochrony wynika, że istnieje zagrożenie wyrządzeniem bezpośredniej i nieodwracalnej szkody fizycznej lub psychicznej oraz gdy spełniony jest któryś z poniższych warunków:

a) sąd nie jest w stanie osiągnąć pewności co do istnienia, zakresu lub powagi zagrożenia lub popełnionego przestępstwa;

b) istnieją powody, dla których konieczne jest pilne zastosowanie środka bez wysłuchania strony przeciwnej.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Nie dotyczy.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Organami portugalskimi, przed którymi należy powołać się na środek ochrony orzeczony w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka, są wydziały o właściwości ogólnej (juízo de competência genérica) lub lokalne wydziały cywilne (juízo local cível) właściwego sądu.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Organami portugalskimi właściwymi do dostosowania środka ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1 są: wydziały o właściwości ogólnej (juízo de competência genérica) lub lokalne wydziały cywilne (juízo local cível) właściwego sądu okręgowego.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Sądami, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13, są wydziały o właściwości ogólnej (juízo de competência genérica) lub lokalne wydziały cywilne (juízo local cível) właściwego sądu okręgowego.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Językiem akceptowanym w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1, jest portugalski.

Ostatnia aktualizacja: 10/08/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Rumunia

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Nakaz ochrony tymczasowej

Nakaz ochrony tymczasowej wydaje funkcjonariusz policji, który stwierdza istnienie ryzyka na podstawie oceny okoliczności faktycznych. Funkcjonariusz policji wydaje nakaz ochrony tymczasowej w przypadku spełnienia odpowiednich przesłanek. Jeżeli przesłanki te nie są spełnione, funkcjonariusze policji mają obowiązek poinformowania pokrzywdzonych o możliwości złożenia wniosku o wydanie nakazu ochrony. Wydanie nakazu nie wyklucza zastosowania środka zapobiegawczego na podstawie kodeksu karnego.

Aby zweryfikować zgłoszenia, funkcjonariusze policji są uprawnieni do uzyskania dowodów oraz wejścia do mieszkania bez zgody zainteresowanej osoby. Aby wejść na teren posiadłości, funkcjonariusze policji mogą w odpowiedni i proporcjonalny sposób użyć siły fizycznej i sprzętu.

Nakaz ochrony tymczasowej zawiera następujące informacje: datę, godzinę i miejsce wydania; imię (imiona) i nazwisko (nazwiska), funkcję, jednostkę policji; dane sprawcy; dane pokrzywdzonego; okoliczności faktyczne i dowody; podstawę prawną wydania nakazu; datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia obowiązywania środka; prawo do wniesienia sprzeciwu, termin na skorzystanie z tego prawa oraz nazwę sądu, do którego można wnieść sprzeciw.

Nakazem ochrony tymczasowej ustanawia się – na okres pięciu dni – co najmniej jeden z wymienionych niżej dostępnych środków ochrony (obowiązków lub zakazów) służących ograniczeniu stwierdzonego ryzyka: eksmisję sprawcy; bezpieczny powrót pokrzywdzonego; obowiązek utrzymywania przez sprawcę określonej minimalnej odległości od pokrzywdzonego; obowiązek noszenia przez sprawcę nadajnika systemu dozoru elektronicznego; oddanie wszelkiej broni.

Nałożone na osobę stwarzającą zagrożenie obowiązki i zakazy stają się skuteczne z chwilą wydania nakazu bez uprzedniego powiadomienia ani wyznaczenia terminu. Pięciodniowy termin oblicza się w ujęciu godzinowym i jego bieg rozpoczyna się z chwilą wydania nakazu.

Sprawca i pokrzywdzony otrzymują niezwłocznie w miejscu wydania nakazu jego kopię lub duplikat, na których muszą złożyć swoje podpisy.

W terminie 24 godzin od wydania nakazu jednostka policji, do której należy funkcjonariusz, który wydał nakaz, przekazuje nakaz do prokuratury i do wiadomości sądu właściwego dla miejsca wydania nakazu.

Nakaz ochrony tymczasowej należy przesłać do właściwej prokuratury. Prokurator podejmuje decyzję o potrzebie utrzymania środków i w stosownych przypadkach potwierdza ją w terminie 48 godzin od wydania nakazu. Jeżeli okaże się, że utrzymanie środków nie jest konieczne, prokurator może nakazać ich zniesienie, o czym odpowiednio powiadamia jednostkę policji, która przedstawiła nakaz. Następnie jednostka ta informuje zainteresowane osoby. Po potwierdzeniu potrzeby utrzymania środków prokurator przekazuje nakaz tymczasowy do sądu właściwego dla miejsca ich wydania wraz z wnioskiem wydanie nakazu ochrony. Po przekazaniu nakazu do sądu początkowy okres obowiązywania nakazu przedłuża się o okres niezbędny do zakończenia postępowania sądowego w sprawie wydania nakazu ochrony.

Od nakazu ochrony przysługuje sprzeciw do sądu właściwego w terminie 48 godzin o daty powiadomienia o nakazie. Zainteresowane strony zostają wezwane do stawienia się przed sądem na posiedzeniu w sprawie rozpoznania środka zaskarżenia. Sąd rozpoznaje sprzeciw w trybie pilnym, jednak nie później niż po upływie terminu wygaśnięcia nakazu ochrony tymczasowej, na posiedzeniu niejawnym, na które sąd wzywa podmiot, który wydał nakaz. Prokurator ma obowiązek uczestniczenia w tym posiedzeniu. Postanowienie w sprawie sprzeciwu jest ostateczne.

Nakaz ochrony

W sytuacji niebezpieczeństwa pokrzywdzony może wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie nakazu ochrony, w którym sąd może nakazać: eksmisję sprawcy z mieszkania; umożliwienie bezpiecznego powrotu pokrzywdzonego do mieszkania; ograniczenie prawa sprawcy do użytkowania mieszkania wyłącznie do jego części; zakwaterowanie/umieszczenie pokrzywdzonego w ośrodku pomocy; nałożenie na sprawcę obowiązku utrzymywania określonej minimalnej odległości od pokrzywdzonego; nałożenie na sprawcę zakazu odwiedzania określonych miejsc lub wyznaczonych obszarów; nałożenie na sprawcę obowiązku noszenia na stałe nadajnika systemu dozoru elektronicznego; nałożenie zakazu wszelkich kontaktów z pokrzywdzonym; oddanie przez sprawcę wszelkiej posiadanej broni policji; przyjęcie ustaleń dotyczących pieczy na małoletnimi dziećmi i ich miejsca zamieszkania.

Sąd może nakazać sprawcy poddanie się badaniom psychologicznym/psychoterapii lub uczestnictwo w programie pomocy, a także może zalecić hospitalizację w specjalistycznej placówce lub skierować do takiej placówki.

Sąd może zarządzić zastosowanie środków monitorujących przestrzeganie nakazu ochrony i zapobiegających jego naruszeniu, takich jak: regularne zgłaszanie się na komisariat policji odpowiedzialny za nadzór nad przestrzeganiem nakazu; zgłoszenie nowego adresu w przypadku eksmisji; regularne lub niezapowiedziane kontrole w miejscu pobytu sprawcy.

Sentencja orzeczenia zawiera pouczenie o odpowiedzialności karnej za niezastosowanie się do któregokolwiek ze środków.

Sędzia określa okres obowiązywania środków ustanowionych w nakazie ochrony, ale okres te nie może być dłuższy niż sześć miesięcy od dnia wydania nakazu.

Sądem właściwym do rozpoznania wniosku o wydanie nakazu ochrony jest sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub pobytu pokrzywdzonego. Pokrzywdzony może złożyć wniosek o wydanie nakazu ochrony osobiście albo za pośrednictwem pełnomocnika. Wniosek taki może również złożyć w imieniu pokrzywdzonego prokurator, przedstawiciel właściwego organu lub przedstawiciel dowolnego podmiotu świadczącego usługi społeczne.

Wniosek należy sporządzić na standardowym formularzuWord(31 Kb)ro i jest on zwolniony z opłaty skarbowej. Sąd rozpoznaje wnioski na posiedzeniu niejawnym, w którym musi uczestniczyć prokurator. Na żądanie zainteresowana strona może uzyskać pomoc prawną lub może jej zostać przydzielony adwokat. Sąd ma obowiązek przyznania pomocy osobie, przeciwko której ma zostać wydany nakaz ochrony. Sąd wydaje postanowienie w trybie pilnym i priorytetowym. Rozpoznanie wniosków musi nastąpić w ciągu 72 godzin od chwili ich złożenia, z wyjątkiem przypadków, w których wcześniej wydano nakaz ochrony tymczasowej.

Nakaz ochrony posiada przymiot wykonalności. Wykonanie postanowienia odbywa się bez powiadomienia lub wyznaczenia terminu. Obowiązek zastosowania się do nakazu ochrony spoczywa również na pokrzywdzonym. Od postanowienia można się odwołać wyłącznie w ciągu trzech dni od daty jego wydania (jeżeli sąd wydał je w obecności stron) lub powiadomienia o jego wydaniu (jeżeli strony nie były obecne przy jego wydaniu). Sąd apelacyjny może wstrzymać wykonanie nakazu do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie środka zaskarżenia, ale wyłącznie po złożeniu poręczenia majątkowego. Zainteresowane strony zostają wezwane do stawienia się przed sądem na posiedzeniu w sprawie rozpoznania środka zaskarżenia. Prokurator ma obowiązek uczestniczenia w tym posiedzeniu.

W dniu wydania orzeczenia odpis jego sentencji przekazuje się jednostkom rumuńskiej policji, w których rejonie zamieszkuje pokrzywdzony i przebywa sprawca. Nakaz posiada rygor natychmiastowej wykonalności przez policję lub po jej nadzorem. Funkcjonariusz policji może wejść do mieszkania osoby objętej ochroną za jej zgodą, jeżeli jest obecna, lub za zgodną innego członka rodziny. Policja ma obowiązek prowadzenia nadzoru nad przestrzeganiem postanowienia sądu oraz powiadomienia organów ścigania przestępstw w przypadku niezastosowania się do postanowienia.

Niezastosowanie się sprawcy do środków nałożonych na mocy nakazu ochrony stanowi przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności w wymiarze od jednego miesiąca do jednego roku.

Po upływie okresu obowiązywania środków pokrzywdzony może złożyć wniosek o wydanie nowego nakazu ochrony. Osoba, przeciwko której nałożono środek na podstawie nakazu ochrony na maksymalny możliwy okres, może wystąpić z wnioskiem o uchylenie nakazu lub zastąpienie nałożonego środka.

Jeżeli, rozpoznając wniosek, sąd ustali, że wystąpiła jedna z przesłanek powodujących konieczność zastosowania szczególnego środka ochrony wobec dziecka, niezwłocznie powiadomi o tym lokalny organ publiczny odpowiedzialny za ochronę dzieci.

Następnie odbywa się pilna interwencja, w ramach której mobilny zespół składający się z przedstawicieli Publicznej Służby Pomocy Społecznej (Serviciului Public de Asistență Socială, SPAS) zapewnia niezbędne usługi społeczne.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Zgodnie z art. 22^1 ustawy nr 217/2003 o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy w rodzinie, ponownie ogłoszonej, funkcjonariusze policji, którzy – wypełniając swoje obowiązki – stwierdzą, że istnieje bezpośrednie zagrożenie życia, integralności cielesnej lub wolności osoby na skutek aktu przemocy w rodzinie, mogą wydać nakaz ochrony tymczasowej, aby zmniejszyć to zagrożenie.

Zgodnie z art. 25 wspomnianej ustawy organami właściwymi do wydawania nakazów ochrony są sądy rejonowe (judecătoria) właściwe dla miejsca zamieszkania lub pobytu pokrzywdzonych.

Zgodnie z art. I^5 art. 3 nadzwyczajnego dekretu rządowego nr 119/2006 w sprawie niektórych środków niezbędnych do wdrożenia niektórych przepisów wspólnotowych od dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, zatwierdzonego i zmienionego ustawą nr 191/2007, z późniejszymi zmianami, sądy rozstrzygają w sprawie wniosków o wydanie zaświadczeń, wydając orzeczenia na posiedzeniu niejawnym, bez udziału stron.

Od postanowienia o uwzględnieniu wniosku nie przysługuje zażalenie. Od postanowienia o oddaleniu wniosku przysługuje zażalenie w terminie wyłącznie pięciu dni od daty powiadomienia.

Zaświadczenie wydaje się osobie objętej ochroną, a odpis zaświadczenia doręcza się osobie stwarzającej zagrożenie, którą poucza się, że środek ochrony, którego dotyczy zaświadczenie, jest uznawany i wykonalny we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Zgodnie z art. 22^5 i art. 31 ustawy nr 217/2003 o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy w rodzinie, ponownie ogłoszonej, nakaz ochrony tymczasowej lub nakaz ochrony posiada rygor natychmiastowej wykonalności przez policję lub, w stosownych przypadkach, pod jej nadzorem.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Zgodnie z art. I^5 art. 8 nadzwyczajnego dekretu rządowego nr 119/2006 w sprawie niektórych środków niezbędnych do wdrożenia niektórych przepisów wspólnotowych od dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, zatwierdzonego i zmienionego ustawą nr 191/2007, z późniejszymi zmianami, w celu wykonania wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej orzeczenia nakładającego środki ochrony, które nie są znane w rumuńskim prawie lub różnią się od przewidzianych w nim środków, właściwe sądy w Rumunii – zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 606/2013 – dostosują elementy faktyczne takich środków ochrony, aby umożliwić ich wykonanie w Rumunii zgodnie z rumuńskim prawem, a także zarządzą zastosowanie środków, które wywołują równoważne skutki, spełniają podobne cele i służą podobnym interesom. Środek przyjęty przez sąd rumuński nie może wywołać skutków wykraczających poza skutki wywołane przez środek określony w orzeczeniu wydanym pierwotnie przez sąd państwa członkowskiego i przewidziane w prawie tego państwa członkowskiego.

Dostosowania dokonuje się z urzędu lub na wniosek zainteresowanej strony, w toku postępowania w sprawie rozpoznania wniosków o stwierdzenie wykonalności lub o odmowę uznania lub wykonania orzeczenia lub w postępowaniu głównym.

Sądem właściwym jest sąd rejonowy.

Jeżeli sąd stwierdzi konieczność dokonania dostosowania, zarządza wezwanie stron. Obecność prokuratora jest obowiązkowa.

Od wyroku sądu dostosowującego orzeczenie wydane w innym państwie członkowskim przysługuje apelacja w terminie dziesięciu dni od daty powiadomienia. Wyrok w sprawie apelacji jest prawomocny.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Zgodnie z art. I^5 art. 1 nadzwyczajnego dekretu rządowego nr 119/2006 w sprawie niektórych środków niezbędnych do wdrożenia niektórych przepisów wspólnotowych od dnia przystąpienia Rumunii do Unii Europejskiej, zatwierdzonego i zmienionego ustawą nr 191/2007, z późniejszymi zmianami, wnioski o odmowę uznania oraz wnioski o odmowę wykonania w Rumunii orzeczeń dotyczących środków ochrony przyjętych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej należą do właściwości sądów rejonowych zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 606/2013.

Ostatnia aktualizacja: 23/07/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Słowacja

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

1. Rodzaje obowiązków/zakazów nakładanych w ramach środka ochrony (treść środka ochrony):

a) Środek pilny można nałożyć na podstawie Link otworzy się w nowym okniekodeksu postępowania cywilnego (art. 324 i nast.). W ramach środka pilnego na stronę można nałożyć na przykład:

(i) nakaz tymczasowego powstrzymania się od wejścia do domu lub mieszkania, w którym zamieszkuje osoba, o stosowanie przemocy wobec której strona objęta środkiem pilnym jest w uzasadniony sposób podejrzana; zakaz wejścia lub możliwość wejścia wyłącznie w ograniczonym zakresie do domu lub mieszkania, miejsca pracy lub innego miejsca, w którym mieszka lub zwykle przebywa lub które regularnie odwiedza osoba, której integralność cielesna lub psychiczna jest zagrożona z powodu zachowania strony; całkowity lub częściowy zakaz kontaktowania się (na piśmie, telefonicznie, drogą elektroniczną lub za pośrednictwem innych środków) z osobą, której integralność cielesna lub psychiczna może być zagrożona z powodu takiego zachowania; zakaz zbliżania się lub ograniczoną możliwość zbliżania się wyłącznie na określoną odległość do osoby, której integralność cielesna lub psychiczna może być zagrożona z powodu zachowania strony;

(ii) w art. 325 ust. 2 lit. e)–h) kodeksu postępowania cywilnego podano przykłady najczęściej występujących rodzajów środków pilnych. Oznacza to, że wykaz środków pilnych w ustawie nie jest wyczerpujący oraz że sąd może nałożyć inne rodzaje takich środków. Sąd może zatem nałożyć środki pilne podobne do środków przewidzianych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 606/2013 w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych, a także wszelkie inne środki, które uzna za niezbędne i odpowiednie.

b) Na podstawie przepisów Link otworzy się w nowym oknieustawy o policji policja może na przykład nakazać osobie:

(i) powstrzymanie się od wchodzenia do określonych miejsc lub przebywania w tych miejscach lub może wymagać od tej osoby przebywania w określonym miejscu (art. 27). Czas obowiązywania tego obowiązku nie może przekraczać niezbędnego czasu (co oznacza wyłącznie czas bezwzględnie konieczny);

(ii) opuszczenie wspólnego mieszkania (art. 27a). Ustawa o policji zezwala funkcjonariuszom policji na nakazanie osobie opuszczenia mieszkania, domu lub innych pomieszczeń zajmowanych wspólnie z osobą narażoną na ryzyko oraz oddalenia się z bezpośredniego sąsiedztwa tego miejsca (wspólnego mieszkania), jeżeli okoliczności faktyczne wskazują, że osoba ta może dokonać ataku na życie, zdrowie lub wolność osoby zagrożonej lub szczególnie poważnego ataku na godność ludzką tej osoby, zwłaszcza w świetle wcześniejszych tego rodzaju ataków. Nakaz opuszczenia wspólnego mieszkania obejmuje zakaz ponownego wejścia osoby, której dotyczy nakaz, do wspólnego mieszkania przez okres 10 dni od chwili otrzymania nakazu jego opuszczenia. Funkcjonariusz policji może wydać nakaz opuszczenia wspólnego mieszkania nawet pod nieobecność osoby, której nakaz ten dotyczy. W okresie obowiązywania nakazu opuszczenia wspólnego mieszkania osoba, której dotyczy nakaz, nie może zbliżać się do osoby zagrożonej na odległość mniejszą niż 10 metrów.

2. Charakter organu zarządzającego zastosowanie środka:

a) Wstępne postanowienie wydaje organ sądowy (sąd cywilny).

b) Nakaz opuszczenia wspólnego mieszkania wydaje organ administracji. Uwaga: organ administracji nie jest organem gwarantującym bezstronność ani prawo wszystkich stron do bycia wysłuchanymi. Nakazów opuszczenia wspólnego mieszkania nie można zaskarżyć ani nie podlegają one kontroli przez organ sądowy.

3. Maksymalny dopuszczalny czas obowiązywania środka:

a) Środki pilne co do zasady nie podlegają ograniczeniom czasowym. Zgodnie z art. 330 ust. 1 i 336 ust. 1 zdanie pierwsze kodeksu postępowania cywilnego sąd może jednak ograniczyć czas obowiązywania postanowienia. Środek pilny należy uchylić, jeżeli osoba objęta ochroną nie podejmie czynności w celu uzyskania orzeczenia co do istoty sprawy (nie wniesie pozwu), w przypadku odrzucenia lub oddalenia wniosku o wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, w przypadku odrzucenia lub oddalenia pozwu lub w przypadku umorzenia postępowania głównego (art. 336 ust. 3 i 4 kodeksu postępowania cywilnego). Środek taki należy również uchylić z chwilą uwzględnienia przez sąd powództwa w postępowaniu głównym (art. 337 ust. 3 kodeksu postępowania cywilnego).

b) Czas obowiązywania jest ograniczony: czas bezwzględnie konieczny oznacza 48 godzin w przypadku zatrzymania i 10 dni w przypadku nakazu opuszczenia wspólnego mieszkania. Policja może jednak przedłużyć skutki nakazu opuszczenia wspólnego mieszkania poprzez zastosowanie środka pilnego (zob. poniżej). Nakaz opuszczenia wspólnego mieszkania uchyla się z chwilą wydania środka pilnego lub oddalenia powództwa przez sąd cywilny.

4. Krajowy system egzekwowania na potrzeby wdrażania środków ochrony:

a) W stosownych przypadkach środek pilny można wdrożyć niezwłocznie po doręczeniu go podejrzanemu. Wykonanie postanowienia wymaga udziału komornika. Komornik może nałożyć grzywnę na osobę, co do której zachodzi podejrzenie, że nie zastosowała się do środka tymczasowego (§ 192 Link otworzy się w nowym okniekodeksu postępowania egzekucyjnego).

b) Policja może użyć siły, aby pokonać opór osoby agresywnej i usunąć ją ze wspólnego mieszkania (art. 51 ustawy o policji) lub w celu wykonania innych nakazów policji mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa osób.

5. Sankcje w przypadku niezastosowania się do środka:

a) W przypadku niezastosowania się do środka pilnego podejrzany podlega karze pozbawienia wolności w wymiarze od roku do lat pięciu (§ 349 Link otworzy się w nowym okniekodeksu karnego). Należy jednak udowodnić zamiar popełnienia czynu zabronionego (naruszenie obowiązku nałożonego środkiem ochrony). Zob. odpowiedź na pytanie 4 lit. a).

b) Zob. odpowiedź na pytanie 4 lit. b)

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Organami właściwymi do zarządzania środków ochrony w Republice Słowackiej są wszystkie sądy rejonowe. Wszystkie sądy rejonowe są właściwe w takim samym stopniu do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5 rozporządzenia.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Środki ochrony wydane w innym państwie członkowskim należy przedłożyć w Sądzie Rejonowym Bratysława III. Organami właściwymi do wykonania takich środków są policja i komornicy.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Organem właściwym w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia jest Sąd Rejonowy Bratysława III.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Wnioski o odmowę uznania lub o odmowę wykonania należy składać do Sądu Rejonowego Bratysława III.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Językami akceptowanymi są język słowacki i język czeski.

Ostatnia aktualizacja: 24/05/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Finlandia

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

W Finlandii środki ochrony, o których mowa w dyrektywie 2011/99/UE i rozporządzeniu (UE) nr 606/2013, są uregulowane w ustawie o zakazach zbliżania się (898/1998).

Ustawa ta przewiduje nałożenie zakazu zbliżania się w celu zapobiegania przestępstwom przeciwko życiu, zdrowiu, wolności lub prywatności, groźbie takiego przestępstwa i wszelkim innym rodzajom brutalnego napastowania. Jeżeli osoba, która czuje się zagrożona, oraz osoba, wobec której wnioskuje się o wydanie zakazu zbliżania się, mają to same stałe miejsce zamieszkania, zakaz zbliżania się może zostać nałożony w celu zapobieżenia przestępstwu przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności lub groźbie jego popełnienia (zakaz zbliżania się do rodziny).

Dyrektywa 2011/99/UE ma zastosowanie do zakazów zbliżania się nałożonych w Finlandii, jeżeli zakaz zbliżania się został nałożony w wyniku przestępstwa lub domniemanego przestępstwa. Jeżeli zakaz zbliżania się nie ma związku z przestępstwem, o którym mowa w dyrektywie, podlega on rozporządzeniu (UE) nr 606/2013.

Zgodnie ze szczegółową interpretacją zawartą w odpowiednim wyroku osoba, przeciwko której wydano zakaz zbliżania się, nie może spotykać się z osobą, która podlega ochronie, kontaktować się z nią w inny sposób, ani próbować się z nią skontaktować (podstawowy zakaz zbliżania się). Zabronione jest również podążanie za osobą objętą ochroną i obserwowanie jej. Osoba podlegająca zakazowi zbliżania się do rodziny musi opuścić miejsce zamieszkania, w którym stale zamieszkuje wraz z osobą podlegającą ochronie, i nie może tam powrócić. Jeżeli istnieje powód, aby przypuszczać, że podstawowy zakaz zbliżania się jest niewystarczający, można go rozszerzyć. W takim przypadku zakaz zbliżania się ma zastosowanie również do przebywania w pobliżu stałego miejsca zamieszkania, miejsca pobytu wakacyjnego lub miejsca pracy osoby objętej ochroną lub w pobliżu innego porównywalnego osobno określonego miejsca (rozszerzony zakaz zbliżania się). Zakaz zbliżania się nie ma jednak zastosowania do kontaktów, w przypadku których istnieje odpowiednia przyczyna i które są w sposób oczywisty niezbędne. Możliwości nawiązania wszelkich niezbędnych kontaktów powinny być przewidziane już na etapie podejmowania decyzji w sprawie zakazu zbliżania się.

Zakaz zbliżania się można nałożyć na okres nie dłuższy niż jeden rok. Zakaz zbliżania się do rodziny może zostać nałożony na okres nie dłuższy niż trzy miesiące. Zakaz zbliżania się wchodzi w życie po orzeczeniu o takim zakazie wydanym przez sąd rejonowy. Orzeczenie musi być przestrzegane niezależnie od wniesienia środka zaskarżenia, chyba że sąd wyższej instancji rozstrzygający sprawę postanowi inaczej. Zakaz zbliżania się można przedłużyć. W przypadku przedłużenia zakaz można nałożyć na okres nie dłuższy niż dwa lata. Zakaz zbliżania się do rodziny może być przedłużony o nie więcej niż trzy miesiące.

O nałożenie zakazu zbliżania się może wystąpić każdy, kto ma uzasadnione powody, by czuć się zagrożonym lub nękanym przez inną osobę. Wniosek może zostać również złożony przez organy prokuratury, policji i opieki społecznej. Wniosek można złożyć ustnie lub na piśmie, na specjalnym formularzu.

Sprawy dotyczące zakazów zbliżania się są rozpatrywane przez sąd rejonowy. Sądem właściwym jest sąd rejonowy właściwy dla miejsca zamieszkania osoby, która ma być chroniona, lub dla miejsca, gdzie zakaz zbliżania się ma być w przeważającej części stosowany. Jeżeli osoba, wobec której wnioskuje się o wydanie zakazu zbliżania się, jest podejrzana o popełnienie przestępstwa, które może mieć znaczenie przy rozstrzyganiu sprawy dotyczącej zakazu zbliżania się, właściwy sąd karny jest również sądem właściwym w sprawie wydania zakazu zbliżania się.

W stosownych przypadkach do postępowania przed sądem w sprawie zakazu zbliżania się stosuje się przepisy dotyczące postępowania karnego. W orzecznictwie Finlandii zakaz zbliżania się jest nakładany niemal bez wyjątku jako niezależny środek, osobno od postępowania karnego, chociaż na mocy fińskiego prawa kwestię tę można również rozstrzygać w ramach procesu karnego.

Zakaz zbliżania się może zostać nałożony, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by przypuszczać, że osoba, wobec której złożono wniosek o wydanie zakazu, może popełnić przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu, wolności lub prywatności osoby, która czuje się zagrożona, lub poważnie nękać taką osobę w inny sposób.

Zakaz zbliżania się do rodziny może zostać nałożony, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że osoba, wobec której występuje się o wydanie zakazu, sądząc po jej groźbach i wszelkich wcześniejszych przestępstwach, wykroczeniach lub innych zachowaniach, popełni przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności osoby, która czuje się zagrożona, a nałożenie zakazu zbliżania się nie jest bezzasadne, biorąc pod uwagę powagę potencjalnego przestępstwa, sytuację osób mieszkających w tym samym gospodarstwie domowym i inne fakty przedstawione w sprawie.

Dokonując oceny warunków wstępnych pozwalających na wydanie nakazu zbliżania się, należy zwrócić uwagę na sytuację zaangażowanych osób, na charakter przeszłych przestępstw lub nękania oraz na fakt, czy się powtarzały, jak również prawdopodobieństwo, że osoba, przeciwko której występuje się o wydanie nakazu zbliżania się, będzie kontynuować nękanie lub popełni przestępstwo przeciwko osobie, która czuje się zagrożona.

Można również nałożyć tymczasowy zakaz zbliżania się. Decyzję o nałożeniu tymczasowego zakazu zbliżania podejmuje funkcjonariusz z uprawnieniami do dokonania aresztowania lub sąd. Funkcjonariusz mający uprawnienia do dokonania aresztowania przedkłada swoją decyzję do rozpatrzenia właściwemu sądowi rejonowemu niezwłocznie, nie później niż w ciągu trzech dni.

Zasadniczo odpowiedzialność za koszty wynikające z rozpatrzenia sprawy dotyczącej zakazu zbliżania się ponoszą same strony. Jeżeli jednak istnieją ku temu ważne powody, sąd może wezwać stronę do pokrycia części lub całości uzasadnionych kosztów sądowych drugiej strony. Nie pobiera się opłaty sądowej.

Strony mają prawo do korzystania z usług adwokata, są również uprawnione do bezpłatnej pomocy prawnej, jeżeli spełnione są warunki określone w ustawie o pomocy prawnej (257/2002).

Sąd musi niezwłocznie wpisać do policyjnego systemu informatycznego orzeczenie o nałożeniu, uchyleniu lub zmianie zakazu zbliżania się.

O orzeczeniu powiadamia się również wnioskodawcę, osobę, która ma być chroniona zakazem zbliżania się, oraz osobę, wobec której złożono wniosek o wydanie zakazu. Orzeczenie musi być doręczone osobie, na którą nałożono zakaz zbliżania się, w sposób możliwy do zweryfikowania, chyba że zostało ono ogłoszone lub doręczone w obecności tej osoby.

Przestrzeganie zakazu zbliżania się nadzoruje policja.

Przypadki naruszenia zakazu są karalne na mocy art. 9a rozdziału 16 kodeksu karnego (39/1889).

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Organy właściwe do wydawania środków ochrony

Sądy powszechne (sądy rejonowe, sądy apelacyjne i Sąd Najwyższy)

Organy właściwe do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Sądy powszechne (sądy rejonowe, sądy apelacyjne i Sąd Najwyższy)

Zaświadczenie wydaje sąd, który nałożył zakaz zbliżania się objęty zakresem stosowania rozporządzenia, o którym mowa w ustawie o zakazach zbliżania się (898/1998).

Zaświadczenie wydaje się zgodnie z art. 5–7 rozporządzenia. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia i art. 5 ustawy (227/2015) wykonującej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych o zaświadczeniu powiadamia się osobę stwarzającą zagrożenie.

Link otworzy się w nowym okniehttps://oikeus.fi/tuomioistuimet/fi/index.html

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Sąd rejonowy w Helsinkach.

Dane kontaktowe: Link otworzy się w nowym okniehttp://www.oikeus.fi/karajaoikeudet/helsinginkarajaoikeus/fi/index.html

Środek ochrony nałożony w innym państwie członkowskim jest uznawany w Finlandii zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia bez odrębnej procedury, jak określono w art. 4 ustawy (227/2015) wykonującej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych. Taki środek ochrony jest wpisywany do rejestru, o którym mowa w art. 15 ustawy o zakazach zbliżania się (898/1998), w taki sam sposób, jak zakaz zbliżania się nałożony w Finlandii.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Sąd rejonowy w Helsinkach.

Dane kontaktowe: Link otworzy się w nowym okniehttp://www.oikeus.fi/karajaoikeudet/helsinginkarajaoikeus/fi/index.html

Dostosowania środka ochrony dokonuje się w sposób określony w art. 11 rozporządzenia zgodnie z procedurą pisemną, o której mowa w art. 3 ustawy (227/2015) wykonującej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Sąd rejonowy w Helsinkach.

Dane kontaktowe: Link otworzy się w nowym okniehttp://www.oikeus.fi/karajaoikeudet/helsinginkarajaoikeus/fi/index.html

Uznania lub wykonania orzeczenia odmawia się na podstawie art. 13 rozporządzenia, zgodnie z procedurą pisemną, o której mowa w art. 3 ustawy (227/2015) wykonującej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Akceptowane są języki: fiński, szwedzki i angielski. Zaświadczenie wydane w innym języku może również być zaakceptowane, o ile nie istnieje inna przeszkoda dla jego uznania.

Ostatnia aktualizacja: 09/08/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Szwecja

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

W szwedzkim prawie nie istnieją środki ochrony w sprawach cywilnych w rodzaju tych, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 606/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych. W związku z tym nie istnieje urząd, który posiadałby uprawnienia to nakazania stosowania takich środków lub do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5.

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim można się powołać przed prokuratorem (åklagaren) właściwym dla miejsca, w którym środek ma być stosowany lub w przeważającej części stosowany.

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Prokurator właściwy dla miejsca, w którym środek ma być stosowany lub w przeważającej części stosowany, może dostosować środek ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1.

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Wniosek o odmowę uznania zgodnie z art. 13 należy złożyć do sądu rejonowego (tingsrätt) w Sztokholmie.

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Szwedzki

Ostatnia aktualizacja: 25/10/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Anglia i Walia

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Anglia i Walia

Wychodzące wnioski o środki ochrony (tj. środki ochrony wydane w Zjednoczonym Królestwie, które mają być uznane i wykonane w pozostałych państwach członkowskich UE)

Każda osoba występująca o zastosowanie krajowego środka ochrony (lub osoba korzystająca z takiego środka ochrony) objętego zakresem rozporządzenia [np. osoby objęte środkiem ochrony na gruncie ustawy z 1997 r. o ochronie przed napastowaniem lub – w kontekście rodziny – na podstawie zakazu prześladowania (non-molestation order), zakazu pobytu pod danym adresem (occupation order) i nakazu ochrony przed małżeństwem zawartym pod przymusem (forced marriage protection order)] może ubiegać się w ramach tego systemu o zaświadczenie o orzeczeniu środka ochrony w sądzie, który wydał takie orzeczenie, w celu rozszerzenia zakresu takiej ochrony na terytorium innego państwa członkowskiego UE. W Anglii i Walii są to następujące sądy:

  • sąd rodzinny (family court)
  • sąd hrabstwa (county court)
  • Wysoki Trybunał (High Court) – zarówno Wydział Rodzinny (Family Division), jak i Wydział Ławy Królewskiej (Queen’s Bench Division)
  • sądy pokoju (magistrates’ courts) (sądy pokoju mogą wydawać nakazy ochrony przed przemocą domową)
  • sąd opiekuńczy (court of protection)

Szczegółowy opis postępowań, jakie obowiązują w odniesieniu do tych środków, zawarty jest w ustawodawstwie i w regulaminie postępowania rodzinnego lub cywilnego, tj. w nowej części 38 regulaminu postępowania rodzinnego i uzupełniających ich praktycznych wytycznych (Family Procedure Rules Practice Direction 38A) i w nowej sekcji VI części 74 regulaminu postępowania cywilnego (Section VI Part 74 Civil Procedure Rules).

W każdym z tych sądów można zwrócić się o pomoc przy składaniu wniosku. Opracowywana jest również broszura, która zostanie opublikowana na stronie internetowej Służby Sądów i Trybunałów Jej Królewskiej Mości (HMCTS).

Jeżeli sąd uzna, że spełnione są odpowiednie warunki, wydaje zaświadczenie w wymaganej formie (wspólnej dla całej UE). Zaświadczenie przekazuje się osobie chronionej / osobie ubiegającej się o ochronę. Osoba chroniona może również zwrócić się do sądu o wydanie zaświadczenia w wersji przetłumaczonej.

Sąd powiadamia „osobę stwarzającą zagrożenie” o wydaniu zaświadczenia (i o jego obowiązywaniu na terytorium całej UE). Nie istnieje możliwość zaskarżenia wydania zaświadczenia, choć dopuszczalny jest wniosek o poprawienie lub wycofanie go.

Zaświadczenie oznacza, że środek ochrony przyznany osobie chronionej podlega automatycznemu uznaniu i jest, o ile to konieczne, wykonalny w dowolnym państwie członkowskim (z wyjątkiem Danii, której nie obowiązują przepisy rozporządzenia).

Uznawanie i wykonanie przychodzącego (do Zjednoczonego Królestwa z innego państwa członkowskiego) środka ochrony

Środek ochrony zasądzony w innym państwie członkowskim podlega automatycznemu uznaniu bez konieczności przeprowadzenia procedury specjalnej i jest wykonalny bez stwierdzenia wykonalności. Nie ma konieczności przedstawiania go w sądzie w celu jego uznania.

Jeżeli osoba chroniona występuje o „dostosowanie elementów faktycznych” jej środka ochrony (np. z uwagi na nowy adres) lub występuje o wykonanie tego środka, jeżeli doszło do rzekomego naruszenia, taka osoba może wystąpić do jednego z następujących sądów w Anglii i Walii:

  • sąd rodzinny (family court)
  • sąd hrabstwa (county court)
  • Wysoki Trybunał (High Court), Wydział Rodzinny (Family Division)

Sądy te mogą odpowiednio dostosować środek (jeżeli o to wystąpiono). Po dostosowaniu osoba stwarzająca zagrożenie zostaje o tym poinformowana (jak również o karach za naruszenie).

Podane sądy mogą wykonać środek ochrony poprzez zastosowanie dowolnej sankcji cywilnej, którą mają do dyspozycji przy wykonywaniu krajowych środków ochrony, takich jak zakaz prześladowania lub nakazy na podstawie ustawy z 1997 r. o ochronie przed napastowaniem.

„Osoba stwarzająca zagrożenie” może wystąpić do jednego ze wspomnianych sądów o odmowę uznania przychodzącego środka ochrony, lecz sąd ma konkretne i ograniczone przesłanki, aby tak uczynić. Środek musiałby być wyraźnie sprzeczny z porządkiem publicznym lub nie do pogodzenia z decyzją krajową.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Anglia i Walia

  • sąd rodzinny (family court)
  • sąd hrabstwa (county court)
  • Wysoki Trybunał (High Court) – zarówno Wydział Rodzinny (Family Division), jak i Wydział Ławy Królewskiej (Queen’s Bench Division)
  • sądy pokoju (magistrates’ courts)
  • sąd opiekuńczy (court of protection)

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Anglia i Walia

  • sąd rodzinny (family court)
  • sąd hrabstwa (county court)
  • Wysoki Trybunał (High Court), Wydział Rodzinny (Family Division)

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Anglia i Walia

  • sąd rodzinny (family court)
  • sąd hrabstwa (county court)
  • Wysoki Trybunał (High Court), Wydział Rodzinny (Family Division)

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Anglia i Walia

  • sąd hrabstwa (county court)
  • sąd rodzinny (family court)
  • Wysoki Trybunał (High Court), Wydział Rodzinny (Family Division)

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Językiem we wszystkich jurysdykcjach w Zjednoczonym Królestwie jest język angielski.

Ostatnia aktualizacja: 07/08/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Irlandia Północna

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Irlandia Północna

Wychodzące wnioski o środki ochrony (tj. środki ochrony wydane w Zjednoczonym Królestwie, które mają być uznane i wykonane w pozostałych państwach członkowskich UE)

Każda osoba ubiegająca się o zastosowanie krajowego środka ochrony (lub osoba korzystająca z takiego środka ochrony) objętego zakresem rozporządzenia może ubiegać się w ramach tego systemu o zaświadczenie o orzeczeniu środka ochrony w celu rozszerzenia zakresu takiej ochrony na terytorium innego państwa członkowskiego UE w sądzie, który wydał takie orzeczenie. W Irlandii Północnej są to następujące sądy:

  • sąd hrabstwa (county court)
  • Wysoki Trybunał (High Court)
  • sąd pokoju (magistrates’ court)

Jeżeli sąd uzna, że spełnione są odpowiednie warunki, wydaje zaświadczenie według ustalonego wzoru (wspólnego dla całej UE). Takie zaświadczenie jest wydawane osobie chronionej/osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Osoba chroniona może również zwrócić się do sądu o wydanie zaświadczenia w wersji przetłumaczonej.

Sąd powiadamia „osobę stwarzającą zagrożenie” o wydaniu zaświadczenia (i o jego obowiązywaniu na terytorium całej UE). Nie istnieje możliwość zaskarżenia wydania zaświadczenia, choć dopuszczalny jest wniosek o poprawienie lub wycofanie go.

Zaświadczenie oznacza, że środek ochrony przyznany osobie chronionej podlega automatycznemu uznaniu i jest, o ile to konieczne, wykonalny w dowolnym państwie członkowskim (z wyjątkiem Danii, której nie obowiązują przepisy rozporządzenia).

Zaświadczenie UE jest dostępne, na wniosek, w sądzie, który zarządził krajowy środek ochrony.

Przychodzące wnioski o środki ochrony (tj. środki ochrony wydane w innym państwie członkowskim UE, które mają być uznawane i wykonane w Zjednoczonym Królestwie)

Środek ochrony zasądzony w innym państwie członkowskim podlega automatycznemu uznaniu bez konieczności przeprowadzenia procedury specjalnej i jest wykonalny bez stwierdzenia wykonalności. Nie ma konieczności przedstawiania go w sądzie w celu jego uznania.

Jeżeli osoba chroniona występuje o „dostosowanie elementów faktycznych” jej środka ochrony (np. z uwagi na nowy adres) lub występuje o wykonanie tego środka, jeżeli doszło do rzekomego naruszenia, taka osoba może wystąpić do jednego z następujących sądów w Irlandii Północnej:

  • sąd hrabstwa
  • Wysoki Trybunał

Sądy te mogą odpowiednio dostosować środek (jeżeli o to wystąpiono). Po dostosowaniu osoba stwarzająca zagrożenie zostaje o tym poinformowana (jak również o karach za naruszenie). Wspomniane sądy mogą wykonać środek ochrony poprzez zastosowanie jednej z sankcji cywilnych, które mogą stosować przy wykonywaniu krajowych środków ochrony, takich jak zarządzenia lub nakazy dotyczące zakazu molestowania na podstawie Zarządzenia z 1997 r. w sprawie ochrony przed molestowaniem (Protection from Harassment Order 1997) (Irlandia Północna).

„Osoba stwarzająca zagrożenie” może wystąpić do jednego ze wspomnianych sądów o odmowę uznania przychodzącego środka ochrony, lecz sąd może uwzględnić taki wniosek wyłącznie na podstawie konkretnych i ograniczonych przesłanek. Środek musiałby być wyraźnie sprzeczny z porządkiem publicznym lub nie do pogodzenia z decyzją krajową.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Irlandia Północna

  • Wysoki Trybunał
  • sąd hrabstwa
  • sąd pokoju

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Irlandia Północna

  • Wysoki Trybunał
  • sąd hrabstwa

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Irlandia Północna

  • Wysoki Trybunał
  • sąd hrabstwa

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Irlandia Północna

  • Wysoki Trybunał
  • sąd hrabstwa

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Językiem we wszystkich jurysdykcjach w Zjednoczonym Królestwie jest język angielski.

Ostatnia aktualizacja: 09/08/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Szkocja

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Szkocja

Wychodzące wnioski o środki ochrony (tj. środki ochrony wydane w Zjednoczonym Królestwie, które mają być uznane i wykonane w pozostałych państwach członkowskich UE)

Każda osoba ubiegająca się o zastosowanie krajowego środka ochrony (lub osoba korzystająca z takiego środka ochrony) objętego zakresem rozporządzenia będzie mogła ubiegać się w ramach tego systemu o zaświadczenie o orzeczeniu środka ochrony w celu rozszerzenia zakresu takiej ochrony na terytorium innego państwa członkowskiego UE w sądzie, który wydał takie orzeczenie. W Szkocji są to następujące sądy:

  • sąd cywilny najwyższej instancji (Court of Session)
  • sąd lokalny (sheriff court)

Jeżeli sąd uzna, że spełnione są odpowiednie warunki, wydaje zaświadczenie według ustalonego wzoru (wspólnego dla całej UE). Zaświadczenie przekazuje się osobie chronionej / osobie ubiegającej się o ochronę. Osoba chroniona może również zwrócić się do sądu o wydanie zaświadczenia w wersji przetłumaczonej.

Sąd powiadamia „osobę stwarzającą zagrożenie” o wydaniu zaświadczenia (i o jego obowiązywaniu na terytorium całej UE). Nie istnieje możliwość zaskarżenia wydania zaświadczenia, choć dopuszczalny jest wniosek o poprawienie lub wycofanie go.

Zaświadczenie oznacza, że środek ochrony przyznany osobie chronionej podlega automatycznemu uznaniu i jest, o ile to konieczne, wykonalny w dowolnym państwie członkowskim (z wyjątkiem Danii, której nie obowiązują przepisy rozporządzenia).

Zaświadczenie UE jest dostępne na wniosek w sądzie, który zarządził krajowy środek ochrony.

Uznawanie i wykonanie przychodzącego (do Zjednoczonego Królestwa z innego państwa członkowskiego) środka ochrony

Środek ochrony zasądzony w innym państwie członkowskim podlega automatycznemu uznaniu bez konieczności przeprowadzenia procedury specjalnej i jest wykonalny bez stwierdzenia wykonalności. Nie ma konieczności przedstawiania go w sądzie w celu jego uznania.

Jeżeli osoba chroniona występuje o „dostosowanie elementów faktycznych” jej środka ochrony (np. z uwagi na nowy adres) lub występuje o wykonanie tego środka, jeżeli doszło do rzekomego naruszenia, taka osoba może wystąpić do Court of Session i sądu typu sheriff court, który jest właściwy w danej dziedzinie.

Sądy te mogą odpowiednio dostosować środek (jeżeli o to wystąpiono). Po dostosowaniu osoba stwarzająca zagrożenie zostaje o tym poinformowana (jak również o karach za naruszenie).

Sądy te mogą wykonać środek ochrony, traktując go tak samo jak zakaz wydany przez sąd w Szkocji.

„Osoba stwarzająca zagrożenie” może wystąpić do jednego ze wspomnianych sądów o odmowę uznania przychodzącego środka ochrony, lecz sąd może uwzględnić taki wniosek wyłącznie na podstawie konkretnych i ograniczonych przesłanek. Środek musiałby być wyraźnie sprzeczny z porządkiem publicznym lub nie do pogodzenia z decyzją krajową.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Szkocja

  • sąd cywilny najwyższej instancji (Court of Session)
  • sąd lokalny (sheriff court)

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Szkocja

  • sąd cywilny najwyższej instancji (Court of Session)
  • sąd lokalny (sheriff court)

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Szkocja

  • sąd cywilny najwyższej instancji (Court of Session)
  • sąd lokalny (sheriff court)

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Szkocja

  • sąd cywilny najwyższej instancji (Court of Session)
  • sąd lokalny (sheriff court)

Artykuł 18 lit. b) - język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1

Językiem we wszystkich jurysdykcjach w Zjednoczonym Królestwie jest język angielski.

Ostatnia aktualizacja: 12/08/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.

Wzajemne uznawanie środków ochrony w sprawach cywilnych - Gibraltar

Artykuł 17 - Informacje publicznie udostępniane

Gibraltar

Wychodzące wnioski o środki ochrony (tj. środki ochrony wydane w Zjednoczonym Królestwie, które mają być uznane i wykonane w pozostałych państwach członkowskich UE)

Każda osoba ubiegająca się o zastosowanie krajowego środka ochrony (lub osoba korzystająca z takiego środka ochrony) objętego zakresem rozporządzenia będzie mogła ubiegać się w ramach tego systemu o zaświadczenie o orzeczeniu środka ochrony w celu rozszerzenia zakresu takiej ochrony na terytorium innego państwa członkowskiego UE w sądzie, który wydał takie orzeczenie.

W Gibraltarze zaświadczenie UE będzie można uzyskać w Sądzie Najwyższym Gibraltaru; obowiązujące przepisy to: do postępowania w sprawach cywilnych i rodzinnych zastosowanie mają rozporządzenia w sprawie uznawania środków ochrony z 2015 r. i przepisy cywilno-procesowe. Jeżeli spełnione są odpowiednie warunki, Sąd Najwyższy Gibraltaru wydaje osobie chronionej wymagane zaświadczenie we wspólnym unijnym formacie i powiadamia „osobę stwarzającą zagrożenie”.

Jeżeli sąd uzna, że spełnione są odpowiednie warunki, wydaje zaświadczenie w wymaganej formie (wspólnej dla całej UE). Zaświadczenie przekazuje się osobie chronionej / osobie ubiegającej się o ochronę. Osoba chroniona może również zwrócić się do sądu o wydanie zaświadczenia w wersji przetłumaczonej.

Sąd powiadamia „osobę stwarzającą zagrożenie” o wydaniu zaświadczenia (i o jego obowiązywaniu na terytorium całej UE). Nie istnieje możliwość zaskarżenia wydania zaświadczenia, choć dopuszczalny jest wniosek o poprawienie lub wycofanie go.

Zaświadczenie oznacza, że środek ochrony przyznany osobie chronionej podlega automatycznemu uznaniu i jest, o ile to konieczne, wykonalny w dowolnym państwie członkowskim (z wyjątkiem Danii, której nie obowiązują przepisy rozporządzenia).

Uznawanie i wykonanie przychodzącego (do Zjednoczonego Królestwa z innego państwa członkowskiego) środka ochrony

Środek ochrony zasądzony w innym państwie członkowskim podlega automatycznemu uznaniu bez konieczności przeprowadzenia procedury specjalnej i jest wykonalny bez stwierdzenia wykonalności. Nie ma konieczności przedstawiania go w sądzie w celu jego uznania.

W Gibraltarze europejski nakaz ochrony ma tę samą moc obowiązywania i skuteczność co nakaz ochrony wydany przez Sąd Najwyższy Gibraltaru; podlega on automatycznemu uznaniu i jest bezpośrednio wykonalny. W przypadku złożenia do Sądu Najwyższego wniosku o zmianę lub zmiany w europejskim nakazie ochrony Sąd Najwyższy może odpowiednio dostosować ten środek i poinformuje „osobę stwarzającą zagrożenie” o takiej zmianie bądź takich zmianach.

Artykuł 18 lit. a)(i) - organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5

Gibraltar

  • Sąd Najwyższy

Artykuł 18 lit. a)(ii) - organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka

Gibraltar

  • Sąd Najwyższy

Artykuł 18 lit. a)(iii) - organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1

Gibraltar

  • Sąd Najwyższy

Artykuł 18 lit. a)(iv) - sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

Gibraltar

  • Sąd Najwyższy
Ostatnia aktualizacja: 14/08/2021

Za wersję tej strony w języku danego kraju odpowiada właściwe państwo członkowskie. Tłumaczenie zostało wykonane przez służby Komisji Europejskiej. Jeżeli właściwy organ krajowy wprowadził jakieś zmiany w wersji oryginalnej, mogły one jeszcze nie zostać uwzględnione w tłumaczeniu. Komisja Europejska nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności w odniesieniu do danych lub informacji, które niniejszy dokument zawiera, lub do których się odnosi. Informacje na temat przepisów dotyczących praw autorskich, które obowiązują w państwie członkowskim odpowiedzialnym za niniejszą stronę, znajdują się w informacji prawnej.