Sulge

PORTAALI BEETAVERSIOON ON NÜÜD KÄTTESAADAV!

Külastage Euroopa e-õiguskeskkonna portaali beetaversiooni ja andke meile selle kohta tagasisidet!

 
 

Navigatsioonitee

menu starting dummy link

Page navigation

menu ending dummy link

Εθνικό δίκαιο - Ισπανία

See lehekülg on masintõlgitud ja selle kvaliteet ei ole tagatud.

Tõlke hinnanguline kvaliteet: ebausaldusväärne

Kas Teie arvates on see tõlge kasulik?

Η σελίδα αυτή παρέχει πληροφορίες σχετικά με το ισπανικό νομικό σύστημα και μια επισκόπηση του ισπανικού νομικού συστήματος.


Πηγές του ισπανικού νομικού συστήματος

Οι πηγές του ισπανικού δικαίου ορίζονται στο άρθρο 1 του Αστικού Κώδικα:

  1. Οι πηγές του ισπανικού νομικού συστήματος είναι το δίκαιο, οι εθιμικές και οι γενικές αρχές του δικαίου.
  2. Διατάξεις που αντιβαίνουν σε διάταξη που αντιβαίνει σε διάταξη δικαίου δεν ισχύουν.
  3. Το έθιμο εφαρμόζεται ελλείψει εφαρμοστέου δικαίου, εφόσον δεν αντίκειται στα χρηστά ήθη ή στη δημόσια τάξη και αποδεικνύεται.
  4. Μια νομική πρακτική η οποία δεν αποτελεί απλώς ερμηνεία της δήλωσης προθέσεων πρέπει να θεωρείται ως έθιμο.
  5. Οι γενικές αρχές του δικαίου εφαρμόζονται ελλείψει δικαίου ή εθίμου, με την επιφύλαξη της νομικής τους φύσης.
  6. Οι κανόνες δικαίου που περιέχονται σε διεθνείς συνθήκες δεν εφαρμόζονται άμεσα στην Ισπανία μέχρις ότου ενταχθούν στο εθνικό δίκαιο με πλήρη δημοσίευση στην επίσημη εφημερίδα της κυβερνήσεως.
  7. Η νομολογία συμπληρώνει την έννομη τάξη με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή του δικαίου, των τελωνειακών αρχών και των γενικών αρχών του δικαίου.
  8. Οι δικαστές και τα δικαστήρια, τα οποία υπόκεινται αποκλειστικά στο Σύνταγμα και το κράτος δικαίου, έχουν επιτακτικό καθήκον να επιλύουν υποθέσεις ενώπιόν τους, σύμφωνα με το καθιερωμένο σύστημα πηγών.»

Είδη κανόνων

Σύνταγμα: Το ανώτατο δίκαιο του κράτους, στο οποίο υπάγονται όλες οι δημόσιες αρχές και όλοι οι πολίτες. Κάθε διάταξη ή πράξη που αντίκειται στο Σύνταγμα είναι άκυρη. Διαρθρώνεται σε δύο διακριτά μέρη όσον αφορά το περιεχόμενό της: σε σχέση με το οργανικό σκέλος και β) στο οργανικό σκέλος.

Διεθνείς συνθήκες: γραπτή συμφωνία μεταξύ ορισμένων προσώπων που διέπονται από το διεθνές δίκαιο και διέπονται από το εν λόγω δίκαιο, η οποία μπορεί να αποτελείται από μία ή περισσότερες συναφείς νομικές πράξεις, το όνομα των οποίων είναι επουσιώδες. Οι διεθνείς συνθήκες έχουν συναφθεί έγκυρα, μετά την επίσημη δημοσίευσή τους στην Ισπανία, αποτελούν μέρος της εθνικής νομοθεσίας.

Το καθεστώς αυτονομίας: Ισπανικός βασικός θεσμικός κανόνας της Αυτόνομης Κοινότητας, ο οποίος αναγνωρίζεται από το ισπανικό Σύνταγμα του 1978 και έχει εγκριθεί με τον οργανικό νόμο. Περιέχει τουλάχιστον την ονομασία της Κοινότητας, την εδαφική οριοθέτηση, την επωνυμία, την οργάνωση και την έδρα των αυτόνομων οργάνων και τις εξουσίες που έχουν αναληφθεί. Το Καθεστώς Αυτονομίας δεν αποτελεί έκφραση κυριαρχίας ή Συντάγματος, δεδομένου ότι δεν προκύπτει από αρχική συνταγματική ισχύ (που δεν διέθετε τα εδάφη που δημιουργήθηκαν στις Αυτόνομες Κοινότητες), αλλά πρέπει να αναγνωρίζεται από το κράτος χωρίς να μπορεί να αντιταχθεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην αρχή της αυτονομίας.

  • Δίκαιο: υπάρχουν διάφορα είδη νόμων.
  • Οργανικός νόμος: εκείνες που σχετίζονται με την ανάπτυξη των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των δημόσιων ελευθεριών, εκείνων που θεσπίζονται από το καθεστώς αυτονομίας και το γενικό και εκλογικό καθεστώς που προβλέπεται στο Σύνταγμα.
  • Του κοινού δικαίου. Εκείνες που ρυθμίζουν θέματα που δεν διέπονται από το οργανικό δίκαιο.
  • Νομοθετικό διάταγμα: περιλαμβάνουν την ανάθεση από τις Cortes Generales στην κυβέρνηση της εξουσίας να θεσπίζει κανόνες σχετικά με το καθεστώς ενός δικαίου επί συγκεκριμένων θεμάτων.
  • Νομοθετικό διάταγμα: προσωρινές νομοθετικές διατάξεις που εκδίδονται από την κυβέρνηση σε περιπτώσεις έκτακτης και επείγουσας ανάγκης και δεν μπορούν να επηρεάσουν το δίκαιο των βασικών κρατικών θεσμών, τα δικαιώματα, τα καθήκοντα και τις ελευθερίες των πολιτών που διέπονται από τον τίτλο Ι του Συντάγματος, το καθεστώς των αυτόνομων κοινοτήτων ή το γενικό εκλογικό δικαίωμα. Πρέπει να συζητούνται και να ψηφίζονται εξ ολοκλήρου από το Κοινοβούλιο εντός 30 ημερών από τη δημοσίευσή του.
  • Κανονισμός: του γενικού κανόνα δικαίου που εκδόθηκε από την εκτελεστική εξουσία. Η θέση του στην ιεραρχική τάξη βρίσκεται αμέσως κάτω από τον νόμο και συνήθως την αναπτύσσει.
  • Έθιμο: ορίζεται ως «το σύνολο των κανόνων που προκύπτουν από την επανάληψη περισσότερων ή λιγότερο διαρκών γεγονότων ενιαίων πράξεων». Προκειμένου το έθιμο να αποτελεί συλλογική και αυθόρμητη θα πρέπει να είναι σταθερό, σταθερό, ομοιόμορφο και σταθερό.
  • Γενικές αρχές του δικαίου: οι εν λόγω γενικές κανονιστικές δηλώσεις, οι οποίες, χωρίς να έχουν ενσωματωθεί στο νομικό σύστημα μέσω τυπικών διαδικασιών, πρέπει να νοούνται ως αποτελούσες μέρος αυτού, διότι χρησιμεύουν ως βάση για άλλες ρήτρες του νόμου ή διότι αποτελούν αφηρημένα το περιεχόμενο μιας ομάδας. Εξυπηρετούν την ενσωμάτωση νομικών κενών ή την ερμηνεία κανόνων δικαίου.
  • Νομολογία: ιδρύθηκε από δύο αποφάσεις που ερμηνεύουν έναν κανόνα του ίδιου είδους, που εξέδωσε το Tribunal Supremo (Ανώτατο Δικαστήριο) και, στην περίπτωση ορισμένων αρμοδιοτήτων που περιορίζονται στην αυτόνομη κοινότητα, τα ανώτατα δικαστήρια της οικείας Αυτόνομης Κοινότητας. Εάν ένας δικαστής ή δικαστήριο αφίσταται της νομολογίας που έχει θεσπίσει το Ανώτατο Δικαστήριο, η απόφαση δεν ακυρώνεται αυτομάτως, αλλά χρησιμεύει ως λόγος αναίρεσης. Εντούτοις, τόσο το Supreme Court όσο και το High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (High Court), μπορούν να παρεκκλίνουν ανά πάσα στιγμή από την πάγια νομολογία του, με τη δημιουργία νέας νομολογίας.

Ιεράρχηση των προτύπων

Το άρθρο 1 παράγραφος 2, του ισπανικού αστικού κώδικα προβλέπει ότι οι διατάξεις που έρχονται σε αντίθεση με άλλες διατάξεις υπέρτερης τυπικής ισχύος είναι άκυρες.] Αυτό σημαίνει ότι, κατ’ ανάγκη, πρέπει να θεσπιστεί μια ιεραρχία κανόνων και, για τον σκοπό αυτό, το ισπανικό Σύνταγμα ρυθμίζει την αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων κανόνων και των σχέσεων ιεραρχίας και αρμοδιότητας.

Κατά συνέπεια, η ιεραρχία των κανόνων του ισπανικού δικαίου έχει ως εξής:

  1. Το Σύνταγμα.
  2. Διεθνείς συνθήκες.
  3. Το υπό αυστηρή έννοια δίκαιο: Το οργανικό δίκαιο, το κοινό δίκαιο και τους κανόνες με καθεστώς νόμου (συμπεριλαμβανομένου του βασιλικού νομοθετικού διατάγματος και του βασιλικού νομοθετικού διατάγματος), αλλά με διαφορετικές διαδικασίες και πεδία εφαρμογής.
  4. Τους κανόνες που εκδίδει η εκτελεστική εξουσία με δική του ιεραρχία ανάλογα με τον φορέα που τα έχει θέσει σε ισχύ (βασιλικό διάταγμα, υπουργική απόφαση κ.λπ.).

Επιπλέον, θεσπίζεται η αρχή της αρμοδιότητας όσον αφορά τους κανόνες που προέρχονται από τις αυτόνομες κοινότητες μέσω των εθνικών τους κοινοβουλίων (περιφερειακό διάταγμα, περιφερειακές διαταγές κ.λπ.).

Οι δικαστές και τα δικαστήρια δεν εφαρμόζουν τους κανονισμούς ή οποιεσδήποτε άλλες διατάξεις αντίθετες προς το Σύνταγμα, την Πράξη ή την αρχή της ιεραρχίας των κανόνων.

Θεσμικό πλαίσιο

Τα όργανα που είναι αρμόδια για τη θέσπιση των νομικών κανόνων.

Το θεσμικό πλαίσιο στην Ισπανία βασίζεται στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών που απονέμουν νομοθετικές εξουσίες στα Cortes Generales (Κοινοβούλιο) και στα νομοθετικά συγκροτήματα των Αυτόνομων Κοινοτήτων.

Η κυβέρνηση, τόσο το κράτος όσο και καθεμία από τις αυτόνομες κοινότητες, έχει την εξουσία να ασκεί εκτελεστική εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της ρυθμιστικής εξουσίας και, ορισμένες φορές, ασκεί νομοθετική εξουσία από την αντιπροσωπεία της Cortes Generales.

Οι τοπικές αρχές δεν έχουν λάβει νομοθετική εξουσία, αλλά ρυθμίζονται κυρίως από τα δημοτικά διατάγματα.

Η νομοθετική πρωτοβουλία αποτελεί ευθύνη της κυβέρνησης, του Κογκρέσου και της Γερουσίας, των συνελεύσεων των Αυτόνομων Κοινοτήτων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, της λαϊκής πρωτοβουλίας.

Η διαδικασία λήψης αποφάσεων

Διεθνείς συνθήκες: υπάρχουν τρεις μηχανισμοί έγκρισης ανάλογα με το είδος του αντικειμένου που καλύπτεται από τη συνθήκη.

  • Πρώτον, η σύναψη των Συνθηκών για την ανάθεση σε οργανισμό ή διεθνή οργανισμό της άσκησης των εξουσιών που απορρέουν από το Σύνταγμα εγκρίνεται με τη χρήση οργανικού νόμου.
  • Δεύτερον, η κυβέρνηση μπορεί να παράσχει τη συγκατάθεση του κράτους να δεσμεύεται από συνθήκες ή συμβάσεις με την προηγούμενη συγκατάθεση των Cortes Generales, στις ακόλουθες περιπτώσεις: Συνθήκες πολιτικού χαρακτήρα, συνθήκες ή συμβάσεις στρατιωτικής φύσεως, Συνθήκες ή συμβάσεις που επηρεάζουν την εδαφική ακεραιότητα του κράτους ή τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στον τίτλο 1, Συνθήκες ή συμβάσεις που συνεπάγονται οικονομικές υποχρεώσεις για το δημόσιο ταμείο, συνθήκες ή συμβάσεις που συνεπάγονται την τροποποίηση ή την κατάργηση οποιασδήποτε νομοθεσίας ή την απαίτηση νομοθετικών μέτρων για την εφαρμογή τους.
  • Τέλος, σε άλλους τομείς, μόνο το Κογκρέσο και η Γερουσία θα πρέπει να ενημερώνονται αμέσως.

Μετά την επίσημη δημοσίευσή τους στην Ισπανία, οι διεθνείς συνθήκες θα ενταχθούν στην εθνική έννομη τάξη. Οι διατάξεις του μπορούν να καταργηθούν, να τροποποιηθούν ή να ανασταλούν μόνο με τη μορφή που προβλέπεται από τις ίδιες τις Συνθήκες ή σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η ίδια διαδικασία με εκείνη που προβλέπεται για την έγκριση των Συνθηκών και των διεθνών συμβάσεων θα χρησιμοποιείται για την καταγγελία των Συνθηκών και των διεθνών συμβάσεων.

Δίκαιο:

Τα σχέδια νόμων εγκρίνονται από το Συμβούλιο των Υπουργών, το οποίο τα υποβάλλει στο Κογκρέσο καθώς και το σκεπτικό της και το ιστορικό της απόφασής του.

Στην περίπτωση των Αυτόνομων Κοινοτήτων, το σχέδιο νόμου εγκρίνεται από το αντίστοιχο διοικητικό συμβούλιο και υπόκειται, όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά, στη νομοθετική συνέλευση της οικείας Αυτόνομης Κοινότητας.

Ένα τακτικό ή οργανικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, το οποίο εγκρίθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, θα λάβει αμέσως υπόψη τον Πρόεδρο της Γερουσίας, ο οποίος θα το υποβάλει στη Γερουσία. Η Σύγκλητος μπορεί, εντός δύο μηνών από την ημερομηνία παραλαβής του κειμένου, να προβάλει δικαίωμα αρνησικυρίας ή να επιφέρει τροποποιήσεις σε αυτήν. Το βέτο εγκρίνεται με απόλυτη πλειοψηφία.

Το έργο δεν μπορεί να υποβληθεί στον Βασιλιά για διαδικασία κυρώσεων χωρίς το Κογκρέσο να έχει επικυρώσει με απόλυτη πλειοψηφία, σε περίπτωση αρνησικυρίας, το αρχικό κείμενο ή δύο μήνες μετά την ημερομηνία της παραπομπής ή να αποφασίζει για τροποποιήσεις, να τις αποδέχεται ή όχι με απλή πλειοψηφία. Η δίμηνη προθεσμία εντός της οποίας η Γερουσία επιθυμεί να εμποδίσει ή να τροποποιήσει το σχέδιο, μειώνεται σε 20 ημερολογιακές ημέρες για τα σχέδια που κηρύσσονται επείγοντα από την κυβέρνηση ή από την Βουλή των Αντιπροσώπων.

Η νομοθεσία που εγκρίνεται από το Κοινοβούλιο εκδίδεται από τον Βασιλέα εντός 15 ημερών και δημοσιεύεται αμέσως και αμέσως.

  • Οργανικός νόμος: Η έγκριση, η τροποποίηση ή η κατάργηση των οργανικών νόμων θα απαιτήσει την απόλυτη πλειοψηφία του Κογκρέσου, σε τελική ψηφοφορία για το σύνολο του έργου.

Κανονισμός: Οι κανονισμοί καταρτίζονται με τον ακόλουθο τρόπο:

  • Η έναρξη διαδικασίας πραγματοποιείται από το σχετικό κέντρο διαχείρισης, με την κατάρτιση του αντίστοιχου σχεδίου, συνοδευόμενο από έκθεση σχετικά με την αναγκαιότητα και την καταλληλότητα του έργου, καθώς και από οικονομική έκθεση η οποία περιέχει το εκτιμώμενο κόστος του έργου.
  • Εκτός από τις υποχρεωτικές εκθέσεις, γνώμες και θεωρήσεις που απαιτούνται, όλες οι μελέτες και οι διαβουλεύσεις που κρίνονται κατάλληλες για τη διασφάλιση της ορθότητας και της νομιμότητας του κειμένου, συλλέγονται καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας παραγωγής. Σε κάθε περίπτωση, οι κανονισμοί πρέπει να συνοδεύονται από έκθεση σχετικά με τον αντίκτυπο των μέτρων που προβλέπονται σε αυτούς.
  • Όταν η διάταξη θίγει τα δικαιώματα και τα έννομα συμφέροντα των πολιτών, ακούγεται, για εύλογο χρονικό διάστημα, και για εύλογο χρονικό διάστημα τουλάχιστον 15 εργάσιμων ημερών. Ομοίως, και όποτε το δικαιολογεί η φύση της διάταξης, το κείμενο παρουσιάζεται στο κοινό για ενημέρωση κατά τη διάρκεια της περιόδου που αναφέρεται.
  • Σε όλες τις περιπτώσεις, τα σχέδια κανονισμών θα πρέπει να κοινοποιούνται από τον Γενικό Γραμματέα, παρά τη γνώμη του Συμβουλίου της Επικρατείας στις περιπτώσεις που αυτό απαιτείται από τον νόμο.
  • Απαιτείται προηγούμενη έκθεση της γενικής κυβέρνησης όταν ο ρυθμιστικός κανόνας θα μπορούσε να επηρεάσει την κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ του κράτους και των Αυτόνομων Κοινοτήτων.
  • Η έναρξη ισχύος των κανονισμών που εκδίδει η κυβέρνηση απαιτεί πλήρη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα.

Βάσεις δεδομένων νομοθεσίας

Η επίσημη εφημερίδα «Επίσημη Εφημερίδα» περιλαμβάνει μια βάση δεδομένων που περιέχει το σύνολο της νομοθεσίας που έχει δημοσιευθεί από το 1960: Ο σύνδεσμος ανοίγει σε νέο παράθυροIberlex.

Η πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων παρέχεται δωρεάν;

Η πρόσβαση στην εν λόγω βάση δεδομένων παρέχεται δωρεάν.

Σύντομη περιγραφή του περιεχομένου

Οι δημοσιεύσεις που δημοσιεύονται από το 1960 διατίθενται στον δικτυακό τόπο της Επίσημης Εφημερίδας του κράτους.

Διαθέτει μηχανή αναζήτησης για τη νομοθεσία και τις διαφημίσεις, καθώς και βάσεις δεδομένων συνταγματικής νομολογίας από το 1980, τη Νομική Υπηρεσία του Κράτους (εκθέσεις και γνωμοδοτήσεις από το 1997) και το Κρατικό Συμβούλιο. Παρέχει επίσης την επιλογή της ενοποιημένης έκδοσης, η οποία περιλαμβάνει σημαντικές αλλαγές στους κανόνες.Τέλος, παρέχει υπηρεσίες για τις νομοθετικές προειδοποιήσεις, τις δημοσιευμένες προκηρύξεις και ερωτήσεις σχετικά με πληροφορίες και έγγραφα.

Σχετικοί σύνδεσμοι

Ο σύνδεσμος ανοίγει σε νέο παράθυροΗ Ιβηροβάση/βάση δεδομένων για την ισπανική νομοθεσία


Αυτόματη μετάφραση του περιεχομένου. Ο ιδιοκτήτης της σελίδας αυτής δεν αποδέχεται καμία ευθύνη για την ποιότητα αυτής της μετάφρασης, που έγινε από μηχανή.

Τελευταία επικαιροποίηση: 23/10/2019