Zapri

BETA RAZLIČICA PORTALA JE ZDAJ NA VOLJO!

Obiščite BETA različicoevropskega portala ePravosodje in opišite svojo izkušnjo!

 
 

Navigacijska pot

menu starting dummy link

Page navigation

menu ending dummy link

Prawo państwa członkowskiego - Luksemburg

Stran je strojno prevedena in njena kakovost ni zajamčena.

Kakovost prevoda je: nezanesljiva

Ali menite, da je ta prevod koristen?

W tej części znajduje się przegląd różnych źródeł prawa w Luksemburgu.


Źródła prawa

Międzynarodowe źródła prawa

Wielkie Księstwo Luksemburga jest związane traktatami międzynarodowymi, wielostronnymi lub dwustronnymi. Oprócz obowiązków, które te zobowiązania nakładają na państwo Luksemburg w stosunkach z innymi państwami, niektóre z tych traktatów są źródłem praw dla osób fizycznych (np. obywatele UE mogą bezpośrednio powoływać się na swobodę przemieszczania się na podstawie traktatów europejskich.

Umowy międzynarodowe

Są to międzynarodowe traktaty i umowy między Wielkim Księstwem Luksemburga a państwami trzecimi. Przykłady obejmują Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisaną w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. lub Traktat o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisany w Hadze w dniach 3 lutego 1958 r. i 17 czerwca 2008 r. i wiążący Belgię, Holandię i Luksemburg.

Prawo wspólnotowe

Prawo wspólnotowe zawiera jako takie traktaty europejskie oraz przepisy prawa wtórnego zawarte w aktach przyjętych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej i Unii Europejskiej: Dyrektywy, decyzje, rozporządzenia, opinie i zalecenia.

Krajowe źródła prawa

Przepisy dotyczące wartości konstytucyjnej

Konstytucja Wielkiego Księstwa Luksemburga została ogłoszona w dniu 17 października 1868 r. System konstytucyjny utworzony w 1868 r. przypomina system konstytucji belgijskiej z 1831 r. Pomimo licznych różnic w szczegółach można zapoznać się z artykułami belgijskiego prawa konstytucyjnego bez zastrzeżeń w odniesieniu do ogólnych zasad. Pomimo licznych zmian konstytucyjnych, które miały miejsce od czasu ich wejścia w życie, obecna konstytucja nadal w dużej mierze odpowiada tekstowi przyjętemu w 1868 r.

Konstytucja Luksemburga jest konstytucją sztywnym, tj. jej zmiana wymaga przeprowadzenia procedury szczególnej, która jest bardziej skomplikowana niż zwykła procedura ustawodawcza. Zmiana konstytucji wymaga dwóch następujących po sobie głosowań w Izbie Deputowanych (Parlament) większością co najmniej dwóch trzecich głosów członków Izby Deputowanych, ponieważ nie są dozwolone głosowania zastępcze. Co najmniej trzy miesiące oddzielają te dwa głosy.

Jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od pierwszego głosowania, na wniosek jednej czwartej posłów lub 25 000 wyborców, tekst przyjęty w pierwszym czytaniu przez Izbę Deputowanych zostanie poddany pod głosowanie. Następnie nie będzie drugiego głosowania, a zmiana zostanie przyjęta tylko wtedy, gdy uzyska większość ważnych oddanych głosów.

Przepisy dotyczące wartości ustawodawczej

Ustawę definiuje się jako normę przyjętą przez Izbę Deputowanych i opublikowaną przez Wielkiego Księcia. Z wyjątkiem przypadków, w których przepis konstytucyjny lub norma prawa międzynarodowego ogranicza swoją wolność, ustawodawca luksemburski sam decyduje o wytycznych, które zamierza nadać prawu administracyjnemu.

Zasady dotyczące wartości regulacyjnej

Oczywiste jest, że ustawa nie może regulować wszystkich kwestii nawet w sposób szczegółowy. Ponadto stosowanie stosunkowo skomplikowanej procedury ustawodawczej nie zawsze jest właściwe, na przykład w odniesieniu do stanowienia prawa w sprawach, w których standard wymaga częstych zmian.

Ma to miejsce w przypadku przyjęcia rozporządzenia wielkoksiążęcego, które stanowi przepis wykonawczy do prawa. W istocie konstytucja luksemburska upoważnia Wielkiego Księcia Misji do „rozporządzeń i zarządzeń niezbędnych do wykonania ustaw”.

Jakie są ewentualne inne źródła prawa i jaka jest ich wartość?

Orzecznictwo Trybunału

Przyjęcie orzecznictwa jako jednego ze źródeł prawa nie jest pozbawione trudności. Prawo luksemburskie nie zna bowiem „reguły precedensowej” stosowanej w systemach prawnych anglosaskiej, a sędziowie zasadniczo nie są związani orzeczeniami sądowymi w innych sprawach, nawet w sposób dość porównywalny. Zabrania się ponadto sędziom wydawania opinii na podstawie przepisu o charakterze ogólnym, a zatem ich rozstrzygnięcie musi być zawsze ograniczone do konkretnego przypadku.

W praktyce jednak w sprawie mamy do czynienia z niezaprzeczalnym wpływem produkcji orzecznictwa w porównywalnej sprawie. Co więcej, jeżeli tekst nadaje się do interpretacji, uprawnienie sędziego jest bez wątpienia ważniejsze, ponieważ może on kształtować prawo, dokonując jego wykładni.

  • Orzecznictwo międzynarodowe

Wielkie Księstwo Luksemburga uznaje bezpośredni organ wielu sądów międzynarodowych, w tym Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.

  • Orzecznictwo europejskie

Zgodnie z art. 267 TFUE orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest wiążące dla sądów krajowych w drodze wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, który przed podjęciem decyzji zezwala sądom krajowym na zwrócenie się do Trybunału z wnioskiem o rozwiązanie problemów wynikających ze stosowania prawa wspólnotowego, na które mogą się one powoływać.

  • Orzecznictwo krajowe

Orzeczenia sądowe wydane na zakończenie postępowania cywilnego i handlowego są co do zasady prawomocne: decyzje te są wiążące dla stron sporu, ale nie powodują zmiany układu.

Dotyczy to również większości decyzji wydanych przez sądy administracyjne. W drodze wyjątku, w przypadku gdy Sąd lub Sąd Administracyjny orzeka w przedmiocie skargi na akt regulacyjny, orzeczenie lub wyrok są powszechnie stosowane i publikowane w Dzienniku Urzędowym Wielkiego Księstwa Luksemburga.

Orzeczenia wydane przez Trybunał Konstytucyjny mają również zastosowanie ogólne i są publikowane w „Mémorial”.

Ogólne zasady prawne

Zasady określone w orzecznictwie obejmują w szczególności kategorię ogólnych zasad prawa, które definiuje się jako „przepisy prawne, które są wiążące dla administracji i których istnienie zostało potwierdzone przez sąd jako sąd”.

Hierarchia norm

Zgodnie z prawem krajowym priorytetowo traktuje się źródła prawa. Konstytucja jest źródłem najwyższego cła, a następnie ustawy i rozporządzeń.

W braku przepisów konstytucyjnych stanowisko luksemburskiego prawa w zakresie stosunków między prawem międzynarodowym a prawem krajowym wynika wyłącznie z orzecznictwa.

Luksemburskie orzecznictwo w tym zakresie zostało opracowane na początku lat 1950., począwszy od chwili, gdy Cour de cassation, a następnie Rada Stanu, położyło kres temu, w jaki sposób Trybunał orzekł już, że kontrola przez Trybunał zgodności prawa z traktatami międzynarodowymi była niemożliwa ze względu na podział władzy.

Zgodnie z decyzją ramową Rady Stanu z 1951 r. „traktat międzynarodowy włączony do wewnętrznego porządku prawnego aktem o zatwierdzeniu jest ustawą wyższą niż wola organu wewnętrznego. Wynika z tego, że w razie sprzeczności między postanowieniami traktatu międzynarodowego a przepisami późniejszego prawa krajowego, prawo międzynarodowe musi mieć pierwszeństwo przed prawem krajowym” (Conseil d’Etat, 28 lipca 1951 r., Pass lux., s. 263).

Brzmienie tej decyzji jest oczywiście bardzo szerokie, ponieważ w wyroku nie ma rozróżnienia na to, że normy międzynarodowe są nadrzędne wobec woli jakiegokolwiek organu wewnętrznego. Jednak sądy luksemburskie nigdy nie orzekły wyraźnie na korzyść pierwszeństwa norm międzynarodowych w konstytucji.

Należy jednak zauważyć, że w ramach przeglądu projektu tekstu rządowego w 1956 r., pod warunkiem że „przepisy prawa międzynarodowego stanowią część krajowego porządku prawnego. Mają one pierwszeństwo przed przepisami ustawowymi i innymi przepisami krajowymi.” W komentarzu do artykułów wyjaśniono, że te ostatnie powinny zawierać przepisy konstytucyjne.

Rada Stanu w sposób dorozumiany przyjęła jednak ten priorytet w opinii z dnia 26 maja 1992 r. w sprawie projektu ustawy o zatwierdzeniu traktatu UE. Podkreśla ona bowiem, że „należy mieć na uwadze, że zgodnie z zasadą hierarchii norm prawnych prawo międzynarodowe jest nadrzędne wobec prawa krajowego i że w razie konfliktu prawo krajowe na rzecz traktatu nie jest egzekwowane przez sądy. Ze względu na to, że należy unikać sprzeczności między naszym prawem krajowym a prawem międzynarodowym, Conseil d’Etat podkreśla, że odpowiedni przegląd konstytucji powinien odbyć się w rozsądnym terminie, aby zapobiec takiej sytuacji.” Wydaje się zatem, że Wielkie Księstwo Luksemburga prowadzi stopniową internacjonalizację.

Jest to niewątpliwie skutek techniczny braku kontroli konstytucyjności ustaw w Luksemburgu. Trybunał Konstytucyjny sprawdza zgodność ustaw z Constitution. nie może on powoływać się na zgodność z Konstytucją ustawy zatwierdzającej traktat międzynarodowy.

W porządku prawnym Luksemburga, ustawy, które byłyby niezgodne z Konstytucją, mogą zostać uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. Sąd lub sąd administracyjny w Luksemburgu może wnieść sprawę do Trybunału, gdy w ramach postępowania przed tym sądem podniesiona została kwestia konstytucyjności. Bezpośrednie przekazanie sprawy nie jest możliwe.

Skarga o stwierdzenie nieważności jest również dopuszczalna w przypadku niezgodnych z prawem aktów prawnych przed sądem administracyjnym, z możliwością odwołania się do sądu administracyjnego. Jednakże skarga ta jest dopuszczalna jedynie w terminie trzech miesięcy od daty publikacji rozporządzenia. Jeżeli po upływie tego terminu kwestia zgodności z prawem aktu regulacyjnego zostanie omówiona przed sądem lub sądem administracyjnym, sąd ten zachowuje możliwość pominięcia aktu normatywnego na korzyść prawa, ale w odróżnieniu od bezpośredniego działania możliwego w ciągu trzech miesięcy od jego opublikowania decyzja ta nie będzie miała uprawnień władzy publicznej.

Ustalenia dotyczące „wejścia w życie na terytorium krajowym przepisów zawartych w instrumentach ponadnarodowych

Umowy międzynarodowe

Konstytucja luksemburska jest szczególnie krótka, gdy reguluje procedurę zatwierdzania umów międzynarodowych, ponieważ stanowi ona jedynie, że „Traktaty nie wywołują skutków prawnych i są publikowane w formularzach przewidzianych do publikacji ustaw”.

Wielkie Księstwo Luksemburga jest krajem o tradycji monistycznej. Innymi słowy, to właśnie traktat stosuje się w taki sam sposób jak przepis wewnętrzny Wielkiego Księstwa bez konieczności jego transponowania w jeden lub inny sposób.

W związku z tym treść przepisów dotyczących zatwierdzenia jest bardzo krótka i zasadniczo ogranicza się do jednego artykułu, zgodnie z którym „zatwierdza się” dany traktat. Ustawa ta nie zawiera żadnych treści ustawodawczych. Zatwierdza się prawo zatwierdzenia, ale nie dokonuje jego transpozycji; jego celem nie jest upoważnienie rządu do ratyfikacji traktatu.

Ustawa ta jest przyjmowana przez Parlament w ramach zwykłej procedury. Głosowanie odbywa się zazwyczaj bezwzględną większością głosów, chyba że traktat przewiduje przekazanie uprawnień (zob. poniżej). Od czasu przeglądu w 1956 r. konstytucja luksemburska zawiera wyraźny przepis umożliwiający przekazanie uprawnień organizacjom międzynarodowym na mocy traktatu. Art. 49a Konstytucji stanowi, że „wykonywanie uprawnień zastrzeżonych na mocy Konstytucji na rzecz władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej Unii Europejskiej może zostać tymczasowo przyznane instytucjom prawa międzynarodowego na mocy traktatu”. Art. 37 ust. 2 Konstytucji stanowi jednak, że takie traktaty muszą uzyskać zgodę Izby Deputowanych na warunkach znacznie wzmocnionej większości.

O ile wyraźnie nie przewidziano, prawo do głosowania nie może skutkować wejściem w życie traktatu w luksemburskim porządku wewnętrznym. Prawo zatwierdzenia jest warunkiem jego wejścia w życie, ale dopiero po jego ratyfikacji. W Luksemburgu uznaje się również, że nawet po zatwierdzeniu przez Izbę Deputowanych, organ wykonawczy zachowuje swobodę uznania w zakresie ratyfikacji tekstu i wykonywanie tego uprawnienia pozostaje poza kontrolą sędziego.

Wejście w życie traktatu na mocy prawa krajowego jest zazwyczaj uzależnione od spełnienia trzech warunków. (1) Wielkie Księstwo Luksemburga ratyfikowało traktat, (2) Traktat obowiązuje na szczeblu międzynarodowym i (3) tekst traktatu został opublikowany w całości w Luksemburgu, w taki sam sposób jak prawo.

Należy podkreślić, że publikacja traktatu (narzucona przez art. 37 Konstytucji) stanowi odrębny wymóg od obowiązku publikacji traktatu. Prawdą jest, że w większości przypadków oba warunki są spełnione w tym samym czasie, to znaczy, że tekst traktatu jest publikowany w Mémorialu bezpośrednio po ustawie. Te dwa akty prawne nie są jednak takie same, a publikacje mogłyby zostać rozdzielone, ponieważ traktat nie stanowi integralnej części prawa zatwierdzenia.

Normy wspólnotowe

Konstytucja luksemburska nie zawiera żadnych konkretnych przepisów regulujących transpozycję do luksemburskiego porządku wewnętrznego europejskich norm wtórnych.

Zwykłym instrumentem wdrażania dyrektyw europejskich jest ustawa przyjęta przez Izbę Deputowanych zgodnie ze zwykłą większością głosów.

O ile zasadniczo należy dokonać transpozycji dyrektyw europejskich do prawa luksemburskiego w drodze ustawy, o tyle odwołanie się do prawa formalnego nie jest konieczne, jeżeli dyrektywa dotyczy dziedziny podlegającej już prawu luksemburskiemu. W takim przypadku transpozycja może być dokonana w drodze rozporządzenia wielkoksiążęcego przyjętego na podstawie ogólnego uprawnienia do stosowania ustaw, które rząd wywodzi z art. 33 i 36 Konstytucji. Następnie, nawet jeśli treść rozporządzenia opiera się w rzeczywistości na dyrektywie europejskiej, formalnie je wykonuje Wielki Książę.

Odwołanie się do procedury ustawodawczej można nadal uniknąć, jeżeli przedmiotem zharmonizowanej na mocy dyrektywy jest prawo upoważniające, na mocy którego Parlament przyznaje rządowi prawo do rozstrzygnięcia za pomocą prostych rozporządzeń w sprawach, które zwykle podlegają prawu.

Tego rodzaju „ustawy upoważniające” są przyjmowane corocznie przez Izbę Deputowanych od 1915 r., a zatem rząd dysponuje szerokimi uprawnieniami regulacyjnymi w dziedzinie gospodarki i finansów, które – nawet w przypadku braku wyraźnego odesłania do Europy – mogłyby bez wątpienia umożliwić jej transpozycję wielu dyrektyw europejskich.

Transpozycja dyrektyw europejskich jest jednak obecnie regulowana przez specjalną ustawę wykonawczą z dnia 9 sierpnia 1971 r., zmienioną ustawą z dnia 8 grudnia 1980 r., której cel ogranicza się do upoważnienia rządu do wdrożenia i karania wspólnotowych dyrektyw gospodarczych, technicznych, rolniczych, leśnych, socjalnych i transportowych. W drodze odstępstwa od zwykłej procedury regulacyjnej sporne rozporządzenia wielkoksiążęce muszą uzyskać zgodę komisji parlamentarnej Izby Deputowanych.

Procedura przyjęcia rozporządzenia wielkoksiążęcego charakteryzuje się, podobnie jak procedura ustawodawcza, zobowiązaniem rządu do przedłożenia projektu tekstu opinii Conseil d’Etat i Izby Gospodarczej. W przeciwieństwie do procedury ustawodawczej, procedura regulacyjna umożliwia jednak rządowi jedynie uniknięcie takich konsultacji, ponieważ należy pilnie przyjąć zalecany środek. Rząd ten jest jednak pozbawiony rządu, gdy zamierza dokonać transpozycji dyrektywy europejskiej w drodze rozporządzenia wielkoksiążęcego. Ustawa z dnia 9 sierpnia 1971 r. stanowi uzupełnienie zwykłej procedury regulacyjnej, wymagając, po pierwsze, obowiązkowej konsultacji z Radą Stanu, a po drugie, zgody komisji parlamentarnej Izby Deputowanych.

W obu przypadkach tekst rozporządzenia wielkoksiążęcego zostaje przyjęty przez Radę Ministrów, a następnie podpisany przez ministra właściwego dla Wielkiego Księcia. Rozporządzenie wielkoksiążęce wejdzie w życie po jego publikacji w Mémorial.

Procedury wprowadzania w życie przepisów krajowych

W Luksemburgu przepisy ustawowe i wykonawcze wchodzą w życie po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wielkiego Księstwa Luksemburga.

Organy mające przyjąć przepisy prawne

Normy międzynarodowe

Konstytucja Luksemburga stanowi, że „Wielki Książę na podstawie traktatów”. Dodaje jednak, że „Traktaty nie wywołują żadnych skutków prawnych, zanim zostały zatwierdzone na mocy prawa i opublikowane w formularzach przewidzianych do publikacji ustaw”.

Należy zauważyć, że zgoda jest wymagana w odniesieniu do wszystkich umów międzynarodowych, niezależnie od ich celu, oraz że taka zgoda ma być wyrażona w formie ustawy. Ta ostatnia została dodana w 1956 r. na wyraźne żądanie Rady Państwa, która uznała, że „taka zgoda zostaje umieszczona w procedurze przygotowania ustawy, ponieważ Konstytucja obejmuje tylko tę jednolitą procedurę, która ma zastosowanie do wszystkich przejawów woli Izby Deputowanych w jakimkolwiek istotnym zakresie”.

Normy krajowe

W systemie prawnym Wielkiego Księstwa Luksemburga inicjatywa prawna może pochodzić z Link otworzy się w nowym oknieIzby Poselskiej lub z Link otworzy się w nowym oknierządu.

Prawo inicjatywy rządowej znane jest jako „inicjatywa rządowa” i jest realizowana poprzez przedstawienie „projektów ustaw”.

Prawo inicjatywy Izby Deputowanych określa się mianem „inicjatywy parlamentarnej” i jest wykonywane poprzez przedstawianie „wniosków ustawodawczych”.

Projekty lub wnioski legislacyjne są następnie przekazywane do różnych opinii zainteresowanych organów (izb zawodowych), ale przede wszystkim do opinii Link otworzy się w nowym oknie Rady Stanu. Po otrzymaniu opinii Rady Państwa projekt lub projekt ustawy wracają do Izby Deputowanych.

Proces przyjmowania tych przepisów

Prawo ustawowe

Izba Deputowanych jest jednym z Parlamentu.

W celu zmniejszenia ryzyka powstania systemu jednoizbowego składnik z Luksemburga, pod warunkiem że każdy projekt ustawy podlega co do zasady dwóm głosowaniu, przynajmniej w terminie trzech miesięcy.

Jednakże Konstytucja przewiduje, że może być wymagane również drugie głosowanie (zakwalifikowane jako „drugie głosowanie konstytucyjne”), „jeżeli izba Poselska, w porozumieniu z Radą Państwa, na posiedzeniu jawnym, postanowi inaczej”.

Rada Stanu pełni w tym względzie bardzo pierwotną rolę, co jest bliższe roli, jaką odgrywają drugie izby ustawodawcze w innych państwach (a w szczególności rola Izby Lordów w Anglii). Jest to pierwszy czas przed debatami parlamentarnymi. Konstytucja wymaga, aby Rada Stanu wydała opinię w sprawie każdego projektu lub projektu ustawy. Następnie Rada Stanu interweniuje po raz drugi po pierwszym głosowaniu w Izbie Deputowanych w sprawie decyzji o przyznaniu lub odmowie drugiego głosowania na posiedzeniu jawnym.

W praktyce większość aktów prawnych jest zatem zwolniona z drugiego głosowania. Rada Stanu przyjęła politykę, zgodnie z którą zwolnienie jest przyznawane niemal we wszystkich przypadkach, przy czym kara odmowy jest zastrzeżona dla najpoważniejszych przypadków. Wszelkie przeszkody utrudniające zwolnienie są najczęściej eliminowane w trakcie procedury wstępnej.

Należy również podkreślić, że kompetencja Conseil d’Etat nie jest prawdziwym uprawnieniem do weta, co byłoby trudne do pogodzenia z faktem, że Conseil d’Etat jest organem niewybranym. Członków Rady Stanu mianuje Wielki Książę. W przypadku wakatu na wolnym stanowisku zastępców wyznacza się w zastępstwie: bezpośrednio przez Wielkiego Księcia, drugi: na liście trzech kandydatów zaproponowanej przez Izbę Deputowanych oraz trzeci: lista trzech kandydatów zaproponowanych przez Radę Stanu. Rada Stanu może jedynie opóźnić głosowanie nad dwumiesięcznym prawem, a tym samym dopuścić kolejny okres refleksji nad prawodawcą.

Wielki książę nie tylko rozpoczyna procedurę ustawodawczą (projekt aktu ustawodawczego), lecz także po ostatecznym głosowaniu nad tekstem ustawy przez Izbę Deputowanych. Konstytucja luksemburska stanowi, że „Wielki Książę ogłasza ustawy w ciągu trzech miesięcy od głosowania w sali obrad”.

Rozporządzenia wielkoksiążęce

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1996 r. o reformie Rady Państwa projekt rozporządzenia przyjętego w celu wykonania ustaw i traktatów może zostać przedłożony Wielkiemu Księciu do czasuwydania przez Radę Stanu opinii.

Rząd może jednak odstąpić od tej ogólnej zasady w pilnych przypadkach (ocena Wielkiego Księcia na podstawie sprawozdania właściwie umotywowanego przez premiera) i rezygnacja z zasięgania opinii Wysokiej Korporacji. Zastosowanie takiej procedury nadzwyczajnej jest jednak uznawane za ograniczone do wyjątkowych przypadków.

Ponadto, jeżeli prawo wymaga, aby Rada Stanu została skierowana do Rady Państwa w celu wydania przez nią opinii na temat rozporządzeń wydanych na podstawie tej ustawy, w żadnym wypadku nie można zastosować trybu pilnego. Dotyczy to również poprawek do projektu rozporządzenia, w odniesieniu do których Wysoka Korporacja wydała już pierwszą opinię.

Podobnie jak w przypadku ustaw, Rada Stanu opracowuje opinię w sprawie projektów rozporządzeń w formie uzasadnionego sprawozdania zawierającego ogólne uwagi, przegląd projektu oraz, w stosownych przypadkach, projekt kontrpróby.

Badanie przez Radę Stanu obejmuje treść i formę projektu przepisów oraz jego zgodność z wyższą normą prawną.

Bazy aktów prawnych

Strona Link otworzy się w nowym oknie Legilux jest portalą prawniczą rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga w Internecie.

Umożliwia on dostęp do ustawodawstwa luksemburskiego albo w formie tekstu brutto Mémorial A, albo w formie skoordynowanych tekstów, które są w dużej mierze zawarte w kodeksach i sprawozdaniach dotyczących aktów prawnych.

Strona internetowa jest podzielona na trzy główne obszary:

Czy dostęp do baz danych jest bezpłatny?

Tak, dostęp do baz danych jest bezpłatny.

Powiązane linki

Link otworzy się w nowym oknieStrona Legilux

Link otworzy się w nowym oknieRząd:

Link otworzy się w nowym oknieIzba Deputowanych

Link otworzy się w nowym oknieRząd

Link otworzy się w nowym oknieMinisterstwo Sprawiedliwości


Ta wersja treści strony została przetłumaczona maszynowo. Autorzy tej strony nie ponoszą odpowiedzialności za jakość tłumaczenia maszynowego.

Ostatnia aktualizacja: 22/10/2019