Chiudi

LA VERSIONE BETA DEL PORTALE È DISPONIBILE ORA!

Visita la versione BETA del portale europeo della giustizia elettronica e lascia un commento sulla tua esperienza sul sito!

 
 

Percorso di navigazione

menu starting dummy link

Page navigation

menu ending dummy link

Nationaal recht - Portugal

La pagina è stata tradotta automaticamente. Non è possibile garantirne la qualità.

La qualità della traduzione è stata giudicata: inaffidabile

La traduzione vi risulta utile?

Op deze pagina vindt u informatie over het rechtssysteem in Portugal.


1 Instrumenten of rechtsbronnen, die wettelijke regels bevatten

In overeenstemming met een traditionele benadering zijn de volgende bronnen van recht in Portugal:

  1. Constitutionele wetten, bestaande uit de Portugese grondwet zelf, diverse constitutionele wetten en wetten tot wijziging van de grondwet.
  2. De „regels en beginselen van algemeen of gemeenschappelijk internationaal recht”, „regels vastgesteld door naar behoren geratificeerde of goedgekeurde internationale verdragen”, „regels die zijn uitgevaardigd door de bevoegde instanties van internationale organisaties waarbij Portugal partij is (...), mits dit is vastgelegd in de respectieve oprichtingsverdragen”, de „bepalingen van de Verdragen die van toepassing zijn op de Europese Unie en de regels die zijn vastgesteld door de instellingen, in de uitoefening van hun respectieve bevoegdheden” — artikel 8 van de grondwet van de Portugese Republiek;
  3. De gewone wetten, bestaande uit de wetten van de Assemblee van de republiek, de wetsbesluiten van de regering en de regionale wetgevingsdecreten van de wetgevende vergaderingen van de autonome regio’s van de Azoren en Madeira;
  4. Instrumenten die gelijkwaardig zijn aan die van wetten, zoals besluiten tot goedkeuring van internationale verdragen, verdragen of overeenkomsten, algemeen bindende besluiten van het Grondwettelijk Hof waarbij de maatregelen ongrondwettig of onwettig zijn, collectieve arbeidsovereenkomsten en andere collectieve regelingen die de arbeidsverhoudingen regelen;
  5. Verordeningen, of wetgeving met een lagere status dan wetten, die tot doel hebben de wetgeving aan te vullen en de details te vervolledigen, zodat deze kunnen worden toegepast of uitgevoerd. Het gaat hierbij onder meer om uitvoeringsbesluiten, verordeningen, decreten, regionale uitvoeringsdecreten, besluiten, regels, ministeriële uitvoeringsbevelen, bevelen van de uitvoerende macht, door de civiele gouverneurs uitgevaardigde politievoorschriften en gemeentelijke maatregelen en regelingen.

2 Andere rechtsbronnen

De meningen verschillen van mening over de ontvankelijkheid en het belang van andere bronnen buiten het kader van de politieke macht van de staat om schriftelijk recht te creëren. Deze verschillen van mening zijn met name het gevolg van het feit dat voor sommige bronnen de middelen zijn om wettelijke voorschriften vast te stellen, terwijl zij voor andere kanalen kanalen zijn waarbij de regels aan het licht worden gebracht en voor andere nog steeds zowel middelen zijn om regels vast te stellen als kanalen voor het onthullen van die regels. Soms wordt een onderscheid gemaakt tussen directe en indirecte bronnen, waardoor sommige van de problemen die voortvloeien uit de verschillen in basisbenadering worden vermeden.

Hieronder worden gewoonlijk mogelijke rechtsbronnen genoemd:

  1. De gewoonte, met andere woorden de herhaalde en gebruikelijke vaststelling van een bepaalde gedragslijn die algemeen wordt geacht verplicht te zijn. Dit kan alleen op bepaalde gebieden als een rechtsbron worden beschouwd. Regels die op deze manier worden gecreëerd, kunnen bijvoorbeeld worden gevonden op het gebied van het internationaal publiekrecht (bijvoorbeeld het beginsel van de immuniteit van buitenlandse staten van vervolging vloeit voort uit het gewoonterecht), internationaal privaatrecht en bestuursrecht;
  2. De rechtspraak, dat wil zeggen de reeks van beginselen die het gevolg zijn van rechterlijke beslissingen en beslissingen van rechtbanken, wordt in zekere zin beschouwd als niet een echte rechtsbron, maar als een belangrijke reden om de betekenis van wettelijke bepalingen aan het licht te brengen door oplossingen te bieden voor interpretatieproblemen die in andere gevallen kunnen worden gevolgd, rekening houdend met het gewicht dat wordt gedragen door de logische en technische argumenten waarop zij zijn gebaseerd. Sommige auteurs nemen in deze categorie niet alleen rechterlijke beslissingen in specifieke zaken op, maar ook rechterlijke beslissingen die kracht van wet hebben (doorgaans bindende beslissingen van het Grondwettelijk Hof), omdat zij volgens hen alle instrumenten zijn die daadwerkelijk algemeen toepasselijk recht vormen.
  3. Billijkheid, waarbij de rechtbanken de bevoegdheid krijgen om, met een beroep op algemene rechtsbeginselen en ethisch bewustzijn van de rechter, wettelijke regels op te stellen die passen bij de specifieke kenmerken van individuele zaken in het kader van hun onderzoek. „De rechtbanken kunnen een beslissing op basis van billijkheid alleen nemen indien: Indien er een wettelijke bepaling is op grond waarvan het recht kan worden uitgeoefend; B) wanneer er overeenstemming is tussen de partijen en de rechtsbetrekking niet beschikbaar is; Indien de partijen vooraf om billijkheidsredenen hebben ingestemd (artikel 4 van het Burgerlijk Wetboek).
  4. Gebruik, met andere woorden, herhaalde sociale praktijken die niet verplicht worden geacht, maar die als belangrijk worden beschouwd in het kader van juridische transacties, met name wat de formalisering van de rechtsbetrekkingen betreft, met name op het gebied van de handel. Het gebruik kan door de gerechten in aanmerking worden genomen wanneer de wet daarin voorziet en het niet „in strijd is met de beginselen van goede trouw” (artikel 3 van het burgerlijk wetboek). Juridische regels kunnen dus niet zelfstandig worden gecreëerd door het gebruik ervan, en velen van hen beschouwen het gebruik niet als een echte rechtsbron.
  5. De juridische theorie of de standpunten van de rechtsleer mogen niet als een echte rechtsbron worden beschouwd, hoewel zij een belangrijke rol spelen in de wetenschappelijke en technische ontwikkeling van de juridische kennis en aanzienlijke gevolgen hebben voor het eindresultaat van de werkzaamheden van degenen die verantwoordelijk zijn voor de interpretatie en toepassing van rechtsregels.

3 Hiërarchie tussen de verschillende instrumenten

Wanneer wordt verwezen naar de hiërarchie van wetten, wordt bedoeld de relatieve positie van de verschillende instrumenten, d.w.z. de positie van de verschillende instrumenten in een geordende schaal.

Sommigen betogen in dit verband dat een hiërarchie alleen kan worden vastgesteld op basis van de wijze van creatie. Volgens deze opvatting berust de hiërarchie niet op de relatieve status van de rechtsregels, maar wordt deze vastgesteld tussen de bronnen waarmee zij zijn gecreëerd.

Ongeacht welke visie wordt ingenomen, kan een rangorde worden opgesteld.

De volgorde van de verschillende bronnen in punt 1 luidt als volgt:

1 De grondwet van de Republiek en de grondwet;

2 De regels en beginselen van algemeen of gemeenschappelijk internationaal recht en internationale verdragen (d.w.z. alle in lid 1, onder b), bedoelde handelingen);

3° wetten en wetsbesluiten;

4 Regionale Wetgevingsdecreten;

Wetten van 5 waarvan de werking gelijk is aan die van wetten;

6 verordeningen.

4 Procedures voor het in werking treden van de regels in de nationale instrumenten in werking op het nationale grondgebied

De ontvangst van internationale regelgevingsinstrumenten voldoet aan de volgende criteria, zoals beschreven in artikel 8 van de grondwet van de Portugese Republiek:

  1. „De regels en beginselen van algemeen of gemeenschappelijk internationaal recht vormen een integrerend deel van het Portugese recht”;
  2. „De voorschriften van naar behoren geratificeerde of goedgekeurde internationale overeenkomsten treden in de Portugese interne wetgeving in werking zodra zij officieel zijn gepubliceerd en blijven zo lang zij internationaal bindend zijn voor de Portugese staat”;
  3. „Regels die zijn vastgesteld door de bevoegde instanties van de internationale organisaties waartoe Portugal behoort, worden in het Portugees intern recht rechtstreeks in werking gesteld, op voorwaarde dat dit in de respectieve oprichtingsverdragen is neergelegd”;
  4. „De bepalingen van de verdragen die van toepassing zijn op de Europese Unie en de regels die zijn instellingen bij de uitoefening van hun respectieve verantwoordelijkheden vaststellen, zijn in het Portugees intern recht van toepassing overeenkomstig het recht van de Unie en met inachtneming van de grondbeginselen van een democratische rechtsstaat”.

5 Verschillende instanties om rechtsregels vast te stellen

De autoriteiten die bevoegd zijn om rechtsregels vast te stellen, zijn de Assemblee van de Republiek, de regering, de regionale regeringen en de wetgevende vergaderingen van de Azoren en Madeira, de plaatselijke autoriteiten en bepaalde administratieve autoriteiten.

6 Procedure voor de aanneming van deze rechtsregels

De wijze waarop de regels worden vastgesteld, varieert afhankelijk van de specifieke procedures die moeten worden gevolgd door elke instantie die verantwoordelijk is voor de vaststelling van de regels. De verschillende soorten wetgevingsinstrumenten worden daarom via verschillende processen gegenereerd. De twee meest formele en belangrijkste procedures voor het vaststellen van wettelijke voorschriften worden hieronder beschreven.

De meest complexe procedure, waarbij de Assemblee van de republiek betrokken is, omvat de volgende stappen:

  1. Inleiding van de wetgeving: de bevoegdheid om wetgeving te initiëren ligt „bij de leden, de fracties en de regering, alsook, onder voorbehoud van de bij de wet vastgestelde voorwaarden, met groepen van geregistreerde verkiezingen. de bevoegdheid tot het initiëren van wetgeving met betrekking tot de autonome regio’s ligt bij de respectieve wetgevende vergadering” (artikel 1, lid 167, van de grondwet).
  2. Eerste toelating, publicatie, registratie, nummering en beoordeling — deze fase houdt in dat wordt gekeken naar de ontvankelijkheid van de inschrijving, de publicatie ervan in de Diário da Assembly, de administratieve behandeling en, ten slotte, de beoordeling van de inhoud ervan;
  3. Discussie en goedkeuring: dit houdt een debat in over algemene kwesties, een ander debat over specifieke punten, een stemming over de rekening als geheel, een stemming over specifieke punten en een definitieve algemene stemming. Voor een goed te keuren rekening kan een gewone meerderheid, een absolute meerderheid of een gekwalificeerde meerderheid vereist zijn;
  4. Controle door de president van de Republiek binnen de wettelijk vastgestelde termijn, Waarna hij de voorgestelde tekst uitvaardigt of zijn vetorecht uitoefent. In dat laatste geval wordt de maatregel door het Parlement opnieuw besproken. Indien de stemming wordt bevestigd of wijzigingen worden aangebracht, wordt de tekst opnieuw toegezonden aan de Voorzitter voor de afkondiging, die ook binnen een vooraf vastgestelde termijn moet plaatsvinden. De president van de republiek is verantwoordelijk voor het verspreiden van wetten, wetsbesluiten en regelgevende decreten, en voor het ondertekenen van resoluties van de Assemblee van de republiek die internationale overeenkomsten en andere regeringsdecreten goedkeuren (artikel 134, onder b), van de Grondwet).
  5. Publicatie: zodra deze is afgekondigd, moet de Voorzitter de tekst van de nieuwe wetgeving in het staatsblad van de Portugese Republiek bekendmaken.

De procedure waarbij de regering wetgeving vaststelt, omvat de volgende belangrijke stappen:

  1. Inleiding van de wetgeving: het bureau van de betrokken minister stelt ontwerpwetgeving op.
  2. Navraag: in deze fase dient de minister die het ontwerp voorstelt, adviezen uit te brengen, alsmede de bij de grondwet en de wet aangewezen organen.
  3. Voorlopige en gedetailleerde beoordeling: de voorstellen worden onderzocht en geëvalueerd zodra zij in eerste instantie zijn goedgekeurd.
  4. Erkenning: hoewel bepaalde soorten wetgeving niet door de Raad van Ministers behoeven te worden goedgekeurd, is de Raad gewoonlijk verantwoordelijk voor de goedkeuring van het ontwerp.
  5. Controle: „Binnen veertig dagen na ontvangst van een regeringsdecreet voor de afkondiging, [...] geeft de president van de Republiek het decreet af of oefent hij zijn recht van veto uit, in het laatste geval de regering daarvan schriftelijk in kennis, met opgave van redenen” (artikel 4, lid 136, van de Grondwet).
  6. Bekendmaking van de definitieve tekst in het staatsblad van de Portugese Republiek.

7 Procedures voor de inwerkingtreding van de nationale voorschriften

„De wetten zijn pas bindend na de bekendmaking in de Staatscourant.” „Zodra een wet is gepubliceerd, treedt zij in werking na het verstrijken van de wettelijke termijn die is verstreken of, wanneer een dergelijke termijn niet is bepaald, na de termijn die in de bijzondere wetgeving is bepaald” (artikel 5 van het burgerlijk wetboek).

Gelet op de bepalingen van artikel 2 van wet nr. 74/98 van 11 november 2003, zoals gewijzigd:

lid 1 — „wetgevingshandelingen en andere handelingen van algemene strekking treden in werking op de daarin vastgestelde dag, en in geen geval het begin van de geldigheidsduur op de dag van bekendmaking.”

lid 2 — „Indien de vastlegging van de dag ontbreekt, treden de in het vorige lid bedoelde diploma’s in werking op het gehele nationale grondgebied en in het buitenland op de 5e dag na de bekendmaking”.

lid 4 — De in lid 2 bedoelde termijn wordt berekend vanaf de dag waarop de termijn ingaat op de website van de vennootschap Impensa Nacional Casa da Moeda, SA.

8 Middelen om mogelijke conflicten tussen verschillende rechtsregels te beslechten

De belangrijkste rol in dit verband wordt gespeeld door het grondwettelijk hof, dat moet verklaren dat het ongrondwettig is welke regels in strijd zijn met de Portugese grondwet of de daarin vervatte beginselen.

In het kader van de beoordeling van individuele zaken die bij hen aanhangig zijn gemaakt, mogen de rechtbanken geen regels toepassen die in strijd zijn met de bepalingen van de Grondwet of de daaruit voortvloeiende beginselen.

In het interpretatieproces dat wordt uitgevoerd met het oog op de beoordeling van de vragen die aan hen worden voorgelegd, staat het aan de rechtbanken om eventuele conflicten tussen verschillende rechtsregels te beslechten, waarbij altijd rekening wordt gehouden met de bovengenoemde hiërarchie van de bronnen. Daarbij moeten zij het systeem als één geheel beschouwen, zonder te erkennen dat er sprake is van hiaten of inconsistenties, met name van logische of semantische aard, waarbij de omstandigheden die ten grondslag liggen aan de vaststelling van de regels en de specifieke voorwaarden die gelden op het moment dat de procedure wordt ingeleid, moeten worden afgewogen tegen de omstandigheden die ten grondslag liggen aan de vaststelling van de regels en de specifieke voorwaarden die gelden op het moment dat de procedure wordt ingeleid, waarbij altijd een minimale correspondentie in de tekst moet worden aangebracht, ook al is deze niet volledig weergegeven, met de in de wetgeving gevolgde benadering en in de veronderstelling dat de wetgever heeft gekozen voor de „meest verstandige” oplossingen en in staat is geweest „zijn voornemens in passende bewoordingen kenbaar te maken” (artikel 9 van het burgerlijk wetboek).

Wat betreft conflicten tussen regels op het gebied van het internationaal privaatrecht, zie het thema „Toepasselijk recht — Portugal”.

Juridische gegevensbanken

De link wordt in een nieuw venster geopend.Digesto is de officiële officiële databank van Portugal en bevat het staatsblad (Diário da República).

Digesto — Geïntegreerd juridisch informatiesysteem

De Divoo is bij Besluit nr. 48/92 van de ministerraad van 31 december ingesteld en bepaalt:

  1. Besluiten gepubliceerd in de 1e en 2e reeks van het Diário da República
  2. Gratis juridische informatie op een geïntegreerde, gedetailleerde en actuele wijze, met inbegrip van:
    1. De duur, de productie van effecten en nota’s over de in de 1e reeks van DR op 5 oktober 1910 gepubliceerde documenten en verschillende documenten van de voorgaande decennia en van de 2de RD die door de PCMEX worden verwerkt;
    2. Alle relevante informatie, zoals de toepasselijke regels, verordeningen, ontwikkelingsverordeningen, geproduceerde en verrichte wijzigingen, toepasselijk Gemeenschapsrecht, administratieve richtsnoeren van het directoraat-generaal Begroting, de in de rechtspraak ontwikkelde rechtspraak en de bijbehorende collectieve regelgevingsinstrumenten;
    3. Het biedt toegang tot drie andere databanken: LEGÇOR — Regional Legislative Data Base, REGTRAB — Special Labour Regulatory Database en DGO-Dout — Speciale circulaires database en adviezen van het directoraat-generaal Begroting.
    4. Het biedt interoperabiliteit aan met de juridische gegevensbanken van het ministerie van Justitie, het Bureau van de procureur-generaal (PGR) en de Assemblee van de republiek, via de PA-databank — parlementaire activiteit, de jurisprudentie van de hoofdrechtbanken, de adviezen van de PGR en alle voorbereidende werkzaamheden voor de wet sinds de inwerkingtreding van het wetgevingsinitiatief tot aan de publicatie ervan.

Elektronische Diário da República

Overeenkomstig Wetsbesluit nr. 83/2016 van 16 december 2006 is het Diário da República van een universele openbare dienst die gratis is en uitsluitend langs elektronische weg wordt uitgegeven. Deze openbare dienst wordt geleverd door de nationale Munt/Casa da Moeda S. A. (INCM), die het Diário da República op zijn website beschikbaar maakt. De universele en vrije toegang omvat de mogelijkheid om de inhoud van de besluiten die zijn gepubliceerd in de 1e en de 2e reeks van het Diário da República, in open elektronische vorm, te drukken, te archiveren, te doorzoeken en er vrije toegang toe te hebben.

Het Diário da República wordt als volgt beschikbaar gesteld:

  1. De rechtshandelingen waarvoor de publicatie in de Diário da República vereist is overeenkomstig de grondwet en de wet, met name wet nr. 74/98 van 11 november 2004, gewijzigd en opnieuw bekendgemaakt bij wet nr. 43/2014 van 11 juli 2011.
  2. Een geactualiseerd raadplegingsinstrument over de geconsolideerde tekst, zonder juridische waarde, van de relevante wetgeving in het rechtsstelsel;
  3. Een instrument om een juridisch vertaler te raadplegen;
  4. Een zoekinstrument, via bewoordingen, van handelingen die in het Diário da República moeten worden gepubliceerd;
  5. Juridische informatie correct behandeld en gesystematiseerd;
  6. Interconnectie met sectorspecifieke aanvullende rechtsgronden, met name de jurisprudentie, het Gemeenschapsrecht, de administratieve richtsnoeren en de rechtsleer;
  7. Kosteloos doorsturen naar het e-mailadres van de respectieve abonnees van de 1e en 2e serie van het Diário da República;

Nuttige links

De link wordt in een nieuw venster geopend.Diário da República — Portugal


Deze tekst is automatisch vertaald. De beheerder van deze website kan niet instaan voor de kwaliteit van de vertaling.

Laatste update: 26/08/2019