Κλείσιμο

Η ΕΚΔΟΣΗ BETA ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΗ!

Επισκεφθείτε την έκδοση BETA της διαδικτυακής πύλης της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής δικαιοσύνης και πείτε μας τη γνώμη σας!

 
 

Διαδρομή πλοήγησης

menu starting dummy link

Page navigation

menu ending dummy link

Εθνικό δίκαιο - Πορτογαλία

Η πρωτότυπη γλωσσική έκδοση πορτογαλικά αυτής της σελίδας τροποποιήθηκε πρόσφατα. Η γλωσσική έκδοση που βλέπετε τώρα βρίσκεται στο στάδιο της μετάφρασης.

 

Δεν υπάρχει επίσημη μετάφραση στη γλώσσα που επιλέξατε.
Εδώ μπορείτε να βρείτε αυτόματη μετάφραση αυτού του περιεχομένου. Λάβετε υπόψη σας ότι η αυτόματη μετάφραση παρέχει μόνο το γενικό του νόημα. Ο ιδιοκτήτης της σελίδας αυτής δεν αποδέχεται καμία ευθύνη για την ποιότητα αυτής της μετάφρασης, που έγινε από μηχανή.

Η παρούσα σελίδα παρέχει πληροφορίες σχετικά με την έννομη τάξη της Πορτογαλίας.


1. Πράξεις ή πηγές των κανόνων δικαίου

Σύμφωνα με την κλασική θεωρία, οι πηγές του δικαίου στην Πορτογαλία είναι οι ακόλουθες:

α) Οι συνταγματικοί νόμοι − δηλαδή το Σύνταγμα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, οι ειδικοί συνταγματικοί νόμοι και οι νόμοι για την τροποποίηση του Συντάγματος,

β) Οι «διατάξεις και οι αρχές του γενικού ή κοινού διεθνούς δικαίου», οι «διατάξεις των δεόντως επικυρωμένων ή εγκεκριμένων διεθνών συμβάσεων», οι «διατάξεις που θεσπίζονται από αρμόδια όργανα των διεθνών οργανισμών στους οποίους συμμετέχει η Πορτογαλία (...) εφόσον αυτό προβλέπεται στις αντίστοιχες ιδρυτικές συνθήκες», οι «διατάξεις των συνθηκών που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και των κανόνων που υιοθετούνται από τα θεσμικά όργανα κατά την άσκηση των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων τους» — άρθρο 8 του Συντάγματος της Πορτογαλικής Δημοκρατίας,

γ) Το κοινό δίκαιο, όπου περιλαμβάνονται οι νόμοι που εκδίδει το Κοινοβούλιο της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, τα κυβερνητικά νομοθετικά διατάγματα και τα περιφερειακά νομοθετικά διατάγματα που εκδίδονται από τις νομοθετικές συνελεύσεις των Αυτόνομων Περιοχών των Αζορών και της Μαδέρας.

δ) Οι πράξεις με ισχύ νόμου, όπως η κύρωση συμβάσεων, διεθνών συνθηκών ή συμφωνιών, οι αποφάσεις του Συνταγματικού δικαστηρίου, που με καθολική δεσμευτική ισχύ κηρύσσουν μια διάταξη αντισυνταγματική ή παράνομη, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και οι λοιπές συλλογικές πράξεις που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις.

ε) Οι κανονισμοί, δηλαδή οι κανονιστικές πράξεις σε επίπεδο χαμηλότερο από εκείνο των νόμων με σκοπό την ερμηνεία και συμπλήρωση των νόμων προκειμένου να επιτραπεί η εφαρμογή ή η εκτέλεσή τους. Σε αυτούς περιλαμβάνονται τα εκτελεστικά διατάγματα, οι κανονισμοί, τα διατάγματα, τα εκτελεστικά περιφερειακά διατάγματα, οι αποφάσεις, οι ρυθμιστικοί κανόνες, οι εκτελεστικές υπουργικές αποφάσεις, οι αστυνομικές διατάξεις των Διοικητών, οι αποφάσεις και κανονισμοί της τοπικής αυτοδιοίκησης.

2. Άλλες πηγές δικαίου

Οι απόψεις διαφέρουν ως προς το παραδεκτό και τη σημασία των άλλων πηγών εκτός του πεδίου της κρατικής πολιτικής εξουσίας για τη δημιουργία γραπτού δικαίου. Οι αποκλίσεις αυτές συνδέονται κυρίως με το γεγονός ότι, ορισμένοι θεωρούν τις πηγές ως μέσο για τη θέσπιση νομικών κανόνων, άλλοι ως μέσο δημοσιοποίησης των κανόνων, και άλλοι και τα δύο. Μερικές φορές γίνεται διάκριση μεταξύ άμεσων και έμμεσων πηγών, πράγμα που αποτρέπει ορισμένες δυσχέρειες που προκύπτουν από τις διαφορές στη βασική προσέγγιση.

Ως πιθανές πηγές δικαίου συνήθως αναφέρονται οι ακόλουθες:

α) Το εθιμικό δίκαιο, με άλλα λόγια η επανειλημμένη και συνήθης συγκεκριμένη συμπεριφορά που γενικά θεωρείται ότι είναι υποχρεωτική. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως πηγή δικαίου μόνον σε ορισμένους τομείς. Οι κανόνες που δημιουργούνται με τον τρόπο αυτό μπορούν, για παράδειγμα, να περιέχονται στο δημόσιο διεθνές δίκαιο (π.χ. η αρχή της ασυλίας των αλλοδαπών κρατών από ποινικές διώξεις), το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και το διοικητικό δίκαιο.

β) Η νομολογία, δηλαδή οι αρχές που απορρέουν από το σύνολο των αποφάσεων που εκδίδονται από τα δικαστήρια. Θεωρείται από ορισμένους ότι δεν αποτελεί πραγματική πηγή δικαίου, αλλά απλώς σημαντικό μέσο διασαφήνισης της έννοιας των νομικών διατάξεων με την παροχή λύσεων σε προβλήματα ερμηνείας που μπορεί να υιοθετηθεί σε άλλες περιπτώσεις, ανάλογα με το βάρος των λογικών και τεχνικών ισχυρισμών στους οποίους βασίζεται. Ορισμένοι ειδικοί περιλαμβάνουν στην κατηγορία αυτή όχι μόνον δικαστικές αποφάσεις επί συγκεκριμένων υποθέσεων, αλλά και δικαστικές αποφάσεις που έχουν ισχύ νόμου (αποφάσεις του Συνταγματικού Δικαστηρίου με καθολική δεσμευτική ισχύ), διότι, κατά την άποψή τους, αποτελούν όλες μέσα που πράγματι δημιουργούν θετικό δίκαιο.

γ) Η αρχή της ίσης μεταχείρισης, στο πλαίσιο της οποίας τα δικαστήρια έχουν την εξουσία να διατυπώνουν νομικούς κανόνες σε συνάρτηση με τα ειδικά χαρακτηριστικά των υπό εξέταση επιμέρους υποθέσεων, με βάση τις γενικές αρχές της δικαιοσύνης και την ηθική-νομική συνείδηση του δικαστή. «Τα δικαστήρια μπορούν να αποφαίνονται βάσει της ίσης μεταχείρισης μόνον: α) όταν υπάρχει νομική διάταξη που να το επιτρέπει, β) όταν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των μερών και η άσκηση ενδίκου μέσου είναι δυνατή, γ) τα μέρη έχουν συμφωνήσει εκ των προτέρων να υπαχθούν στην αρχή της ίσης μεταχείρισης», σύμφωνα με το άρθρο 4 του Αστικού Κώδικα.

δ) Τα συναλλακτικά ήθη, δηλαδή επαναλαμβανόμενες κοινωνικές πρακτικές που δεν είναι υποχρεωτικές αλλά θεωρούνται σημαντικές σε νομικές πράξεις, ιδίως στην τυποποίηση των νομικών σχέσεων, ειδικότερα στον τομέα του εμπορίου. Τα συναλλακτικά ήθη μπορεί να ληφθούν υπόψη από τα δικαστήρια όπου προβλέπονται από το νόμο και όταν δεν είναι «αντίθετα προς τις αρχές της καλής πίστης» (άρθρο 3 του Αστικού Κώδικα). Οι νομικοί κανόνες δεν μπορούν, ως εκ τούτου, να δημιουργηθούν ανεξάρτητα μέσω των συναλλακτικών ηθών, και πολλοί δεν θεωρούν τα συναλλακτικά ήθη ως πραγματική πηγή δικαίου.

ε) Η νομική θεωρία, από κοινού με τις απόψεις των νομικών, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως πραγματική πηγή δικαίου, αν και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην επιστημονική και τεχνική εξέλιξη της νομικής γνώσης και έχει σημαντικές επιπτώσεις στο τελικό αποτέλεσμα των εργασιών των προσώπων που είναι αρμόδια για την ερμηνεία και την εφαρμογή των νομικών κανόνων.

3. Ιεράρχηση των πηγών δικαίου

Όταν γίνεται μνεία της ιεράρχησης των κανόνων δικαίου, πρόκειται για το σχετικό καθεστώς των διαφόρων πράξεων, δηλαδή τη θέση τους σε μια μεθοδική κλίμακα.

Ορισμένοι υποστηρίζουν εν προκειμένω ότι μια ιεράρχηση μπορεί να γίνει μόνον με βάση τον τρόπο θέσπισης. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, η ιεράρχηση δεν βασίζεται στο σχετικό καθεστώς των νομικών κανόνων, αλλά ορίζεται με βάση τις πηγές θέσπισής τους.

Ανάλογα με την υποστηριζόμενη άποψη, μπορεί να γίνει μία ιεράρχηση.

Η ιεράρχηση των διαφόρων πηγών που αναφέρονται στο τμήμα 1 είναι η εξής:

1. Το Σύνταγμα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας και οι συνταγματικές πράξεις,

2. οι κανόνες και οι αρχές του γενικού ή κοινού διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμφωνιών [δηλαδή όλες οι πράξεις που αναφέρονται στο σημείο1 στοιχείο β)],

3. οι νόμοι και τα νομοθετικά διατάγματα,

4. τα περιφερειακά νομοθετικά διατάγματα,

5. οι πράξεις με ισχύ νόμου,

6. οι κανονισμοί.

4. Λεπτομέρειες εφαρμογής στην εθνική επικράτεια κανόνων που περιέχονται σε διεθνείς πράξεις

Οι διεθνείς νομοθετικές πράξεις μεταφέρονται στο πορτογαλικό δίκαιο σύμφωνα με τις ακόλουθες αρχές που ορίζονται στο άρθρο 8 του Πορτογαλικού Συντάγματος:

α) «Οι κανόνες και οι αρχές του γενικού ή κοινού διεθνούς δικαίου αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του πορτογαλικού δικαίου».

β) «Οι κανόνες που ορίζονται σε δεόντως επικυρωθείσες ή εγκριθείσες διεθνείς συμφωνίες τίθενται σε ισχύ στο πορτογαλικό εθνικό δίκαιο από την επίσημη δημοσίευσή τους και παραμένουν σε ισχύ για όσο χρονικό διάστημα είναι διεθνώς δεσμευτικές για το πορτογαλικό κράτος».

γ) «Οι κανόνες που θεσπίζονται από τους αρμόδιους φορείς των διεθνών οργανισμών στους οποίους η Πορτογαλία είναι μέλος τίθενται άμεσα σε ισχύ στο πορτογαλικό εθνικό δίκαιο, υπό τον όρο ότι αυτό προβλέπεται στις αντίστοιχες ιδρυτικές συνθήκες».

δ) «Οι διατάξεις των συνθηκών που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κανόνες που εκδίδονται από τα θεσμικά της όργανα κατά την άσκηση των αντίστοιχων καθηκόντων τους, εφαρμόζονται στο πορτογαλικά εθνικό δίκαιο, σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ένωσης και τηρώντας τις θεμελιώδεις αρχές ενός δημοκρατικού κράτους δικαίου».

5. Οι διάφορες αρχές που έχουν αρμοδιότητα έκδοσης κανόνων δικαίου

Οι αρχές που είναι αρμόδιες να εκδίδουν κανόνες δικαίου είναι το Κοινοβούλιο, η κυβέρνηση, οι περιφερειακές κυβερνήσεις και οι νομοθετικές συνελεύσεις των Αζορών και της Μαδέρας, οι αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης και ορισμένες διοικητικές αρχές.

6. Διαδικασία έκδοσης κανόνων δικαίου

Ο τρόπος με τον οποίο εκδίδονται οι κανόνες αυτοί ποικίλλει ανάλογα με τις ειδικές διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσει κάθε αρμόδιο όργανο για την έκδοση των κανόνων. Κατά συνέπεια, τα διάφορα είδη νομοθετικών πράξεων παράγονται μέσω διαφορετικών διαδικασιών. Τα δύο πιο τυπικά και σημαντικότερα συστήματα έκδοσης νομικών κανόνων περιγράφονται παρακάτω.

Η πλέον περίπλοκη διαδικασία, στην οποία συμμετέχει το Κοινοβούλιο, περιλαμβάνει τα ακόλουθα στάδια:

α) Νομοθετική πρωτοβουλία – που ανήκει «στους βουλευτές, στις κοινοβουλευτικές ομάδες και στην κυβέρνηση, και επίσης, υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από τον νόμο, σε ομάδες εγγεγραμμένων εκλογέων. Την εξουσία νομοθετικής πρωτοβουλίας για τις αυτόνομες περιοχές έχουν οι αντίστοιχες νομοθετικές Συνελεύσεις» (άρθρο 167, παράγραφος 1 του Συντάγματος).

β) Αρχική αποδοχή, δημοσίευση, καταχώριση, αρίθμηση και αξιολόγηση: Αυτή η φάση περιλαμβάνει την εξέταση του παραδεκτού του νομοσχεδίου, τη δημοσίευση του κειμένου στην Επίσημη Εφημερίδα του Κοινοβουλίου, τη διοικητική του επεξεργασία και, τέλος, την αξιολόγηση του περιεχομένου του.

γ) Συζήτηση και έγκριση: Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει μια συζήτηση επί του συνόλου του νομοσχεδίου, μια δεύτερη συζήτηση για συγκεκριμένα σημεία, ψηφοφορία επί του νομοσχεδίου στο σύνολό του, ψηφοφορία για τα συγκεκριμένα σημεία, και μια τελική συνολική ψηφοφορία. Για να εγκριθεί ένα νομοσχέδιο, μπορεί να απαιτείται απλή πλειοψηφία, απόλυτη πλειοψηφία ή ειδική πλειοψηφία.

δ) Έλεγχος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εντός της προθεσμίας που ορίζεται από τον νόμο, μετά την ολοκλήρωση του οποίου είτε κυρώνει το προτεινόμενο κείμενο είτε ασκεί το δικαίωμα αρνησικυρίας. Στην τελευταία περίπτωση, το κείμενο αναπέμπεται στο Κοινοβούλιο για δεύτερη συζήτηση. Αν με την ψηφοφορία εγκριθεί το κείμενο ως έχει ή με τροποποιήσεις, το εν λόγω κείμενο αποστέλλεται και πάλι στον Πρόεδρο για κύρωση που πρέπει επίσης να πραγματοποιηθεί εντός προκαθορισμένου χρονικού διαστήματος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι υπεύθυνος για «την κύρωση νόμων, νομοθετικών διαταγμάτων και κανονιστικών διαταγμάτων και διατάσσει τη δημοσίευσή τους, καθώς επίσης υπογράφει τα ψηφίσματα του Κοινοβουλίου που εγκρίνουν διεθνείς συμφωνίες και άλλα κυβερνητικά διατάγματα» (άρθρο 134, στοιχείο β) του Συντάγματος).

ε) Δημοσίευση: Μετά την κύρωση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να διατάξει τη δημοσίευση του κειμένου της νέας νομοθεσίας στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας της Πορτογαλίας.

Η διαδικασία με την οποία η κυβέρνηση θεσπίζει νομοθεσία περιλαμβάνει τα ακόλουθα στάδια:

α) Νομοθετική πρωτοβουλία: Νομοσχέδιο που υποβάλλεται από το γραφείο του αρμόδιου υπουργού.

β) Διερεύνηση: Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου, ο υπουργός που προτείνει το νομοσχέδιο πρέπει να συγκεντρώσει γνώμες, καθώς και να έχει διαβουλεύσεις με τα όργανα που ορίζονται από το Σύνταγμα και από τον νόμο.

γ) Προκαταρκτική και επί της ουσίας αξιολόγηση: Οι προτάσεις εξετάζονται και αξιολογούνται μετά την αρχική τους αποδοχή.

δ) Έγκριση: Αν και ορισμένα είδη νομοθεσίας δεν απαιτείται να εγκριθούν από το Συμβούλιο των Υπουργών, το τελευταίο συνήθως είναι υπεύθυνο για την έγκριση του σχεδίου.

ε) Έλεγχος: «Εντός σαράντα ημερών από την παραλαβή κυβερνητικού διατάγματος προς κύρωση (...), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είτε κυρώνει το διάταγμα είτε ασκεί το δικαίωμα αρνησικυρίας. Στην τελευταία περίπτωση, ενημερώνει την κυβέρνηση γραπτώς για τους σχετικούς λόγους» (άρθρο 136, παράγραφος 4 του Συντάγματος).

στ) Δημοσίευση του νομοθετικού κειμένου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας της Πορτογαλίας.

7. Διαδικασίες βάσει των οποίων τίθενται σε ισχύ οι εθνικοί κανόνες δικαίου

«Οι νόμοι είναι δεσμευτικοί μόνον μετά τη δημοσίευσή τους στην Επίσημη Εφημερίδα». «Από τη στιγμή που δημοσιεύεται ένας νόμος, τίθεται σε ισχύ μετά την προθεσμία που ορίζεται στον ίδιο τον νόμο ή, εάν δεν έχει οριστεί προθεσμία, μετά το χρονικό διάστημα που προβλέπεται στην ειδική νομοθεσία» (άρθρο 5 του Αστικού Κώδικα).

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του νόμου αριθ. 74/98, της 11 Νοεμβρίου 1998, όπως τροποποιήθηκε με το νόμο αριθ. 26/2006 της 30 Ιουνίου 2006:

αριθ. 1 - «Νομοθετικές πράξεις και άλλες πράξεις γενικής φύσεως αρχίζουν να ισχύουν από την ημερομηνία που ορίζεται σε αυτές. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να τεθούν σε ισχύ την ημερομηνία της δημοσίευσής τους».

αριθ. 2 - «Εφόσον δεν αναφέρεται ημερομηνία, οι πράξεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1 τίθενται σε ισχύ σε όλη την πορτογαλική επικράτεια και στην αλλοδαπή την πέμπτη ημέρα από τη δημοσίευσή τους».

αριθ. 4 - Η περίοδος που αναφέρεται στην παράγραφο 2, θα αρχίσει την αμέσως επόμενη ημέρα από τη δημοσίευση στον δικτυακό τόπο που διαχειρίζεται η Imprensa Nacional Casa da Moeda, SA.

8. Μέσα επίλυσης συγκρούσεων μεταξύ διαφόρων κανόνων δικαίου

Τον πλέον σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο πρέπει να κηρύσσει ως αντισυνταγματικούς τους κανόνες που έρχονται σε σύγκρουση με το πορτογαλικό Σύνταγμα ή τις συνταγματικές αρχές.

Κατά την εξέταση των ειδικών περιπτώσεων που εκκρεμούν ενώπιόν τους, τα δικαστήρια δεν εφαρμόζουν διατάξεις που παραβιάζουν το Σύνταγμα ή τις συνταγματικές αρχές.

Στο πλαίσιο της ερμηνείας, με σκοπό την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που τους υποβάλλονται προς εξέταση, τα δικαστήρια πρέπει να επιλύουν τυχόν συγκρούσεις που προκύπτουν μεταξύ των διαφόρων νομικών κανόνων, συνεκτιμώντας πάντα την προαναφερθείσα ιεράρχηση των πηγών δικαίου. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το σύστημα ως ενιαίο σύνολο, χωρίς να δέχονται τυχόν κενά ή αντιφάσεις, ιδίως λογικού ή σημασιολογικού χαρακτήρα, σταθμίζοντας τη βαρύτητα των σχετικών περιστάσεων στη νομοθετική διαδικασία και τις ειδικές συνθήκες κατά τη στιγμή της απόφασης, απαιτώντας πάντα μια ελάχιστη λεκτική αντιστοιχία, ακόμη και ατελή, με την επιλεγείσα λύση και με την παραδοχή ότι ο νομοθέτης επέλεξε την «πλέον συνετή» λύση και ήταν σε θέση «να εκφράσει τις προθέσεις του με κατάλληλους όρους» (άρθρο 9 του Αστικού Κώδικα).

Όσον αφορά τις συγκρούσεις μεταξύ των κανόνων δικαίου στον τομέα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, σας παραπέμπουμε στο ενημερωτικό σημείωμα με θέμα «Εφαρμοστέο δίκαιο».

Νομικές βάσεις δεδομένων

Η βάση Ο σύνδεσμος ανοίγει σε νέο παράθυροDigesto αποτελεί την επίσημη νομική βάση δεδομένων στην Πορτογαλία που περιλαμβάνει την Επίσημη Εφημερίδα (Diário da República).

Η βάση Digesto – Ολοκληρωμένο σύστημα επεξεργασίας των νομικών πληροφοριών

Τρόποι πρόσβασης

Δωρεάν πρόσβαση

Η πρόσβαση στη βάση Digesto παρέχεται δωρεάν.

Αναζήτηση ανά κατηγορία, αριθμό και ημερομηνία δημοσίευσης μιας πράξης, για την εξεύρεση:

  • περίληψης και πλήρους κειμένου νομοθετικών πράξεων
  • στοιχείων έναρξης ισχύος

Συνδρομητική πρόσβαση

  • Πληροφορίες δεόντως επεξεργασμένες και διαρθρωμένες, ταξινομημένες ανά θέμα.

Επίσημη Εφημερίδα σε ηλεκτρονική μορφή (DRE)

Τρόποι πρόσβασης

Δωρεάν πρόσβαση

Αναζήτηση ανά κατηγορία, αριθμό και ημερομηνία δημοσίευσης μιας πράξης, για την εξεύρεση:

  • περίληψης και πλήρους κειμένου νομοθετικών πράξεων

Συνδρομητική πρόσβαση

  • Έρευνα σε «καθημερινή γλώσσα» (linguagem natural)

Συνοπτική περιγραφή του περιεχομένου

Νομοθετικές βάσεις δεδομένων

Οι ακόλουθες νομοθετικές βάσεις δεδομένων είναι διαθέσιμες στην Πορτογαλία:

PCMLEX –Κεντρική βάση δεδομένων του συστήματος DIGESTO

  • Επίσημη Εφημερίδα (Diário da República), σειρά Ι
  • Οι κύριες νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές πράξεις δημοσιεύονται στη σειρά ΙΙ της Επίσημης Εφημερίδας (Diário da República)

LEGAÇOR –Περιφερειακή νομοθετική βάση δεδομένων των Αζορών

  • Επίσημη Εφημερίδα της Αυτόνομης Περιφέρειας των Αζορών (Jornal Oficial da Região Autónoma dos Açores), σειρά Ι

Μη νομοθετικές βάσεις δεδομένων

Οι ακόλουθες μη νομοθετικές βάσεις δεδομένων είναι διαθέσιμες στην Πορτογαλία.

DGO-Dout – Βάση ειδικών δεδομένων των Εγκυκλίων και των Γνωμοδοτήσεων της Γενικής Διεύθυνσης Προϋπολογισμού

DGAP-Opinio – Ειδική βάση δεδομένων της Γενικής Διεύθυνσης Δημόσιας Διοίκησης

REGTRAB –Ειδική βάση δεδομένων της εργατικής νομοθεσίας

Διαλειτουργικότητα

Η βάση Digesto προβαίνει στην ολοκληρωτική επεξεργασία των ακόλουθων βάσεων δεδομένων:

  • Diário da República (Επίσημη Εφημερίδα)
  • Assembleia da República (Πορτογαλικό Κοινοβούλιο)
  • Tribunal Constitucional (Συνταγματικό Δικαστήριο)
  • Supremo Tribunal de Justiça (Ανώτατο Δικαστήριο)
  • Supremo Tribunal Administrativo (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο)
  • Tribunais da Relação (δευτεροβάθμια δικαστήρια)
  • Pareceres do Conselho Consultivo da Procuradoria Geral da República (Γνωμοδοτήσεις του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου της Γενικής Εισαγγελίας της Δημοκρατίας)
  • Eur-lex

Η Επίσημη Εφημερίδα σε ηλεκτρονική μορφή (DRE) λειτουργεί σε διαλειτουργικότητα με τις ακόλουθες βάσεις δεδομένων:

  • Diário da República (Επίσημη Εφημερίδα)
  • Acórdãos do Supremo Tribunal Administrativo (Αποφάσεις του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου)
  • Jornal Oficial da União Europeia (Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης)

Χρήσιμοι σύνδεσμοι

Ο σύνδεσμος ανοίγει σε νέο παράθυροDiário da República - Portugal


Την έκδοση αυτής της σελίδας στην εθνική γλώσσα διαχειρίζεται το εκάστοτε κράτος μέλος. Οι μεταφράσεις έχουν γίνει από την αρμόδια υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι τυχόν αλλαγές που επιφέρει η αρμόδια εθνική αρχή στο πρωτότυπο ενδέχεται να μην έχουν περιληφθεί ακόμα στις μεταφράσεις. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη όσον αφορά τις πληροφορίες ή τα στοιχεία που περιλαμβάνονται ή για τα οποία γίνεται λόγος στο παρόν έγγραφο. Βλ. την ανακοίνωση νομικού περιεχομένου για τους κανόνες πνευματικής ιδιοκτησίας που ισχύουν στο κράτος μέλος που είναι αρμόδιο για την παρούσα σελίδα.

Τελευταία επικαιροποίηση: 18/07/2017