1 Σε ποιες περιπτώσεις μπορεί ο ένας γονέας να μετακινήσει νομίμως το παιδί σε άλλο κράτος χωρίς τη συγκατάθεση του άλλου γονέα;
Εάν ένα παιδί έχει δύο κηδεμόνες, απαιτείται κατ’ ουσίαν κοινή απόφαση για θέματα που αφορούν τις προσωπικές υποθέσεις του παιδιού, συμπεριλαμβανομένων τόσο των σύντομων ταξιδιών στο εξωτερικό όσο και τυχόν μόνιμης μετακίνησης. Ωστόσο, εάν το παιδί ζει με έναν μόνο από τους δύο κηδεμόνες, ο γονέας με τον οποίο ζει το παιδί θα θεωρείται ότι έχει το δικαίωμα να αποφασίζει πού θα ζει το παιδί στον ελεύθερο χρόνο του, συμπεριλαμβανομένων των σύντομων επισκέψεων στο εξωτερικό, εφόσον αυτό δεν παραβιάζει το δικαίωμα του παιδιού να επικοινωνήσει με τον άλλο κηδεμόνα.
Ο γονέας που είναι ο μοναδικός κηδεμόνας δικαιούται να μεταφέρει το παιδί στο εξωτερικό ή να μετακινηθεί μόνιμα με το παιδί στο εξωτερικό χωρίς την έγκριση του άλλου γονέα. Ωστόσο, εάν το παιδί έχει δικαίωμα επικοινωνίας με τον άλλο γονέα, αυτό θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από τον γονέα που είναι κηδεμόνας του παιδιού. Ο άλλος γονέας, με τον οποίο το παιδί έχει δικαίωμα επικοινωνίας, μπορεί να ζητήσει την εκτέλεση της απόφασης επικοινωνίας στη νέα χώρα διαμονής του παιδιού, εφόσον αυτό είναι δυνατό βάσει των κανόνων της νέας χώρας διαμονής. Η αίτηση αυτή μπορεί να υποβληθεί σύμφωνα με τη σύμβαση της Χάγης του 1996 ή τον κανονισμό Βρυξέλλες ΙΙ, εάν η χώρα στην οποία διαμένει το παιδί είναι συμβαλλόμενο μέρος της εν λόγω σύμβασης ή του εν λόγω κανονισμού. Ο άλλος γονέας μπορεί επίσης να ζητήσει επικοινωνία βάσει της σύμβασης της Χάγης του 1980, εφόσον η σύμβαση αυτή εφαρμόζεται στη χώρα διαμονής του παιδιού. Εάν ο μοναδικός κηδεμόνας δεν συμμορφώνεται με απόφαση προσωπικής επικοινωνίας και, ως εκ τούτου, δεν ικανοποιεί την ανάγκη του παιδιού για καλή και στενή επαφή με αμφότερους τους γονείς, αυτό συνήθως επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο το σουηδικό δικαστήριο θα αξιολογήσει το ζήτημα της επιμέλειας σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη νομική διαφορά. Ως εκ τούτου, οι γονείς φέρουν από κοινού την ευθύνη για τη διασφάλιση της καλής λειτουργίας της επικοινωνίας.
2 Σε ποιες περιπτώσεις είναι απαραίτητη η συγκατάθεση του άλλου γονέα για τη μετακίνηση του παιδιού σε άλλο κράτος;
Όπως προκύπτει από την απάντηση στην ερώτηση 1, οι γονείς που είναι αμφότεροι κηδεμόνες μπορούν να λαμβάνουν κοινές αποφάσεις για θέματα που αφορούν το παιδί, συμπεριλαμβανομένης τυχόν διαμονής στο εξωτερικό. Από την απάντηση στην ερώτηση 1 προκύπτει επίσης ότι, ακόμη και αν ένας μόνο από τους γονείς είναι κηδεμόνας, υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις στις οποίες ο κηδεμόνας θα πρέπει να προσαρμόζει στο παιδί κάθε βραχεία ή μόνιμη διαμονή στο εξωτερικό, όπως αποφασίζεται λαμβανομένου υπόψη του δικαιώματος επικοινωνίας του παιδιού με τον άλλο γονέα. Η παράνομη απομάκρυνση παιδιού μπορεί να συνιστά έγκλημα σύμφωνα με το σουηδικό δίκαιο.
3 Εάν ο άλλος γονέας δεν συναινεί στη μετακίνηση του παιδιού σε άλλο κράτος, παρότι αυτή είναι επιβεβλημένη, πώς μπορεί το παιδί να μετακινηθεί νομίμως σε άλλο κράτος;
Όταν ο κηδεμόνας έχει την επιμέλεια του παιδιού από κοινού με τον άλλο γονέα, έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει μόνος του σε ορισμένες περιπτώσεις όσον αφορά την επιμέλεια του παιδιού. Η δυνατότητα αυτή εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι ο άλλος κηδεμόνας εμποδίζεται λόγω απουσίας, ασθένειας ή άλλου λόγου να συμμετάσχει στη λήψη αποφάσεων οι οποίες δεν μπορούν εύκολα να αναβληθούν. Οι αποφάσεις ζωτικής σημασίας για το μέλλον του παιδιού δεν μπορούν να λαμβάνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, εκτός εάν αυτό απαιτείται προς το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού. Η επιτροπή κοινωνικών υποθέσεων της τοπικής αρχής έχει επίσης τη δυνατότητα να αποφασίζει σχετικά με την ψυχιατρική ή ψυχολογική θεραπεία, ακόμη και αν μόνο ένας κηδεμόνας συναινεί σ’ αυτήν, εάν αυτό είναι αναγκαίο για το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού.
4 Ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για την προσωρινή (π.χ. διακοπές, υγειονομική περίθαλψη, κ.λπ.) και τη μόνιμη μετακίνηση; Κατά περίπτωση, σας παρακαλούμε να υποβάλετε τα σχετικά έντυπα συγκατάθεσης.
Οι ίδιοι κανόνες ισχύουν και για τον γονέα που είναι μοναδικός κηδεμόνας. Εάν το παιδί ζει με έναν μόνο από τους δύο κηδεμόνες, αυτός με τον οποίο ζει το παιδί θα θεωρείται ότι έχει το δικαίωμα να αποφασίζει πού θα περάσει τον ελεύθερο χρόνο του, συμπεριλαμβανομένων σύντομων ταξιδιών στο εξωτερικό (βλ. απάντηση στην ερώτηση 1). Ο κηδεμόνας που ασκεί από κοινού την επιμέλεια του παιδιού με τον άλλο γονέα μπορεί επίσης, κατόπιν απόφασης της επιτροπής κοινωνικών υποθέσεων της τοπικής αρχής, να πάρει το παιδί στο εξωτερικό για ψυχιατρική ή ψυχολογική θεραπεία χωρίς τη συγκατάθεση του άλλου γονέα (βλ. απάντηση στην ερώτηση 3).