Fermer

LA VERSION BÊTA DU PORTAIL EST DISPONIBLE!

Consultez la version bêta du portail européen e-Justice et faites-nous part de votre expérience!

 
 

Chemin de navigation

menu starting dummy link

Page navigation

menu ending dummy link

Prawo państwa członkowskiego - Irlandia

Cette page a été traduite automatiquement: sa qualité ne peut pas être garantie.

La qualité de cette traduction a été évaluée comme: mauvaise

Estimez-vous que cette traduction est utile?

Na tej stronie przedstawiono informacje na temat systemu prawnego w Irlandii.


Porządek prawny

1. Instrumenty prawne/źródła prawa

1.1. Źródła krajowe

Konstytucja Irlandii (w języku irlandzkim, Bunreacht na hÉireann), która weszła w życie w dniu 29 grudnia 1937 r., stanowi podstawowe lub podstawowe prawo państwa. Ustanawia on instytucje i aparaturę państwa oraz przewiduje trójstronny rozdział władzy na władzę wykonawczą, ustawodawczą i sądowniczą. Gwarantuje ona również prawa podstawowe, które zostały poddane rygorystycznej wykładni i rozszerzeniu przez sądy.

Prawodawstwo pierwotne składa się z ustaw przyjętych przez Oireachtas (parlament), w skład których wchodzą prezydent Irlandii, Seanad Éireann (izba wyższa parlamentu) i Dáil Éireann (izba niższa parlamentu). Prawodawstwo pierwotne jest podzielone na: Akty zmieniające konstytucję, które muszą być przyjęte przez obywateli w referendum, aby stały się skuteczne; Ogólne akty publiczne, które mają zasięg ogólny; oraz Private Acts, które są ukierunkowane na zachowanie konkretnej osoby lub grupy osób.

Prawo wtórne jest mechanizmem, za pomocą którego Oireachtas może przekazać uprawnienia ustawodawcze na rzecz ministra rządu lub konkretnego organu. Prawo do przyjmowania aktów delegowanych musi być wyraźnie przewidziane w przepisach prawa pierwotnego i rygorystyczne warunki jego stosowania – zasady i strategie, które należy wdrożyć, muszą być jasno i jednoznacznie określone w akcie prawnym i ściśle przestrzegane przez organ, który nadaje prawo wtórne. Instrumenty prawne są najczęstszą formą prawa wtórnego, ale mogą również przybierać formę rozporządzeń, zarządzeń, przepisów, systemów lub regulacji.

Na mocy art. 50 Konstytucji ustawy obowiązujące przed 1922 r. w odniesieniu do Irlandii (np. ustawy parlamentu Zjednoczonego Królestwa) i akty przyjęte przez Wolne Państwo Członkowskie (1922-1937), które nie są niezgodne z Konstytucją pozostają w mocy. Wiele przepisów sprzed 1922 r., które nie miały stałego znaczenia dla Irlandii, zostało uchylonych przez ustawę o zmianie ustawy o zmianie ustawy o zmianie ustawy nr 2005-2012.

Irlandzki system prawny jest systemem common law i oznacza to, że prawo to jest ważnym źródłem prawa. Zgodnie z doktryną lub doktryną sądy są zobowiązane do podejmowania decyzji w poprzednich sprawach, w szczególności orzeczeń wydanych przez sądy wyższej instancji. Jest to jednak polityka, a nie wiążąca, niezmienna zasada. Ten korpus prawny zawiera zasady, zasady ogólne, kanony budowy i maksimum. Praktyka decyzyjna opiera się na rozróżnieniu między rozstrzygnięciem w sprawie: ratio decidendi, wiążącą częścią orzeczenia, której należy przestrzegać, a obiter dictum, uwagi poczynione przez sędziego w sprawie dotyczącej kwestii, które były lub nie były istotne w sprawie lub które powstały w sposób, który nie wymagał wydania decyzji. Obiter dictum nie jest wiążące w przyszłych sprawach, ale może być przekonywający.

1.2. Prawo Unii Europejskiej

Ponieważ Irlandia jest członkiem Unii Europejskiej (UE), prawo UE jest ważną częścią wewnętrznego porządku prawnego państwa. Zobowiązania wynikające z członkostwa w UE pociągają za sobą, że konstytucja i inne przepisy krajowe podlegają prawu UE w każdym przypadku, gdy Wspólnota posiada kompetencje. Zmiana konstytucji była konieczna, aby upoważnić państwo do przystąpienia do UE i uniknąć konfliktu między postanowieniami Konstytucji a prawem UE.

1.3. Źródła międzynarodowe

Irlandia jest sygnatariuszem wielu międzynarodowych umów i traktatów i jest członkiem wielu organizacji międzynarodowych. Konstytucja stanowi, że Irlandia akceptuje ogólnie uznane zasady prawa międzynarodowego w stosunkach między państwami.

Irlandia jest państwem dualistycznym, a w celu uzyskania legitymacji procesowej w państwie, w przeciwieństwie do stosunków między państwami, Oireachtas musi zostać włączony do prawa krajowego.

Irlandia jest sygnatariuszem europejskiej konwencji praw człowieka od 1953 r., a od tego czasu, w drodze międzynarodowych zobowiązań prawnych państwa, obywatele mogą powoływać się na swoje przepisy przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Krajowe skutki prawne zostały wprowadzone do przepisów konwencji w drodze europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 2003 r., która włączyła EKPC do prawa irlandzkiego.

2. Pozostałe źródła

W przypadku braku formalnych przepisów prawnych, na piśmie może zostać powołany adwokat podczas postępowania sądowego i sąd w celu wydania orzeczenia. Chociaż toczy się debata na temat tego, czy w ostatnich latach powinna ona być stosowana, a jej wpływ może być słabszy w ostatnich latach, sądy powoływały się na prawo naturalne i prawa naturalne przy dokonywaniu wykładni konstytucji oraz w wyliczeniu praw konstytucyjnych, które nie zostały wyraźnie przewidziane w tekście konstytucji.

3. Hierarchia źródeł prawnych

Konstytucja znajduje się na szczycie systemu prawnego Irlandii. Przepisy, decyzje rządowe i administracyjne oraz praktyki mogą być poddane przeglądowi pod kątem zgodności z Konstytucją.

Konstytucja stanowi jednak, że nie będzie ona unieważniać żadnych działań ani środków, które są konieczne ze względu na przynależność do UE. Jest to przewidziane w art. 29 ust. 4.6 Konstytucji. Prawo UE ma zatem pierwszeństwo przed wszystkimi ustawami krajowymi, w tym z konstytucją. Z uwagi na fakt, że prawo Unii przewiduje, że metody jej wykonywania są określane przez krajowe wymogi proceduralne, akty wykonawcze do prawa Unii muszą być zgodne z proceduralnymi wymogami konstytucyjnymi.

Europejska konwencja o ochronie praw człowieka z 2003 r. umożliwia jednostkom powoływanie się na postanowienia EKPC przed sądami irlandzkimi. EKPC została włączona do rangi konstytucyjnej, a konstytucja zachowuje pierwszeństwo. Ustawa nakłada na sądy obowiązek interpretowania i stosowania przepisów krajowych w zakresie, w jakim jest to możliwe, zgodnie z zasadami zawartymi w EKPC. Jeżeli prawodawstwo krajowe nie jest zgodne z EKPCz, zostanie wydana deklaracja zgodności.

Sądy orzekły, że zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego są częścią prawa krajowego na mocy art. 29 ust. 3 Konstytucji, ale tylko w zakresie, w jakim nie są one sprzeczne z konstytucją, ustawodawstwem lub wspólnym prawem. Umowy międzynarodowe mogą zostać ratyfikowane tylko wtedy, gdy są zgodne z konstytucją, w przeciwnym razie wymagane będzie referendum.

Ustawodawstwo może zostać zastąpione lub zmienione przez późniejsze akty prawne. Prawo wtórne może zostać zastąpione przepisami prawa pierwotnego, podobnie jak uprawnienie delegacji do stanowienia prawa wtórnego, ale prawo wtórne nie może być nadrzędne wobec prawa pierwotnego. Sądy mogą uchylić ustawodawstwo na tej podstawie, że jest ono nieważne z uwagi na przepisy konstytucji (ustawodawstwo po 1937 r.) lub że jest ono niezgodne z konstytucją (ustawodawstwo sprzed 1937 r.).Istnieje domniemanie zgodności ustawodawstwa po 1937 r. z konstytucją.

Orzeczenia sądów mogą zostać zastąpione przez akty o charakterze ustawodawczym lub konstytucyjnym, a późniejsze decyzje sądów o randze wyższej lub wyższej.

4. Wejście w życie instrumentów ponadnarodowych

Konstytucja w pierwotnym brzmieniu nie była zgodna z prawem Wspólnoty Europejskiej. Na przykład, pod warunkiem, że Oireachtas był jedynym organem stanowienia prawa w tym państwie. Z tego powodu do Konstytucji dodano przepis, zgodnie z którym nie będzie on powodował nieważności jakichkolwiek ustaw, aktów prawnych lub środków koniecznych w związku z członkostwem w UE. Stwierdzono jednak, że jeśli zakres i cele powinny ulec zmianie, na przykład w drodze nowego traktatu, musi to zostać przeprowadzone w drodze referendum dla obywateli i, o ile zostanie to przyjęte przez obywateli, zostanie wprowadzony przepis potwierdzający, że państwo to może ratyfikować taki traktat.

Jeżeli prawo UE wymaga transpozycji przez państwo, jest ono wdrażane zgodnie z przepisami prawa pierwotnego, lub częściej za pomocą instrumentu ustawowego, opracowanego przez rząd lub ministra rządu.

Zgodnie z konstytucją umowy międzynarodowe staną się częścią prawa krajowego, jeżeli tak postanowią Oireachtas. Będzie to zazwyczaj aktem i przykładem jest europejska konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. 2003. do którego konwencja została włączona do prawa krajowego, co oznacza, że jednostki mogą powoływać się na swoje przepisy przed sądami krajowymi.

5. Organy uprawnione do przyjmowania przepisów prawa

Konstytucja stanowi, że Oireachtas, na który składają się Dáil (izba niższa parlamentu) i Seanad (izba wyższa parlamentu) oraz przewodniczący, ma „wyłączną i wyłączną kompetencję stanowienia prawa dla państwa” z zastrzeżeniem zobowiązań wynikających z członkostwa Wspólnoty, jak przewidziano w Konstytucji. Proponowane ustawodawstwo w formie projektu ustawy musi zostać podpisane przez Prezydenta RP w celu wejścia w życie, a jeśli Przewodniczący nie ma wątpliwości co do zgodności proponowanych przepisów z Konstytucją, może on zwołać posiedzenie rady państwa, a w razie konieczności skierować sprawę do Sądu Najwyższego do rozstrzygnięcia zgodnie z art. 26 Konstytucji. HTTP://EUROPA.EU.INT/@@

Jak wspomniano powyżej, Oireachtas może przekazać uprawnienia do stanowienia prawa ministrowi rządowi lub innemu organowi, a uprawnienie to jest ściśle określone przez instrument delegujący. Dyrektywy UE są zazwyczaj wdrażane w drodze instrumentu ustawowego dokonywanego przez ministra. Uprawnienia do stanowienia prawa mogą być przekazywane do różnych organów, takich jak ministrowie rządów, organy statutowe, organy półpaństwowe, organy regulacyjne, organy eksperckie i władze lokalne.

Na mocy Konstytucji rząd jest odpowiedzialny za prowadzenie stosunków zewnętrznych i może podpisywać międzynarodowe traktaty i umowy, a także przystąpić do organizacji międzynarodowych podlegających wymogom konstytucyjnym.

Zgodnie z systemem prawa powszechnego moc prawna ma charakter wiążący.

6. Proces przyjmowania przepisów

6.1. Konstytucja

Pierwszym etapem wprowadzania zmian do konstytucji na mocy art. 46 jest zainicjowanie projektu ustawy w Dáil (Dáil). Projekt ten musi zostać przyjęty przez obie izby parlamentu, a następnie musi zostać przedstawiony w referendum, które zostanie podpisane lub odrzucone. Wniosek zostanie zatwierdzony przez obywateli, jeżeli większość oddanych głosów popiera jej przyjęcie w porządku prawnym.Wniosek dotyczący referendum, który nie ma na celu zmiany Konstytucji, zostanie zawetowany, jeżeli większość głosów sprzeciwu jest przeciwko wnioskowi, a głosy oddane przeciw wnioskowi stanowią nie mniej niż jedną trzecią wyborców w rejestrze. Projekt musi być wyrażony jako „Ustawa o zmianie Konstytucji” i nie może zawierać żadnych innych propozycji. W przypadku akceptacji przez obywateli Przewodniczący jest zobowiązany do podpisania projektu ustawy, która „jest należycie ogłaszana przez Przewodniczącego jako prawo”.

6.2. Procedura ustawodawcza

Pierwszym krokiem na drodze do stanowienia prawa pierwotnego jest zazwyczaj przyjęcie projektu ustawy w jednej z izb Oireachtas. Każdy projekt ustawy, który został zainicjowany w Dáil Éireann, musi zostać przesłany do rozpatrzenia i poprawki, które Dáil jest zobowiązany rozpatrzyć. Jeżeli jednak projekt ustawy zostanie zainicjowany i przyjęty w Seanad, a następnie zostanie zmieniony przez Dáil, uważa się, że został on zainicjowany przez Dáil i musi zostać rozpatrzony do rozpatrzenia przez Senat.

Przed ogłoszeniem projektu ustawy musi on zostać zatwierdzony przez obie izby parlamentu i musi zostać podpisany przez przewodniczącego. W trakcie uchwalania ustawy projekt ustawy może być poddany zmianom w Dáil i Seanad. Konstytucja konsoliduje jednak prymat demokratycznie wybranej Izby Deputowanych; Art. 23 stanowi, że w przypadku gdy Senat odrzucił lub zmienił projekt ustawy sprzeczny z życzeniem Izby Deputowanych, jest on otwarty dla Dáil w terminie 180 dni, uznając projekt ustawy za przyjęty przez oboje małżonków. Seanad jest uprawniony do odroczenia projektu ustawy o maksymalnie 90 dni, ale nie ma uprawnień do zapobiegania temu, by stał się aktem, lub do jego zmiany, o ile Dáil nie wyrazi zgody.

Zdecydowana większość projektów jest inicjowana w Dáil Eireann przez ministra rządu.

Dáil Éireann (Dáil Éireann) może rozpocząć i przekazywać wkłady pieniężne (np. projekty, które zajmują się nałożeniem, uchyleniem, umorzenie lub zmianą lub regulacją podatków i testamentów, które wiążą się z obciążeniem funduszy publicznych). Ten rodzaj ustawy jest przesyłany do Senatu w celu sformułowania „zaleceń”.

Ostatnim etapem procedury ustawodawczej jest podpisanie projektu ustawy przez przewodniczącego. Po konsultacji z Radą Państwa Przewodniczący może do Sądu Najwyższego, w celu stwierdzenia zgodności z Konstytucją, odwołać się do projektu ustawy lub określonej sekcji ustawy. Jest to znane jako odniesienie do art. 26. Gdy Sąd Najwyższy stwierdzi, że projekt ustawy ma charakter konstytucyjny, nie może on nigdy zostać zakwestionowany z powodów konstytucyjnych przed sądami, a przewodniczący jest zobowiązany do jego podpisania. Jeżeli zostanie ustalone, że projekt jest odrażający do konstytucji, prezydent musi powstrzymać się od jego podpisania.

6.3. Prawo wtórne

Powszechnie przewiduje się, że przepisy delegowane, które dopuszcza, mogą zostać unieważnione lub zatwierdzone przez Oireachtas. Przepisy te stanowią co do zasady, że instrumenty są „ustanowione” albo obu izbom Oireachtas, które mogą go uchylić w określonym terminie. Wszystkie akty prawa wtórnego wdrażające środki UE podlegają takiemu unieważnieniu. Po wprowadzeniu w życie niektóre instrumenty ustawowe muszą zostać złożone w wyznaczonych bibliotekach, a ich wejście w życie musi zostać opublikowane w oficjalnym irlandzkim dzienniku urzędowym Link otworzy się w nowym oknieIris Oifigiúil.

6.4. Prawo międzynarodowe

Rząd może podpisać międzynarodowe traktaty lub umowy lub przystąpić do organizacji międzynarodowych, jednak uznano, że rząd nie może tego zrobić, jeżeli byłby on wolny od przekazywania przez Oireachtas wyłącznego uprawnienia do stanowienia prawa lub w inny sposób naruszałby postanowienia Konstytucji. Z tego względu sądy orzekły, że traktaty zmieniające zakres i cele Unii Europejskiej nie mogą być popierane przez rząd, chyba że zostały przyjęte przez naród w referendum konstytucyjnym.

7. Wejście w życie lub przepisy krajowe

Poprawki do Konstytucji wchodzą w życie po ich przyjęciu przez obywateli, a projekt poprawki został podpisany przez Prezydenta RP.

Ustawa staje się prawem w dniu podpisania go przez Prezydenta i wchodzi w życie w tym dniu, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przewodniczący zazwyczaj podpisuje projekt ustawy przed 5. dniem lub później niż 7. dnia po jego przedstawieniu. Ustawa może określać datę, od której staje się ona skuteczna, lub może przewidywać, że Minister może wprowadzić w życie ustawę (prawo wtórne) o wejściu w życie ustawy lub jej części. Prezydent jest zobowiązany ogłosić projekt ustawy, publikując zawiadomienie w Iris Oifigiúil, stwierdzające, że ustawa ta stała się prawem.

Prawodawstwo wtórne określa datę rozpoczęcia eksploatacji.

Decyzje Sądu są zazwyczaj podejmowane w dniu ich wydania.

8. Sposoby rozwiązywania konfliktów między różnymi źródłami prawnymi

Sądy decydują o wszelkich konfliktach między różnymi przepisami prawnymi lub źródłami.

Z zastrzeżeniem nadrzędnej pozycji prawa UE Konstytucja jest podstawowym prawem państwa i jest nadrzędna w przypadku konfliktu z innymi ustawami. Zgodnie z art. 34 Konstytucji jednostki mogą kwestionować ważność konstytucyjną przepisów przed High Court (wysokim trybunałem). Od takiej decyzji można się odwołać do Sądu Najwyższego. Osoby fizyczne mogą również twierdzić, że ich prawa konstytucyjne lub procedura konstytucyjna zostały naruszone przez działania państwa.

Zakłada się, że ustawodawstwo wydane po przyjęciu Konstytucji z 1937 r. jest zgodne z Konstytucją, dopóki nie zostanie ustalone inaczej.

Mogą pojawić się okoliczności, w których postanowienia Konstytucji, w szczególności postanowienia dotyczące praw podstawowych, mogą być w pewnym stopniu sprzeczne. W tych sprawach sądy zatrudniły kilka mechanizmów, w tym wykładnię literalną lub gramatyczną, podejście historyczne, podejście celowościowe czy harmonijne, doktrynę proporcjonalności, podejście oparte na hierarchii praw oraz zobowiązanie do przestrzegania prawa naturalnego i prawa naturalnego.

Zdarzały się przypadki, gdy w następstwie niepopularnych ustaleń konstytucyjnych lub interpretacji przez sądy przeprowadzono referendum w sprawie zmiany Konstytucji.

Jeżeli dana osoba twierdzi, że jej prawa wynikające z europejskiej konwencji praw człowieka zostały naruszone na mocy ustawodawstwa, może ona zwrócić się do sądu o stwierdzenie niezgodności.

Prawo UE cieszy się immunitetem konstytucyjnym, gdyż konstytucja stanowi, że nie będzie to naruszało żadnych działań ani środków koniecznych z powodu członkostwa, chociaż środki wykonawcze do tych aktów lub środków muszą być zgodne z konstytucją.

Poza kwestiami konstytucyjnymi ważność aktu delegowanego będzie oceniana na podstawie jego zgodności ze statutem spółki dominującej.

Dalsze informacje na temat irlandzkiego porządku prawnego, prawodawstwa i konstytucji można znaleźć na następujących stronach internetowych:

Link otworzy się w nowym okniehttp://www.taoiseach.ie/

Link otworzy się w nowym oknie http://www.courts.ie/Judgments.nsf/Webpages/HomePage?OpenDocument

Link otworzy się w nowym okniehttp://www.irishstatutebook.ie

Link otworzy się w nowym okniehttp://www.bailii.org/


Ta wersja treści strony została przetłumaczona maszynowo. Autorzy tej strony nie ponoszą odpowiedzialności za jakość tłumaczenia maszynowego.

Ostatnia aktualizacja: 23/10/2019